Een Zeker Onbehagen: Een Biografie van Bob den Uyl - Nico Keuning (2008)
mijn stem
5 stemmen
Nederlands
Biografie
509 pagina's
Eerste druk: Thomas Rap,
Amsterdam (Nederland)
Bob den Uyl (1930-1992) schreef even mistroostige als humoristische verhalen. Behalve als schrijver komt Den Uyl ook tot leven als scholier tegen het decor van de Tweede Wereldoorlog, als kantoorklerk na de bevrijding, als jazztrompettist in de jaren vijftig, als kettingroker, als drinker en als reiziger.
0
geplaatst: 27 maart 2009, 11:49 uur
Zeer uitgebreide en uitstekende biografie van Bob den Uyl. Inclusief diverse foto´s. Het beeld dat ontstaat is, vooral naar het eind toe, ontluisterend. Bob heeft zich doodgedronken, kan je wel stellen.
0
geplaatst: 4 april 2010, 01:46 uur
Uitgebreid is het boek zeker. Prachtige omslag en de mooist denkbare titel, maar verder weet ik het niet. Het is toch een hele prestatie om 500 bladzijden vol te schrijven over iemand en dat de lezer na afloop nog nauwelijks iets weet over de hoofdpersoon. Nu heeft Keuning wel een aantal problemen. Bob den Uyl is al een behoorlijk aantal jaar overleden, bovendien een ongelooflijk saai persoon voor een biografie die werkelijk nauwelijks iets interessants heeft meegemaakt (Den Uyl heeft één hobby: postzegelverzamelen). En volgens dit boek was hij ook nog verlegen, nors, gierig en tamelijk onsymphatiek.
Om niet met lege handen te staan heeft Keuning ervoor gekozen om Den Uyl na te reizen. Locaties in binnen en buitenland worden bezocht en er wordt gekeken wat het realistisch gehalte van de verhalen is. En dat heeft Keuning werkelijk netjes gedaan, zijn conclusie dat zo'n beetje alle verhalen van Den Uyl een autobiografisch element bevatten heeft hij goed neergezet en ook wel bewezen. Tegelijkertijd toont hij aan dat Den Uyl absoluut niet geinteresseerd is in de werkelijkheid wat wel weer zo prettig is.
Maar die keuze om zo te werken zorgt er wel voor dat de persoon Den Uyl (en zijn omgeving) ergens op de achtergrond raakt. Bovendien draaft hij zo her der een beetje door. Om een link te leggen tussen Bob den Uyl en Monty Python vanwege een bezoek van Bob den Uyl aan Torquay in 1954 gaat me toch echt iets te ver.
Verder is alles te herleiden tot 3 thema's: seks, drank en oorlog.
En hier laat Keuning toch wel heel wat steken vallen.
Den Uyl wordt neergezet als een wandelende (of kruipende) zuipschuit met een voortdurende jeneverwalm om zich heen maar wat de betekenis hiervan is voor zijn omgeving en hemzelf kom je niet te weten. Over de mate van alcoholgebruik weet je ook al niets na afloop. Moest hij eerst een paar borrels op voordat hij iets op papier kon zetten? Geen flauw idee. Met de vrouwen precies zo. Er komen een behoorlijk aantal dames aan bod die geen zin hadden in de niet al te subtiele toenaderingen van Den Uyl. Maar wat vond zijn vrouw daarvan? En je mag toch aannemen dat het regelmatig toch ook wel lukte, of misschien wel niet (wat dan wel weer grappig zou zijn). Je komt het allemaal niet te weten in dit boek.
Den Uyl's fascinatie voor oorlog zou komen door zijn eigen ervaring in Rotterdam. Dat wil ik helemaal geloven maar op wat spaarzame opmerkingen na komen die ervaringen niet aan bod. Wat niet zo gek is want Keuning laat de biografie beginnen op het moment dat Den Uyl 15 jaar is in 1945. Nogal verdacht lijkt mij, want Den Uyl heeft immers een Duitse moeder. Geeft niets natuurlijk. Kan de beste overkomen, maar dat daar niets over te melden valt lijkt me stug. Net zo goed dat zijn vader politieagent is. Hoe was dat allemaal thuis? Geen flauw idee.
Ook zouden Bob den Uyls angsten en paniekaanvallen een grote rol spelen. Deze angsten zouden zijn ontstaan tijdens een therapeutische sessie om van het stotteren af te komen (terwijl Den Uyl blijkbaar niet stotterde). Behalve de vliegangst komt er nergens naar voren dat Den Uyl er serieus last van had. Behalve op momenten dat het Keuning goed uitkomt. Ja, ja...
Dus ondertussen heb ik meer vragen dan toen ik begon met lezen en in die zin is het een slechte biografie. Maar Keuning schrijft prettig, iets te geforceerd af en toe met veel te veel vooruitwijzingen.
Hoe dan ook blijft Den Uyl wat mij betreft de grootste Nederlandstalige schrijver (zeer persoonlijk en discutabel, ik weet het). En het stukje over Gerard Cox maakt heel veel goed.
Om niet met lege handen te staan heeft Keuning ervoor gekozen om Den Uyl na te reizen. Locaties in binnen en buitenland worden bezocht en er wordt gekeken wat het realistisch gehalte van de verhalen is. En dat heeft Keuning werkelijk netjes gedaan, zijn conclusie dat zo'n beetje alle verhalen van Den Uyl een autobiografisch element bevatten heeft hij goed neergezet en ook wel bewezen. Tegelijkertijd toont hij aan dat Den Uyl absoluut niet geinteresseerd is in de werkelijkheid wat wel weer zo prettig is.
Maar die keuze om zo te werken zorgt er wel voor dat de persoon Den Uyl (en zijn omgeving) ergens op de achtergrond raakt. Bovendien draaft hij zo her der een beetje door. Om een link te leggen tussen Bob den Uyl en Monty Python vanwege een bezoek van Bob den Uyl aan Torquay in 1954 gaat me toch echt iets te ver.
Verder is alles te herleiden tot 3 thema's: seks, drank en oorlog.
En hier laat Keuning toch wel heel wat steken vallen.
Den Uyl wordt neergezet als een wandelende (of kruipende) zuipschuit met een voortdurende jeneverwalm om zich heen maar wat de betekenis hiervan is voor zijn omgeving en hemzelf kom je niet te weten. Over de mate van alcoholgebruik weet je ook al niets na afloop. Moest hij eerst een paar borrels op voordat hij iets op papier kon zetten? Geen flauw idee. Met de vrouwen precies zo. Er komen een behoorlijk aantal dames aan bod die geen zin hadden in de niet al te subtiele toenaderingen van Den Uyl. Maar wat vond zijn vrouw daarvan? En je mag toch aannemen dat het regelmatig toch ook wel lukte, of misschien wel niet (wat dan wel weer grappig zou zijn). Je komt het allemaal niet te weten in dit boek.
Den Uyl's fascinatie voor oorlog zou komen door zijn eigen ervaring in Rotterdam. Dat wil ik helemaal geloven maar op wat spaarzame opmerkingen na komen die ervaringen niet aan bod. Wat niet zo gek is want Keuning laat de biografie beginnen op het moment dat Den Uyl 15 jaar is in 1945. Nogal verdacht lijkt mij, want Den Uyl heeft immers een Duitse moeder. Geeft niets natuurlijk. Kan de beste overkomen, maar dat daar niets over te melden valt lijkt me stug. Net zo goed dat zijn vader politieagent is. Hoe was dat allemaal thuis? Geen flauw idee.
Ook zouden Bob den Uyls angsten en paniekaanvallen een grote rol spelen. Deze angsten zouden zijn ontstaan tijdens een therapeutische sessie om van het stotteren af te komen (terwijl Den Uyl blijkbaar niet stotterde). Behalve de vliegangst komt er nergens naar voren dat Den Uyl er serieus last van had. Behalve op momenten dat het Keuning goed uitkomt. Ja, ja...
Dus ondertussen heb ik meer vragen dan toen ik begon met lezen en in die zin is het een slechte biografie. Maar Keuning schrijft prettig, iets te geforceerd af en toe met veel te veel vooruitwijzingen.
Hoe dan ook blijft Den Uyl wat mij betreft de grootste Nederlandstalige schrijver (zeer persoonlijk en discutabel, ik weet het). En het stukje over Gerard Cox maakt heel veel goed.
2
geplaatst: 30 januari 2019, 09:29 uur
Ja, dat eerste filmpje heb ik reeds twee keer gezien en het blijft verbazingwekkend dat iemand bij de VPRO heeft bedacht om dit op te nemen en uit te zenden. Geweldig. 
* denotes required fields.
* denotes required fields.