The Film Club - David Gilmour (2008)

Alternatieve titel: De Filmclub

mijn stem

3,31 (13)

13 stemmen

Engels
Psychologisch

222 pagina's
Eerste druk: Twelve, Londen (Verenigd Koninkrijk)

David Gilmour is een min of meer werkloze filmcriticus, die alles in het werk stelt om zijn vijftienjarige zoon Jesse aan zijn huiswerk te krijgen. Maar als tot hem doordringt dat leren voor Jesse werkelijk iets weerzinwekkends is, doet hij hem met de moed der wanhoop een onconventioneel voorstel. Jesse hoeft niet meer naar school – en hij hoeft ook niet te werken of huur te betalen – maar hij moet per week drie films bekijken die zijn vader voor hem uitkiest. Samen zien ze alles, van Apocalypse Now tot Last Tango in Paris, van Rosemary’s Baby tot Casablanca, van Blue Velvet tot Basic Instinct – Amerikaanse, Engelse, Franse en Italiaanse klassieken, films van Akira Kurosawa, Martin Scorsese, Brian DePalma, Billy Wilder en vele anderen. En via de films raken ze in gesprek over het leven – over meisjes, muziek, werk, geld, drugs, liefde en vriendschap. Vader en zoon groeien naar elkaar toe en veranderen daardoor op onverwachte manieren.

Links

zoek naar dit boek op bol.com

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

4,0

boekaap

geplaatst: 29 december 2008, 00:38 uur

Het is niet echt hoogstaande literatuur maar wel innemend geschreven en de liefde voor films druipt van elke pagina af. De filmclub valt het best te omschrijven als een levendige filmencyclopedie. Kortom prettig leesbaar en voor filmliefhebbers zeker een aanrader

4,0

gotti

geplaatst: 26 maart 2009, 20:06 uur

Interessant hoe Gilmour zijn zo´n op een onconventionele manier opvoedt: door middel van films. Dat het niet overal even interessant blijft mag de pret niet drukken. De liefde voor films én voor zijn zoon druipt van iedere pagina af.
Lichte ontroering aan het einde als resultaat, en dat heb ik héél weinig bij een boek.

4*

2,0

mjk87

geplaatst: 26 augustus 2011, 15:30 uur

Toch een lichte tegenvaller. Mijn nieuwsgierigheid werd uiteraard gewekt door de synopsis, en wat ik las over het blijken van liefde voor films. Leuk, een originele invalshoek en wellicht om nog wat bij te leren. Dat laatste was ook zeker aanwezig. Gilmour noemt veel belangrijke films en geeft steeds er kort bij aan wat die film zo goed maakt, en een enkele keer maakt hij er zelfs iets meer van. Helaas is dit een roman, en wil Gilmour nog veel meer kwijt dan enkel de films. En dat kon mij in het geheel niet boeien. Zijn relatie met zijn vrouw niet, met z’n zoon niet, wat z’n zoon allemaal wel niet deed. Het was niet interessant en erg kil beschreven. De dialogen waren niet spannend, de gebeurtenissen evenmin. Daarnaast ging het langzaamaan steeds meer richting verhaal i.p.v. film, dus dat was jammer voor mij.
Dan denk je, het is waar gebeurd, en deze meneer schrijft eens een boek. Dan kan het tegenvallen, zeker de romanaspecten, blijkt Gilmour meerdere romans te hebben geschreven. Ik vraag me af of dat wat is, want over film is er dan al niet te lezen, dus blijft er echt niets over.

* denotes required fields.

<1 >