Il Pendolo di Foucault - Umberto Eco (1988)

Vertel Freud... Ben er nog niet aan toegekomen

Ik wacht nog even tot ik mijn herlezing voltooid heb, maar ik zit inmiddels al terug over de helft .

Hier ben ik niet doorheen gekomen. Na 400 lange pagina's strandde mijn poging. Ik heb dan ook helemaal niks met Umberto Eco, van wie dit het eerste werk was dat ik las. In zijn haast om zoveel mogelijke oninteressante feitjes op te dissen vergeet hij namelijk een goed boek te schrijven. Een verhaal heeft De Slinger van Foucault dan ook amper, het is slechts een grote woordenbrij over Tempeliers, Rozenkruizers en wat dies meer zij. Echt geen kloot aan. Omdat ik wel nieuwsgierig ben naar wat die vent nu in het museum deed nog 1,5*.

Pff als je het boek niet uitgelezen hebt, mag je ook niet stemmen

Eerst even een vraagje: heb je überhaupt wat met het hele complottheoriefenomeen? En met de tempeliers ed in het bijzonder? Ik denk namelijk dat dit een hoop scheelt

Daarnaast lijkt me dit niet de allerbeste roman van Eco om mee te beginnen. Ik zou je dan ook van harte aanraden om De naam van de Roos of Baudelino eens te proberen. Ik denk namelijk dat je deze twee wel (of in ieder geval veel meer) kunt waarderen.

Helemaal niets. Wel met literatuur maar dat is in dit geval niet zo relevant.


Meer, dat wel. De naam van de Roos heb ik inderdaad gelezen in het kader van de tweede kans. Dat is in ieder geval wat beter doordat Eco hier wel een verhaal probeert te vertellen. Nog steeds lardeert hij dit echter overmatig met allerlei irrelevante feitjes uit schimmige geschiedenisgeschriften. De man is medievist, geen schrijver.

Lijkt me best een leuk boek, veel denken denk ik...

Cultuurbarbaar

Ik ga er ook gewoon geen discussie over aan. Iemand die Max Havelaar kan waarderen en Eco's boeken te vol vind staan met feitjes is gewoon een beetje vreemd

de man is verschrikkelijk erudiet, zeker geen 'schrijver' maar daarom juist interessant.

en inderdaad, als ik zelf een boek helemaal ruk vind, zou ik er niet eens een stem op uitbrengen.

Dan wordt het een nogal eenzijdig verhaal op deze site. Ik was op ruim 2/3 van het boek, had er al vele uren in zitten en vind een stem dus prima te verantwoorden.

Ik heb het boek nu net voor de derde keer uitgelezen, en voor mij staat het vast: het is en blijft een van de allerbeste boeken ooit geschreven.
Ja, het is veel te moeilijk en Eco overdrijft enorm in zijn woordgebruik, name dropping en verwijzingen naar weet ik veel welke historische figuren waar niemand behalve hijzelf ooit van gehoord heeft. Als ergens voor de grap de naam sator Arepo opduikt, dan moet je maar weten dat dat een knipoog is naar de middeleeuwse superpalindroomzin sator Arepo tenet opera rotas bijvoorbeeld, en zo komen er werkelijk honderden dingen voorbij tijdens het lezen van dit boek, zodat je niet anders kunt dan je erbij neerleggen dat je meestal gewoon niet weet waar het over gaat.
Maar voor het onderwerp van dit boek is dat eigenlijk ook noodzakelijk: de diabolici die erin worden opgevoerd doen ook niet anders dan verbanden zoeken tussen de meest vergezochte feiten en gegevens, en het boek zelf is niet meer dan een geniale parodie hierop, die op zijn beurt uitloopt in een verbluffend plan waar je als lezer zelf de kriebels van krijgt en dat je ondanks alles toch serieus begint te nemen, en dan uiteindelijk op het einde, nu ja, dat moet je zelf maar ontdekken dan . Maar de overdreven stapel van historische en pseudohistorische feiten is ook gewoon nodig om Eco te doen bereiken wat hij wil: namelijk dat je als lezer zelf de bomen niet meer kunt onderscheiden, en hem kritiekloos volgt in zijn eigen 'plan'. Een plan dat in het verhaal zelf meermaals meesterlijk wordt onderuitgehaald, maar dan op momenten dat je als lezer helemaal mee bent en gewoon niet meer wilt geloven dat het niet klopt .
Je kunt het boek soms verwijten dat het veel te hermetisch is geschreven, maar op andere momenten blijkt dat Eco echt wel meer in zijn mars heeft: de relatie tussen Casaubon en zijn vriendin wordt erg mooi weergegeven, romantisch, humoristisch en vertederend, en hoewel Casaubon als personage bewust vaag is gelaten, wordt het personage van Belbo dankzij strategische flashbacks prachtig getypeerd. Eco is een meesterverteller, dat blijkt zelfs uit zijn theoretische werken (waarin hij altijd geweldig goede en lang uitgewerkte voorbeelden weet te geven), en ook in dit boek zijn er genoeg momenten waarop hij zijn talent tentoon spreidt. Dat hij zich soms beperkt tot een opsomming van droge historische feiten heeft te maken met de complexiteit van zijn verhaal: er is gewoon geen tijd om alles uitgebreid te behandelen. Ter vergelijking: het bewuste verhaal uit The Da Vinci Code over Jezus en Maria Magdalena wordt op welgeteld veertien regels afgehandeld. Als een mopje tussendoor.

true

vergezocht wel, maar iedereen zal er ergens wel iets uit halen (architectuurgeschiedenis komt er zelfs aan te pas, ik mag er niet aan denken wat tandartsen er uit leren )
en dat maakt het ook interessant: je herkent bepaalde dingen, en besluit eruit dat de rest ook wel wetenschappelijk verantwoord zal zijn: je wordt inderdaad zelf een diabolicus, en onbewust betrek je er zelf ook nog vanalles bij (associaties allom) waardoor het nog meer en ingewikkelder wordt, en de "hermetische" toon helpt niet altijd (hoewel dat wel helpt om er sneller over te gaan en alles voor waar aan te nemen )
soit, volgens mij is het ook niet zo belangerijk wàt er staat, maar gewoon dat het er staat.
en nu is het genoeg geweest, ik ga van het boek zelf ook geen complot maken
(het is voor de verandering nog te weinig lang geleden dat ik het gelezen heb )

Mooi verhaal Freud! Ik krijg zelfs bijna zin om dit boek nog eens uit te lezen.

Ik ben nu op bladzijde 450, en ik snap maar niet waarom Umberto Eco het nodig vind om vele tientallen bladzijden te besteden aan volkomen irrelevante, onnavolgbare verhalen over Tempeliers en Rozekruisers. Ik heb me nu voorgenomen om alle te lange stukken over die onderwerpen gewoon over te slaan, omdat je er toch niks aan hebt om het te lezen. Verder bevat het boek leuke personages, en is het wel leuk om te lezen hoe de drie hoofdpersonen echt overal iets achter zoeken, en alles met elkaar in verband brengen.
Tot nu toe 3,5 *.

hoe weet jij dat de verhalen irrelevant zijn? "onnavolgbaar" lijkt mij een vrij persoonlijk begrip, hoewel, als je vanalles begint over te slaan, verbaast het mij niet zo heel hard dat je niet kan volgen..
nee, dat is wel volledig voorbijgaan aan de essentie van het boek volgens mij, kan je net zo goed nog een aflevering van flikken kijken..
(en de derde persoon van het werkwoord vinden eindigt nog steeds op t )

Heb je mij ergens het tegendeel zien beweren?

sorry
weet je, probeer je gewoon erdoor te wurmen, het is wel eens interessant om zo dingen te lezen waar je niks van snapt, en zeg dan achteraf wat je eraan gehad hebt.. je moet er wel niet aan beginnen met het idee dat het onzin is en helemaal niet nodig, dat is alleen bevorderlijk voor je eigen irritatie. wacht dan liever eventjes, tot je er eens zin in hebt, een lange vakantie is ideaal

Veruit het beste boek dat ik ooit gelezen heb. Een prachtig filosfisch boek over wat waarheid nou eigenlijk is: is het wat we denken of is het was is. Of er is geen verschil tussen beide. Aan het einde van het boek stond het zweet in mijn handen: "stel dat het zo nou in elkaar zit? nee, dat kan niet. Maar het doet er niet toe of het waar is of niet. Als genoeg mensen denken dat het waar is, wordt dat vanzelf de waarhied." Met als climax daadwerkelijke doden om een illusie (of juist de werkelijkheid).
Alle uitstapjes en verhalen zijn m.i. nodig om deze sfeer te creeren. Weergaloos.

Beste boek ooit. Dan Brown was waarschijnlijk ook een fan maar heeft misschien één of twee lagen van ironie over het hoofd gezien!

Vandaag het boek uitgelezen in het engels. Vond het in het begin flink wennen aan de manier van vertellen en aan de zo op het eerste oog nutteloze lijkende feitjes. Tot op het moment dat kolonel Ardenti het begin neerzet voor Het Plan vanaf dit moment licht het boek een tipje van de sluier op en werd het lezen voor mij een stuk aantrekkelijker.

Uiteindelijk zie ik het groot aantal historische feitjes als een manier om de lezer te overtuigen van de waarheid en grootsheid van het plan. Soms heb ik deze feiten met veel interesse gelezen en op andere momenten had ik hier minder zin in en heb ik er snel overheen gelezen. Ik ben het eens met Freud dat het bijna niet kan dat iemand al deze feitjes en historische gebeurtenissen kent of kan controleren maar dit draagt mee aan het gevoel dat je krijgt over het Plan.

Ik was enkele tientallen bladzijden voor het einde bang dat het boek in een teleurstelling zou uitmonden maar dit was gelukkig niet het geval en ik geef het boek dan ook een score mee van 4,5*. Deze score is in mijn ogen echter voorlopig omdat ik het gevoel heb dat door het boek in het engels te lezen ik bepaalde dingen misschien over het hoofd heb gezien. Een definitief punt komt voor mij dan ook als ik de inmiddels aangeschafte Nederlandse versie herlezen heb.

Verder vond ik in het boek het karakter Aglié een zeer indrukwekkend en mysterieus figuur en was ik uiteindelijk naast Het Plan het meest nieuwschierig naar dit persoon, ik vraag me af of meer mensen dit gevoel hebben gehad?

Ps. Als laatste wil ik ook even toevoegen dat ik me soms inderdaad stoorde aan het interessante taalgebruik van de schrijver, het leek wel of dit in het engels nog meer voorkwam als in de nederlandse stukjes die ik uit nieuwschierigheid vast herlezen heb. Een treffend voorbeeld hiervan is in mijn ogen het woord "incredulous".

Poe, dit was geen makkelijk boek; dat werd wel al duidelijk uit de berichten hierboven. Een van de meest complete, grootse boeken die ik gelezen heb. Citaat op de achterkant: "De Slinger van Foucault is een filosofisch bouwwerk, een boek over boeken, over taal en geschiedenis, het is een zeer fijnzinnige psychologische roman met soms verbazingwekkend frivole erotische passages, daarbij vaak ook nog heel humoristisch en heel spannend"

Ik dacht dat ik een redelijke woordenschat had, maar wat je in dit boek toch tegenkomt. De vertaler zal het lastig gehad hebben. Ogief, allusief, archont, emanatie, prioraat, patina, tailleur, cubiculum, sefira, nimbus, serafijns, sefirotisch, spirocheten; zomaar een greep uit 10 bladzijden. De ene na de andere ongeoorloofd lange, uitweidende zin onderverdeeld in tientallen bepalingen van gesteldheid, uitgebreide beschrijvingen en wat dies meer zij.
Inderdaad een boek voor taalliefhebbers, geschiedenisliefhebbers en romantici. Zoals reeds besproken zijn sommige verhalen veel te lang, irrelevant en oninteressant. Dat moet je op de koop toenemen. Het werkt, want hoe oninteressant ook, het is prachtig.
Iedereen vindt wel iets wat hem aanspreekt of waarvan hij iets afweet. Zo ben ikzelf natuurkundestudent, en alle stukken hierover – inclusief de Slinger – spraken me aan en klopten. Dit zorgt ervoor dat andere onderwerpen “ook wel waar zullen zijn”. Hoeveel heeft Eco niet ingelezen, hoeveel kennis heeft die man?
Verder zijn er simpelweg prachtige, surrealistische scenes, waar je geheel in gezogen wordt (zoals de occulte avond met Ampara, met bezwerende dans, zang en geuren).

Al met al heb ik met nét iets te vaak verveeld, en was er soms een iets te groot contrast tussen de mooie en minder mooie stukken, om een erg hoge score te geven. Ik moet het nog een keer herlezen, maar je zult begrijpen dat ik het eerst maar eens een hele tijd moet laten bezinken

Een veelomvattende vertelling. Inderdaad lijkt alles met alles in verband te worden gebracht. Iemand die gevoelig is voor complottheorieen spitst meteen zijn of haar oren. Maar het mysterie is ondoordringbaar voor de niet-ingewijden. In vergelijking met de Da Vinci code is de insteek en de stijl van dit boek een verademing.

Idd, het is ook van een geheel ander abstractieniveau.

Wat een groots werk is dit! Gezien het onderwerp en het verhaal, vind ik dat Eco z'n boek quasi perfect heeft opgebouwd. Als lezer krijg je echt het gevoel in een heel moeilijke, mystieke wereld te komen, waar je zelf niets van snapt. Het constant aanhalen van feitjes en naampjes laat de lezer verdrinken in een poel van kennis en het enige wat een beetje houvast biedt, is de 'logica' van het plan.

Ook is het een verademing om plots Lia te horen spreken, die de rationele geest weer geruststelt. En de wijze waarop ze het doet, is buitengewoon mooi en onschuldig.

Ofschoon ik het boek volledig geslaagd vind in z'n opzet, heb ik wel het gevoel dat het pure leesplezier hier wat voor moet inboeten. Daarentegen weet je dat het mààr zo verteld kon worden (cf. Da Vinci Code ofzo). Een beetje alsof je een David Lynch film bekijkt.

Dit boek heb ik eerst in het Engels gelezen. Mijn mening was toen: sterke verhaallijn, maar voor mij veel te moeilijk uitgewerkt.
Ik dacht dat mijn beoordeling nogal negatief werd beinvloed door mijn beperkte kennis van het Engels. Nu heb ik het dus herlezen in het Nederlands en kom eigenlijk tot dezelfde conclusie. Ik ben het volledig eens met de opmerking van BlueVelvet.



Dus naast een groot aantal prachtig geschreven en boeiende passages, waar zeker ook de beschrijvingen van de jeugd van Belbo bij horen, zeer veel onbegrijpelijke haast niet te verteren hoofdstukken, waar ik echt weinig leesplezier aan heb beleefd.

Ik blijf bij mijn oordeel 3,5*.

Op eerste Kerstdag heb ik eindelijk na 5 jaar De Slinger van Foucault van Umberto Eco uitgelezen. Het was een hele zit, echt taai leesvoer. Hoewel ik van het onderwerp, geheime genootschappen, houd, vond ik de auteur soms te ver gaan met het gepalaver over esoterische onderwerpen. Veel gepraat, weinig handeling. Maar goed, Eco toont wel weer zijn geweldige eruditie. Zijn Roos vond ik beter.

Hier op boekmeter begrijp ik dat je alleen mag stemmen als je het boek uitgelezen hebt. Dan moet ik me van stemming onthouden. Echter, ik heb het echt geprobeerd, dit boek, maar ik kwam er écht niet door heen. Wel 5 keer (met lange tussenpozen) heb ik me ertoe gezet dit boek te lezen. Omdat sommige mensen er zó enthousiast over waren en ook omdat het onderwerp me zeker aanspreekt. Eerder al wordt hier zijn stijl genoemd, waarbij Eco enorm veel kennis/ feiten over de lezer uitstort. Ik vind het normaal leuk als ik tijdens het lezen van een roman ook nog wat leer, maar hier zag ik echt door de bomen het bos totaal niet meer. De balans is weg. Als het lezen van een boek zo hard werken is, dan kan ik niet anders concluderen, dan dat het voor mij geen goed boek is.

Dat is wat sommigen of velen wellicht vinden. Persoonlijk vind ik dat juist het niet hebben kunnen uitlezen ondanks meerdere pogingen een uitstekende onderbouwing van een cijfer lager dan een 1. Met films is dat nog anders (duurt hoogstens 2 uur, en is zeer passief dus altijd wel uit te zitten), maar bij een boek vind ik dat gerechtvaardigd.
Overigens, de boeken die ik 0,5 gaf waren of heel kort, of verplicht voor school, dus heb ik ze wel volledig gelezen, maar anderen zou ik er niet om veroordelen.

't Is geen officiële regel in ieder geval, maar het wordt wel gewaardeerd ja.

Dit is een roman, waarin de schrijver zijn "geweldige" kennis in de etalage wil zetten.
Het is een overdreven verhaal, zonder spanning, diepgang....

Tja zo voel ik het eenmaal en ik blij dat ik dat hier kwijt kan. Na "de naam van de roos" was ik erg nieuwsgierig geraakt naar de schrijverskwaliteiten van Eco. Helaas.....

Deze man heeft eigenlijk helemaal niets zinnigs te melden. Hoe anders was dat bij "DE naam van de roos". Ik zal me voorlopig niet aan een ander boek van hem wagen.

Ik denk dat deze man toch zeker wel iets zinnigs te zeggen heeft hoor...