menu

Cien Años de Soledad - Gabriel García Márquez (1967)

Alternatieve titels: Honderd Jaar Eenzaamheid | One Hundred Years of Solitude

mijn stem
4,21 (304)
304 stemmen

Spaans
Streek/Familie / Psychologisch

464 pagina's
Eerste druk: Sudamericana, Buenos Aires (Argentinië)

Aan de hand van prachtige anekdotes boordevol magie, tragiek en humor, wordt de geschiedenis van de familie Buendia en van de paradijselijke stad Macondo verteld. De komst van zigeuners met de wonderlijkste uitvindingen, zinloze oorlogen en opstanden tegen de koloniale bananentelers vormen de achtergrond waartegen het kleurrijke leven van het geslacht Buendia zich afspeelt.

zoeken in:
Scribble
Mijn eerste kennismaking met Marquez (Herinnering aan Mijn Droeve Hoeren) was niet meteen geslaagd, en hoewel dit boek nog klaarlag was mijn motivatie om hem op te pakken drastisch gedaald. Een weekje terug, dankzij lovende kritieken uit directe kring, toch maar opgepakt, en vanaf de eerste zin was het raak.

Ik heb de Nederlandse vertaling gelezen, hoe letterlijk deze is is mij onbekend, maar het vloeide van zin naar zin tot een prachtig geheel. Het boek leest hierdoor erg makkelijk en snel, meteen zorgt het ervoor dat je het blijft oppakken. De manier waarop Marquez de handelingen en omgevingen beschrijft is ook niets minder dan geniaal. Het voelt bij momenten haast simplistisch aan, maar op een weldoordachte manier.

Het volgende zou oneerbiedig kunnen klinken, maar ik kan het niet nalaten om te benoemen dat het boek als een soap leest. De constant tragische gebeurtenissen en kleine cliffhangers doen denken aan goedkope series als 'As the World Turns'. Natuurlijk is het niveau van 'Honderd Jaar Eenzaamheid' ontelbare malen hoger dan alle denkbare soaps op de wereldtelivisie, toch kon ik de link niet uit mijn hoofd schudden.

Bij de laatste honderd pagina's verloor ik soms een deel van mijn intresse, maar het uiteindelijke eind is een van de mooiste die ik ooit heb gelezen. Ook kent het boek tal van prachtige characters en onvergetelijke scenes. Marquez heeft mijn aandacht weer helemaal terug, al ben ik wat angstig dat dit niveau geen tweede maal behaald zal worden.

4.5*

avatar van Dexter
5,0
Liefde in Tijden van Cholera is van hetzelfde niveau. De rest - in ieder geval wat ik van hem gelezen heb - zijn allemaal novellen en verhalenbundels. Márquez weet altijd een geweldige sfeer te creëren, en in een roman komt dat het best tot zijn recht. Maar als je na een boek als Honderd Jaar Eenzaamheid de rest van zijn werk leest, weet hij meteen die sfeer weer terug te krijgen, waardoor ik dat werk ook erg hoog aansla. Dus als je Liefde in Tijden van Cholera net zo waardeert als deze, kun je met gerust hart Márquez' hele oeuvre lezen.

Scribble
'Liefde in Tijden van Cholera' en 'Kroniek van een Aangekondigde Dood' staan iniedergeval nog op mijn lijst. Maar goed om te weten dat ook de rest van z'n oeuvre diezelfde sfeer heeft.

Misschien dan toch maar eens kijken naar die Marquez box.

avatar van Grovonion2
4,0
Daar ben ik ook al een tijdje naar aan het gapen. Ik heb hetzelfde als Dexter. Marquez kan een echt unieke sfeer neerzetten met zijn pen. En als ik dan eens zin heb in die sfeer kan elk van zijn boeken dienen (die ik tot nu heb gelezen). Ook al is niet elk verhaal een meesterwerk als dit, de sfeer is telkens uniek Marquez.

4,5
Geweldig boek! Ik had ook al kroniek van een aangekondigde dood gelezen en deze viel me heel erg tegen.
Gelukkig was honderd jaar eenzaamheid wel prachtig, ik kan het iedereen aanraden. Ik denk dat ik binnenkort ook maar eens aan liefde in tijden van cholera begin.

avatar van Bassievrucht
2,5
Ben ik de enige die last heeft met de namen van de karakters? Om de paar bladzijden moet ik terugbladeren naar een van de eerste pagina's, waar een stamboom staat afgedrukt. En dan is het nogal lastig dat sommige personages dezelfde naam dragen, al is het wel familie, dus ook wel logisch. Het springt ook van de hak op de tak, dat is ook niet erg makkelijk. Het gebeurtenissen zijn overigens fantastisch en Marquez' schrijfstijl subliem. Ben overigens nog maar een kleine honderd pagina's onderweg. Verheug me nu al op de treinreis die ik vanmiddag ga maken en de wondere wereld van Marquez, die ik dan weer induik.

avatar van Freud
5,0
Iedereen heeft last met de namen, totdat je beseft dat het er eigenlijk niet zo toe doet: er zijn eigenlijk maar twee soorten mannen in het boek: de Aurelio's en de José Arcadio's (als ik me de namen juist herinner)...

avatar van Bassievrucht
2,5
Ja, je hebt helemaal gelijk. Wat mij betreft is dat echter wel het euvel waar dit verhaal mee te kampen heeft. Ik voel geen enkele sympathie voor een van de karakters. Dat hoeft wat mij betreft ook zeker niet in elk verhaal zo te zijn, maar toch word ik er niet warm of koud van als er iemand komt te overlijden.

Alles wat opgeschreven is, is op een prachtige, ingenieuze manier gedaan. Echt petje af, maar de karakters worden niet bepaald uitgediept. Dat gebeurt per plekke, als een of andere Arcadio weer iets in zijn hoofd heeft gehaald. Wat dat betreft maakt het weinig uit of je op pagina honderd begint, of voor het gemak vijftig bladzijden overslaat.

Voor nu ben ik een beetje teleurgesteld (nog honderdvijftig bladzijden te gaan) en ik ben bang dat daar niets meer aan gaat veranderen.

2,5
Een prachtig opgezet verhaal, met veel gevoel voor taal opgeschreven. Ik kan me goed voorstellen dat velen voor dit boek de loftrompet schallen, maar persoonlijk miste ik een hoop in het boek: uitgewerkte karakters, een plot, spanning, een pointe, een boodschap, etc. Ik kreeg het boek maar met moeite uitgelezen, vooral omdat alles wat gebeurt eigenlijk niet zo relevant is voor het verhaal. Paradoxaal genoeg zijn al die gebeurtenissen bij elkaar precies waar het verhaal uit bestaat, maar doordat de gebeurtenissen zich met hoge vaart opvolgden en daardoor niet werden uitgediept, haalde ik bij alle ontwikkelingen in het boek achteloos mijn schouders op. Het verhaal kon me gewoon niet boeien.

Samenvattend, geen boek voor mij.

Tabula Rasa
Ik kom hier niet doorheen. Mooi geschreven, absoluut, en afzonderlijke passages waren vaak ook heel fijn om te lezen, maar de personages en gebeurtenissen zijn me te weird om mijn aandacht vast te blijven houden. Na voor de vierde of vijfde keer in 15 jaar in dit boek begonnen te zijn, blijft het me na een bladzijde of 100 - 150 voorkomen alsof elk personage om het even welke handeling kan verrichten, logisch of irrationeel, zonder dat dat in tegenspraak is met hoe het personage eerder is neergezet. Ik kan geen richting vinden in de karakters.
Niet uitgelezen, maar na meerdere pogingen lijkt me een stem toch gerechtvaardigd. Ik zal er een 2,5 voor geven: positief dat er toch redelijk wat amusante stukken in staan en het mooi geschreven is, negatief is dat het me allemaal geen ruk interesseert. Niet slecht, maar niet aan mij besteed.

avatar van Asaharo
5,0
Wat mij vooral raakte was dat het verhaal al na een paar zinnen een eigen leven begon te leiden op een manier dat ik nog nooit had meegemaakt. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen. De situaties zijn zo levendig beschreven dat ik uren zou willen verdwalen in dit stadje, om nog meer absurde verhalen en personages te ontdekken. Ik vond (zoals andere hier voor mij schreven en aan ergerden) de richtingloosheid van bepaalde karakters helemaal geen probleem, hun impulsieve acties, vooral bij de Arcadio's, zijn net zo tekenend voor de mens als de grilligheid van de natuur waaruit hij voortkwam. Maar wat me vooral zo aansprak was de magische kant waarin de schrijver zijn fantasie gebruikte om bovennatuurlijke elementen natuurlijk te maken, met mate en een leuke toon, echt geweldig. Remedios de schone bv. een meisje wiens schoonheid zo overweldigend is dat mannen van verliefdheid sterven. Of het kamertje van Melquidas, dat schijnbaar niet verouderd en waar een welgemeende poetsbeurt niet nodig is, hoeveel jaren er ook voorbijgaan. Of wanneer de slapeloosheid ziekte in Macondo is neergedaald, na een paar dagen beseft de stamvader en zijn vrouw opeens in een moment van helderheid; tiens, we hebben al een hele tijd niet meer geslapen. Het zijn al die kleine momentjes die samenkomen en het geheel heel onwerkelijk maar toch zo menselijk maakt. Heerlijk boek.

avatar van liv2
4,0
liv2 (crew)
Ik heb dit boek 20 jaar geleden gelezen, en er is 1 enkel beeld dat me is bijgebleven, de beschrijving van regen, regen en nog is regen... vochtigheid, nattigheid..., regen en nog meer regen, en nog meer nattigheid: en dan zegt hij: 'de vissen kwamen door het raam gezwommen'
geweldig!

avatar van Kronos
Een boek waar ik in ben begonnen maar niet heb uitgelezen. De fantasierijke schrijfstijl is leuk voor even maar na een paar honderd bladzijden interesseerde het mij niks meer wat er nu weer eens ging gebeuren.

avatar van stefan dias
4,0
Kronos schreef:
Een boek waar ik in ben begonnen maar niet heb uitgelezen. De fantasierijke schrijfstijl is leuk voor even maar na een paar honderd bladzijden interesseerde het mij niks meer wat er nu weer eens ging gebeuren.


Dan is het tijd om het weg te leggen.

Ik herinner me dat ik er ook over twijfelde, de eerste 100 bladzijden of zo, maar dat er dan toch plots een knop omging. Dat is me overigens bij nog geen enkel ander boek overkomen.

avatar van Asaharo
5,0
Toch spijtig hoor, het is echt de moeite waard Kronos. Even aan de kant schuiven inderdaad en later nog eens proberen. Al kan ik het wel begrijpen, als de surreële elementen je niet aanspreken is het al een pak moeilijker om dit boek helemaal uit te lezen.

avatar van Kronos
Ik denk dat het gewoon niks voor mij is, net zoals In de Ban van de Ring.

Het wat compactere Over de Liefde en Andere Duivels heb ik best wel van genoten.

avatar van Donkerwoud
3,5
Het boek ging bij mij nooit echt leven. Mijn grootste punt van kritiek is toch de manier waarop de vorm het in de weg ging staan om binding met de karakters te kunnen krijgen. Vanuit literair en filosofisch oogpunt is het schitterend gevonden om een familiegeschiedenis te vertellen vanuit karakters die dezelfde naam delen, maar in de praktijk creëerde het bij mij een continue verwarring over wie nou wie ook alweer was. De enige oplossing is dan terugbladeren naar de lijst aan het begin van het verhaal. Dit is echter niet bevorderlijk voor de flow van het lezen. Daarnaast stond het me tegen dat de roman bijna in zijn geheel bestaat uit beschrijvende passages en nooit dieper in lijkt te gaan op de innerlijke wereld van een specifiek karakter. Tegen de tijd dat ik binding begon te krijgen met de karakters gingen ze dood of verdwenen ze uit Macondo en moest ik weer helemaal opnieuw in de roman zien te komen. En dan niet 1 of 2 keer maar steeds opnieuw.

Wat mij wel wist te raken is de manier waarop Márquez de absolute viezigheid van militaire coupes en onderdrukkende regimes weet in te bedden in een verhaal vol poëtische schoonheid. Ik heb dit vaak teruggezien in het werk van latere schrijvers en het kan haast niet anders dan dat zij daarin schatplichtig zijn geweest aan deze schrijver. Het is bij deze roman dan ook zeker niet het geval dat ik het talent van de schrijver betwist, maar het is geen leeservaring gebleken die bij mij dezelfde diepe indruk heeft achtergelaten als bij andere mensen het geval was.

avatar van RoyDeSmet
5,0
liv2 schreef:
Ik heb dit boek 20 jaar geleden gelezen, en er is 1 enkel beeld dat me is bijgebleven, de beschrijving van regen, regen en nog is regen... vochtigheid, nattigheid..., regen en nog meer regen, en nog meer nattigheid: en dan zegt hij: 'de vissen kwamen door het raam gezwommen'
geweldig!


Ja, en let wel: hij zegt erbij: "zo vochtig was de lucht", om het nóg even mooier te maken!

avatar van RoyDeSmet
5,0
Toen ik bij bladzijde 110 zat heb ik het al bij een aantal vrienden aangeraden en na een bladzijde of 250 begon ik het opeens minder interessant te vinden: alsof ik te bewust bezig was met de vraag "zullen mijn vrienden dit wel kunnen waarderen?". Een van mijn vrienden zei dat ze het nieuwste album van The National niet in één beurt kon beluisteren omdat het dan even te droefgeestig zou worden. Kon ze van dit boek dan wel genieten?

Gisteravond heb ik het boek uitgelezen en ik kan zeggen dat het uiteindelijk weer goed is gekomen. Op een gegeven moment (na de dood van Ursulá) raakte ik voor het eerst écht goed in de knoop met de personages. Hoe verhield de laatste Aureliano zich nu tot Amaranta Ursulá, en José Arcadio? Wie waren zíjn ouders? Waren Amaranta Ursulá en hij neef en nicht? Broer en zus? Was hij misschien zelfs de opa van Amaranta Ursulá? Ik kwam er niet echt meer uit. Maar uiteindelijk, met de hulp van Sparknotes' "character overview" ben ik weer op het goede pad gekomen.

De laatste bladzijdes lazen als een trein. Ofschoon ik me niet helemaal thuis kon vinden in de manier waarop het verhaal uiteindelijk eindigde kan ik me geen enkele andere manier bedenken waarop deze geschiedenis anders afgesloten had kunnen worden. Uiteindelijk vind ik de eerste helft van het boek mooier dan de tweede helft. Denk aan de periode van de Slapeloosheid en de burgeroorlogen. Fantastisch vond ik dat je vanaf de allereerste zin weet dat Kolonel Aureliano Buendía voor een vuurpeloton komt te staan, en dat wordt dan nog een keer of drie herhaald, en pas bij bladzijde 110 krijg je een idee van waaróm hij daar uiteindelijk terecht gekomen is!

Kolonel Aureliano Buendía is mijn favoriete karakter uit het boek. Ik kijk er naar uit het boek van de zomer weer eens opnieuw te lezen!

avatar van Bassievrucht
2,5
Gabriel Garcia Marquez overleden, en ik dacht nog maar eens terug aan Honderd jaar eenzaamheid. Het eerste boek dat ik van hem las, en waar ik maar niet doorheen kwam. Ik heb wederom een poging ondernomen, en kom tot dezelfde conclusie. Er staan prachtige zinnen, mooie passages en fantastische scenes in, maar een echt meeslepend verhaal wil het niet worden. De meeste personages komen niet tot leven en zijn inwisselbaar, terwijl ik mij tegelijkertijd irriteerde aan de constant terugkerende vraag: wie is wie? Zeer irritant. Kortom, Honderd jaar eenzaamheid is voor mij meer literair geweld met mooie passages dan een mooi verhaal. Het klinkt alsof ik geen plezier aan dit boek heb beleefd, maar dat is niet zo. Toen ik het boek, vijf jaar geleden, voor het eerst las raakte ik dusdanig geïntrigeerd dat ik inmiddels vijf of zes andere romans van Marquez heb gelezen, en waarvan Kroniek van een aangekondigde dood en Liefde in tijden van cholera wat mij betreft de beste zijn.

avatar van eRCee
4,0
Herkenbaar verhaal, hoewel mijn waardering van "100 jaar" wel hoger ligt. Een herlezing is overigens geen slecht idee.

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Honderd Jaar Eenzaamheid stond al jaren ongelezen in de kast en bij iedere poging hieraan te beginnen haakte ik bij de openingszin 'staande voor het vuurpeleton' al min of meer af, ik kwam niet verder dan pagina één.
Maar ja, ik wist natuurlijk wel dat dit boek hoog gewaardeerd en bekend is, ik nam maar twee boeken mee tijdens mijn vakantie waaronder deze roman en moest dus wel ...
Zonder meer een echte Garcia Marquéz. Wat kan ik toch genieten van zijn absurditeiten en magie alsof het de gewoonste zaken van de wereld zijn.
De op elkaar lijkende familienamen vragen wel wat oplettendheid, echter de stamboom voorin het boek helpt voor mij voldoende.
Voor mij niet zo goed en mooi als Liefde in Tijden van Cholera maar zeker het lezen waard!
Ook ik zie ooit herlezen als een goed idee.
4*

3,5
Mooi boek. Veel fijne zinnen, absurde gebeurtenissen en droge humor. Al die figuren met dezelfde namen maakten het lezen zowel verwarrender als gemakkelijker; na een tijdje werd duidelijk dat alle familiedrama's zich in een cirkel bewogen en dat het in de praktijk niet veel uitmaakt wie wie is.

Honderd jaar eenzaamheid is echter geen boek waar ik steeds als vanzelf weer in wilde lezen, daarvoor is het misschien wat te afstandelijk, lazen de scènes te veel als prachtig verwoorde samenvattingen. Wellicht de beste aanpak voor een boek dat zo'n lange tijd bestrijkt, maar ik werd er niet altijd door verleid.

avatar van mjk87
5,0
Van deze had ik altijd het idee dat het ergens in Spanje afspeelde, met grote klassieke gebouwen vol pilaren. Geen idee waar dat idee vandaan kwam, maar dat was een beeld dat ik had. Was dat even anders, toen ik begon te lezen.

Maar goed, Márquez is een rasverteller, die eigenlijk één lang vloeiend verhaal heeft geschreven en net zo makkelijk de tijd en periode beschrijft als de personages en hun leefwereld. Iedereen krijgt genoeg aandacht om te gaan leven, het dorpje Macondo leeft ook ende talloze anekdotes zijn lichtjes fantastisch waarin je je tijdens het lezen helemaal in kan verliezen. En nu, muchos años después, denk ik er nog steeds met liefde aan terug. 5,0*.

5,0
Ik heb net even alle reacties zitten napluizen, en het valt me op dat wel vaker wordt gezegd dat men het boek al een hele tijd (binnen bereik) had, maar het lezen almaar uitstelde. Mogelijk (of ongetwijfeld) heeft dat te maken met de reputatie van boek en auteur: wat/wie algemeen geroemd wordt, schept hoge verwachtingen, en de vrees dat die - toevallig bij je lezende zelf - niet worden ingelost, is ongemakkelijk. Uiteraard ben ik zelf niet vrij van dat soort zaken: tegen mijn eerste Murakami (Norwegian wood) keek ik ook een beetje op, en aan Claus' Verdriet van België moet ik nog altijd beginnen ...

Wat mijn ervaringen met Márquez en zijn Honderd jaar eenzaamheid betreft, is dat alles van geen tel, en daar ben ik behoorlijk vrolijk over. Ik heb het boek gelezen in tempore non suspecto, vóór ik Márquez kende en een jaar of misschien twee vóór hij de Nobelprijs kreeg. Eigenlijk min of meer toevallig: ik wou eens wat andere literaturen verkennen, en m.n. "iets Zuid-Amerikaans" leek mij wel wat. Márquez was zowat de eerste die zich op mijn ongetwijfeld vluchtige zoektocht aandiende (Vargas Llosa herinner ik me ook van toen, maar heb ik pas later gelezen).

Hoeft het nog gezegd? Márquez' Cien años ... blies me van mijn sokken zoals geen enkel boek dat had gekund of kon. Een 'mooiste boek', een 'nummer 1' etc., ach, dat is allemaal veel relatiever (en onmogelijker) dan we willen toegeven, maar dit boek is, voor zover zulke kwalificaties enige betekenis hebben, mijn allermooiste. Uiteraard heb ik sindsdien veel meer moois van Márquez gelezen, tot en met Herinnering aan mijn droeve hoeren, en al even uiteraard bleef en blijft Cien años ... zijn beste. Een schat van een boek!

avatar van SanSiro
5,0
Bangelijk boek. Hoe verzin je het allemaal! Het zuigt je mee in de magische wereld van Macondo.
Een aanrader voor iedereen. 4,7*

avatar van RoyDeSmet
5,0
Het hele menselijke spectrum komt in dit boek naar voren, in prachtig geschreven zinnen. De stichting van een dorp, overheidsinmenging, burgeroorlogen, liefde, industrialisatie, dood, familie, het verstrijken van de tijd, folklore, magie.... En nadat ik wat biografische verhalen van García Márquez zelf heb gelezen, blijkt dit boek helemaal niet zo fictief te zijn als ik dacht!

avatar van Abubakari
4,5
Twintig jaar later voor de tweede keer gelezen. Eerder schreef ik elders op deze site al

Ik was begonnen in Vogels met Zwarte Poten Kun Je Niet Vreten - A.H.J. Dautzenberg (2010) maar die is even in de wacht gezet. Ik herlees vrij zelden een boek, maar twintig jaar (het Barcelona museum bonnetje zat er nog in als boekenlegger, waardoor ik wist in welk jaar ik het boek voor het eerst las) nadat ik hem voor het eerst las (waarna het in de top 3 van beste boeken die ik ooit las kwam) en vijf jaar nadat ik er opnieuw aan begon maar ziek werd en daardoor meestal na 3 zinnen in slaap viel omdat ik flink afgepeigerd was, zinnen die blijkens de tekst op mijn weblog wel indruk maakten want ik wilde op mijn uitvaart passages uit dit boek voorgelezen laten worden, het was mijn eerste (en tot op heden laatste) ziekenhuisopname, schijnbaar komt de dood dan opeens dichterbij want normaal ben ik nooit zo bezig met dat soort dingen, het gevoel dat er op mijn uitvaart uit dit boek voorgelezen moet worden had ik nu ook niet meer, het zal de morfine zijn geweest..

Waar sommige lezers in het begin nog niet wisten of dit wel wat voor hen was (zo las ik in vorige bijdrages) heb ik juist het tegenovergestelde, juist het eerste deel vind ik het allerbeste deel van dit toch al geweldige boek. Vanaf de burgeroorlog vind ik het net iets minder, maar nog steeds erg te gek. En dat gaat zo door tot het einde, niet tot en met het einde want het slotstuk vind ik weer (bijna) even geweldig als het begin.

Ik lees veel op mijn werk (ja, ik ben gezegend, ik kan s Nachts op mijn werk grotendeels doen waar ik zelf zin in heb, in mijn geval veel en lang lezen), maar net als twintig jaar terug las ik dit boek in mijn vakantie. Dan lees ik minder vaak en lang en daardoor had ik het boek niet in een dikke week uit maar heb ik er ongeveer vier weken over gedaan en dat vond ik in dit geval alleen maar fijn, het leesgenot en het verblijf in Macondo wat langer uitsmerend.

De vele Aureliano's & José Arcadio's hinderden mij niet, maar soms vond ik het wel fijn om even te weten wie ook alweer wie was (zoals Roy de Smet het eerder in dit topic al zei:
Op een gegeven moment (na de dood van Ursulá) raakte ik voor het eerst écht goed in de knoop met de personages. Hoe verhield de laatste Aureliano zich nu tot Amaranta Ursulá, en José Arcadio? Wie waren zíjn ouders? Waren Amaranta Ursulá en hij neef en nicht? Broer en zus? Was hij misschien zelfs de opa van Amaranta Ursulá? Ik kwam er niet echt meer uit.

Daarom had ik de stamboom gekopieerd en gebruikte ik die als bladzijdewijzer zodat ik bijvoorbeeld toch even kon kijken wat de relatie van Aureliano de zoveelste tot Ursula Amaranta ook alweer was. Ik vond dat wel fijn lezen.

In mijn herinnering was het boek nóg beter, maar bij herlezing blijft overeind dat het één van de mooiste boeken is die ik gelezen heb. Het rare is dat ik nooit een ander boek van GGM ben gaan lezen, behalve ontvoeringsbericht, maar dat pakte me niet zo. Het idee dat ik gelijk zijn beste boek gelezen heb en dat de rest dan alleen maar tegen kan vallen.
Nou ja, daar ik dan wel achter gaan komen, want ik ga dit of volgend jaar absoluut één van zijn andere boeken lezen.

avatar van eRCee
4,0
Zijn beste boek heb je zelfs nog te gaan: Liefde in tijden van cholera.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:20 uur

geplaatst: vandaag om 19:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.