Lucky Jim - Kingsley Amis (1954)

Heel amusante satire op het academisch leven. Kon me heel goed met het hoofdpersonage vereenzelvigen en personages als Welch en Atkinson waren bij wijlen hilarisch. Jim Dixon lijkt zijn lot op academisch vlak en in de liefde slaafs te aanvaarden maar werpt op dit alles wel heel ironisch z'n licht.
Hoogtepunten bieden zich heel het boek door aan maar Jim's Marrie England speech en de beschrijving van de gezichten die hij bij bepaalde gebeurtenissen trekt lieten me hardop lachen. Het boek is al meer dan vijftig jaar oud maar bepaalde personages lijken nog steeds op hedendaagse (weliswaar oudere) professoren aan de universiteit.

Er was een tijd dat de Angry Young Men-literatuur uit de jaren 50 mij erg aansprak; om zijn rauwheid, om het schoppen tegen de schenen van de hogere klassen, om de dubbele moraal die toch ook de rebellen tekenden. Look Back in Anger kreeg bij zijn verfilming in Richard Burton de perfecte verbeelding van de woedende twintiger, The Loneliness of the Long-Distance Runner was bitter en compromisloos, Room at the Top tekende de onmogelijkheid buiten het verfoeide systeem te opereren. Zo waren er nog een aantal titels, die bijna allemaal ook uitstekende verfilmingen opleverden. Lucky Jim had ik nog niet gelezen, en liep chronologisch ook net iets op zijn navolgers vooruit. De toon is veel milder, meer leunend naar de komedie dan naar het tragische.

Jim is een beginnend docent aan een provinciale universiteit, waar hij enorme minachting koestert voor zijn baas. Omdat Jim opportunistisch laatste strohalmen probeert te grijpen om zijn baan te behouden, raakt hij verzeild in vreselijke culturele weekendjes bij zijn baas thuis. Daar ontmoet hij zijn zo mogelijk nog ergerniswekkender zoon, die echter een vriendin heeft waar Jim een oogje op laat vallen.

Doordrenkt met typisch Britse onderkoelde humor is Lucky Jim bij vlagen meesterlijk in zijn ironie. Toch beheerst Amis ook het serieuzere werk, met bijvoorbeeld een lange, pakkende dialoogscène in een taxi tussen Jim en Christine. De verwikkelingen in de ironische finale druisen in tegen wat ik ken van eerder genoemde titels, maar dat is in zekere zin ook wel verfrissend.

Geen plagiaat door Hugo Brandt Corstius, Hollands Maandblad. Jaargang 2008 (722-733) - DBNL

Stond al heel lang op lijstje om te lezen. Nu de tijd ervoor genomen. Mooi verhaal over deze jonge academicus die het probeert te maken op een universiteit 'in the country'. Blijft boeiend tot het eind en een fraaie satire. En dan te bedenken dat het een debuut van deze auteur is, die later geslaagde en minder geslaagde producten afleverde.

Vermakelijk satirisch geschop tegen de holle pretenties van academici. Antiheld Jim Dixon rebelleert tegen het status-gedreven gemanipuleer van zijn omgeving. Het verhaal is tevens een smalende kritiek tegen de upperclass en hun rigide sociale conventies. De frustraties van het hoofdpersonage vind ik ook vandaag de dag herkenbaar. Het boek leest bovendien lekker weg en is nog steeds grappig. Fijne literatuur!