A Quiet Belief In Angels - Roger Jon Ellory (2007)

Ellory heeft voor mij al bewezen dat hij een thriller-schrijver is met een waarlijk ‘literaire’ vertelstem, en dit blijkt ook duidelijk bij dit boek. Deze constatering doet vermoeden dat dit een heel positieve recensie wordt, maar helaas zal dat toch niet helemaal gebeuren…

Dat komt met name omdat ik me bij tijd en wijlen wel wat begon te storen aan Ellory’s vertelstijl in dit boek. Die kan namelijk ook nogal lang van stof zijn, waarin Ellory vervalt in soms wel heel vergezochte metaforen of zelfs totaal onnavolgbare passages. Allemaal op het eerste oog heel poëtisch, maar dan wel op de verkeerde manier poëtisch, want zijn verhaal doet dan hetzelfde bij dat soort gedichten met een inhoud die als een tang op een varken lijkt te slaan, oftewel: voor mij in ieder geval vrij onbegrijpelijk is. Dit soort passages sloegen bij mij kortom dus eigenlijk helemaal dood en natuurlijk draagt dit niet bij tot het leesplezier.

Wat het boek dan had kunnen redden, was een waarlijk boeiend plot. Nu draait het hele verhaal rondom Joseph Vaughn, die als jongen opgroeit in een klein plattelandsdorpje waarin een seriemoordenaar actief is die jonge meisjes op gruwelijke wijze vermoordt. Joseph is begaan met hun lot en gaat op zoek naar die seriemoordenaar, iets waar hij -in een extreem uitgerekte who-dunnit- maar liefst een kwart eeuw over doet. Door die lange doorlooptijden zakt de spanning in het verhaal toch een beetje in, en dan hou je alleen nog het levensverhaal over van Joseph, die nogal veel ongeluk tegenkomt in zijn leven (ouders en vriendinnen die hem ontvallen, een onterechte gevangenisstraf, you name it).

Op zich misschien niet helemaal oninteressant, maar dat deel van het boek duurde mij toch allemaal eigenlijk iets te lang. Em alhoewel de uiteindelijke confrontatie met de seriemoordenaar ‘die je wist dat zou komen’ wel wat goed maakt, is al met al toch sprake van een niet helemaal geslaagd boek. Te literair en te langdradig…

Zie ook: Christian Deterink.nl

Ja ben het wel eens met de bovenstaande recensies. Literair en mooi geschreven boek wat mij betreft wat korter had gemogen en ook het einde liet wat mij betreft iets te wensen over. Ook een vrij deprimerend boek eigenlijk, maar desalniettemin met plezier gelezen.

Er worden kinderen vermoord, op een afschuwelijke manier en de getroffen stad is in rouw... voor even. Het leven gaat al snel weer door. Niet voor die kinderen, niet voor hun families, niet voor hun vrienden, maar wat stelt een leven nu eigenlijk helemaal voor in het groter geheel? En wat is dan dat groter geheel, bestaat dat eigenlijk wel? Is het grotere geheel niet juist het ingezoomde kleinere onderdeel, of misschien de aaneenschakeling van alle kleine deeltjes, of staat alles los van elkaar? Het maakt niet uit. Jouw leven is namelijk jouw leven. Hoe jij dit ervaart is wie jij bent. Wat jij meemaakt is wat jou vormt. Hoe dat in een zogenaamd groter plaatje past is onbelangrijk, althans; voor dat grotere plaatje... maar essentieel voor jouzelf.

De persoonlijke ervaringen waar alle karakters doorheen gaan zijn met elkaar verbonden, maar enkel als je het toestaat. Kijk de andere kant op, en je leven kan gewoon door. De vermoorde meisjes, de roem van Joseph, de tragische eindes van moeder en Kruger krijgen immers pas betekenis en gaan pas leven op het moment dat ze sterven, op het moment dat ze aandacht krijgen.

Het verhaal is mijns inziens niet zozeer deprimerend, maar realistisch. Wellicht is de realiteit wel gewoon heel erg deprimerend. Kan. Ook daarbij draait het om jouw eigen kijk op wat het leven dan eigenlijk is.

Prachtig boek. Slowburner wat betreft thriller, maar het pakte me vanaf het eerste hoofdstuk en ook nu na het uitlezen heeft het mij nog niet losgelaten. 4,5*