In a Far Country - Linda Holeman (2008)

Het verbaast mij dat ik de eerste ben die op dit boek heeft gestemd. Het is namelijk een toegankelijk, maar ook goed geschreven boek. Ik vermoed dat Linda Holeman in Nederland ofwel onbekend is, ofwel sterk ondergewaardeerd wordt, aangezien ook haar andere boeken op deze site niet veel commentaar hebben. En dat is niet terecht, want met In a Far Country bewijst ze opnieuw dat ze de kunst verstaat om te schrijven op een manier die voor iedereen leesbaar is, die weinig inspanning vergt (een zogenaamde pageturner - is daar een mooi Nederlands woord voor?) maar toch prima te genieten is.

De hoofdpersoon, Pree Fincastle, groeit op in een afgelegen plek in Noord-India. Haar jeugd is niet bepaald normaal te noemen: haar vader is weliswaar zendeling maar slaagt er niet bepaald in om zijn roeping om te zetten in daden, en haar moeder zoekt haar toevlucht in medicijnen om het verleden te vergeten en het harde leven, dat haar zo zwaar valt, te verdragen. Gelukkig is daar Kai, die Prees leven nog een beetje dragelijk weet te maken. Maar van de ene rampzalige gebeurtenis komt de andere en plotseling is alles op z'n kop gekeerd. Pree staat er plotseling helemaal alleen voor en moet hard vechten om nog iets van haar leven te maken en niet te verzinken in wanhoop.

Linda Holeman gebruikt vaak dezelfde thema's in haar boeken. Net als in The Linnet Bird en in The Moonlit Cage is de hoofdpersoon een jonge vrouw die min of meer verstoten wordt door de samenleving en er alleen voor staat. Net als Linny en Daryâ uit de vorige boeken, ziet Pree zich gedwongen om een keuze te maken die haar aan de ene kant nog verder zal vervreemden van de mensen om haar heen en haar in een nog miserabeler situatie doet belanden, maar die aan de andere kant ook haar enige kans op verbetering is. De manier waarop ze dit doet, lijkt veel op zoals het al in Holemans vorige boeken werd beschreven. De situatie is echter heel anders en hoewel niet iedereen het met Prees keuze eens zal zijn zal iedereen haar afwegingen kunnen begrijpen.

Eén van de sterkste punten van Holeman is dat ze zelden tot nooit sentimenteel wordt. Haar personages hebben gevoelens en problemen maar laten zich daar doorgaans niet op melodramatische wijze over uit. Ook zijn ze niet per definitie goed of slecht en zeker niet eendimensionaal, om het zo maar te noemen. Er is genoeg ruimte voor interpretatie. Daarnaast weet de schrijfster op magistrale wijze de sfeer van het negentiende eeuwse India op te roepen. Haar beschrijvingen van de bazaars, de omgeving, de gerechten, de cultuur, enzovoort zijn zo levendig en levensecht dat je graag wilt geloven dat het er nu nog steeds zo aan toe gaat. Het allersterkste punt is toch, naar mijn mening dat haar verhalen nooit een afgezaagd, Hollywoord happy end hebben. Het loopt goed af, maar niet op de standaard manier. Het gaat zelden helemaal in het leven zoals je gehoopt had, en voor Pree geldt hetzelde. In plaats van het meest voor de hand liggende einde, loopt alles anders en moet Pree haar nieuwe manier van leven maar zien te accepteren. Het loopt dan wel degelijk goed af, maar in die zin dat ze 'haar eigen identiteit gevonden heeft' om maar een vervelende uitdrukking te gebruiken, en dat ze leert daarmee tevreden te zijn. En dat ze dan, haast toevallig, op een heel andere manier uiteindelijk toch nog heel gelukkig wordt. Zo zie ik het graag.

Holeman noemt dit boek het slotstuk van een 'soort trilogie' over India, en als je alledrie de boeken gelezen hebt is het niet moeilijk om je dat voor te stellen. Hoewel ze (dat wil zeggen, The Linnet Bird, The Moonlit Cage en deze) prima onafhankelijk te lezen zijn, zijn ze nog veel leuker als je ze allemaal gelezen hebt. Sommige elementen en personages komen in meerdere boeken nog heel eventjes hun opwachting maken (dat vind ik altijd leuk) en ook in de verhalen zelf zijn parallellen te ontdekken.

Het grootste minpunt: de Nederlandse titel. Had de uitgever nog meer redenen dan het per se willen noemen van een bloem in de titel, net als bij andere boeken uit de serie, om het boek Witte Jasmijn te noemen? Er is in het boek geen enkel moment waarop witte jasmijn, of welke bloem dan ook, een rol van betekenis speelt. Ik vind 't nogal een knullige titel. Maar ja, dat mag de pret natuurlijk niet bederven!

Hoe dan ook, een boek als dit is mijns inziens geschikt voor een vrij breed lezerspubliek en heeft dan ook geheel onterecht zo weinig bekijks hier op boekmeter.nl. Dit boek, en natuurlijk ook Linda Holeman, verdient beter.