La Prisonnière - Marcel Proust (1925)
Alternatieve titels: De Gevangene | À la Recherche du Temps Perdu 5
mijn stem
11 stemmen
Frans
Psychologisch
465 pagina's
Eerste druk: Gallimard,
Parijs (Frankrijk)
'La Prisonnière' is het vijfde deel van de cyclus' À la Recherche du Temps Perdu'. De obsessieve liefde van de verteller voor Albertine maakt haar praktisch een gevangene in zijn appartement in Parijs: ze mag buitenshuis vrijwel enkel gaan en staan waar het hem goeddunkt. Hij wordt verteerd door jaloezie, en cultiveert zelfs zijn twijfels en achterdocht.
0
geplaatst: 4 augustus 2011, 20:15 uur
Natuurlijk bevat ook dit boek weer aardig wat interessante observaties, maar die kunnen niet voorkomen dat de passie waarmee ik de eerste delen las steeds minder wordt. Naar mijn idee gaat de verteller te veel in op de oninteressante kanten van de gedragingen van zijn medemensen.
Het einde is wel weer sterk, en nodigt uit tot een snelle doorstart met De voortvluchtige. Er zijn echter heel veel andere boeken die 'leuker' zijn, dus het zal wel even duren tot het zover is.
Het einde is wel weer sterk, en nodigt uit tot een snelle doorstart met De voortvluchtige. Er zijn echter heel veel andere boeken die 'leuker' zijn, dus het zal wel even duren tot het zover is.
0
geplaatst: 23 december 2025, 12:36 uur
Mijn enthousiasme voor Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust, dat bij het lezen van De Kant van Guermantes en Sodom en Gomorra wat bekoelde, is met het lezen van De Gevangene weer volledig terug.
Dit komt onder meer omdat de ellenlange soirees van de vorige twee delen hier minder aanwezig zijn (pas na zo’n 300 pagina’s komen ze de kop opsteken), en de culturele, muzikale, politieke en filosofische weerspiegelingen van Proust meer aanwezig zijn (zelfs Immanuel Kant’s Kritiek van de Praktische Rede wordt kort nog even benoemd).
En oké, Marcel is een ploert waar het op zijn relatie met Albertine aankomt, maar dat maakt hem juist een interessant karakter. Des te meer nu het steeds duidelijker wordt dat hij met haar eerder in een lavendel-achtige relatie zit, en hij zelf eerder de gevangene is in een keurslijf opgelegd door de maatschappij, terwijl hij zijn onderdrukte seksuele verlangens projecteert op Albertine (die meer vrijelijk zich overgeeft aan haar biseksuele - of lesbische? - gevoelens).
Mijn favoriet sinds In de schaduw van meisjes in bloei, en het zal niet lang duren eer ik de laatste twee delen uit de reeks zal lezen.
Dit komt onder meer omdat de ellenlange soirees van de vorige twee delen hier minder aanwezig zijn (pas na zo’n 300 pagina’s komen ze de kop opsteken), en de culturele, muzikale, politieke en filosofische weerspiegelingen van Proust meer aanwezig zijn (zelfs Immanuel Kant’s Kritiek van de Praktische Rede wordt kort nog even benoemd).
En oké, Marcel is een ploert waar het op zijn relatie met Albertine aankomt, maar dat maakt hem juist een interessant karakter. Des te meer nu het steeds duidelijker wordt dat hij met haar eerder in een lavendel-achtige relatie zit, en hij zelf eerder de gevangene is in een keurslijf opgelegd door de maatschappij, terwijl hij zijn onderdrukte seksuele verlangens projecteert op Albertine (die meer vrijelijk zich overgeeft aan haar biseksuele - of lesbische? - gevoelens).
Mijn favoriet sinds In de schaduw van meisjes in bloei, en het zal niet lang duren eer ik de laatste twee delen uit de reeks zal lezen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.