menu

Lolita - Vladimir Nabokov (1955)

mijn stem
4,12 (263)
263 stemmen

Engels
Psychologisch / Romantiek

365 pagina's
Eerste druk: The Olympia Press, Parijs (Frankrijk)

Humbert Humbert, een Europese intellectueel, is op drift geraakt in de Verenigde Staten. Hij raakt geobsedeerd door een verloren jeugliefde als hij de 12-jarige Dolores Haze ontmoet. Hij is vastbesloten deze reïncarnatie van zijn jeugvriendinnetje zowel artistiek als lichamelijk te bezitten. Humbert moet echter eerst van haar moeder af zien te komen, en zijn 'Lolita' werkt ook al niet even goed mee als in zijn talrijke fantasieën.

zoeken in:
avatar van donnie darko
5,0
Net vandaag uitgelezen en toch wel een pracht van een boek, hoor. Ik heb vandaag dan ook de film gekeken van Kubrick en die is een stuk minder, maar wel behoorlijk mooi verfilmd, maar het is zo een moeilijk boek om te verfilmen. Ik vond het alleszins een prachtig boek en heb de laatste 150 pagina's in één ruk uitgelezen. Zeker een boek dat hoog zal staan in mijn persoonlijke top 10.

4.5*

avatar van eRCee
4,0
Dit boek heb ik nooit aangedurfd, deze site vormde een mooie aanleiding er nu in te beginnen. Ik moet zeggen dat ik het toch vrij heftig vond. Bij vlagen althans. Het afschrikwekkende onderwerp is tegelijk ook wel het fascinerende aan deze klassieker.

Verder is het vooral de stijl die opvalt. De fraaie opzet van het boek als publieke schuldbekentenis (met daarbij die haakjes) maar ook het prachtige taalgebruik. Of een zin als deze: "De helling leek onbetreden. Een laatste hijgende den nam een welverdiende adempauze op de rots die hij had bereikt".

Het einde van het verhaal vond ik wel wat teleurstellend. Niettemin een buitengewoon boek. 4*

avatar van psyche
5,0
psyche (crew)
andreas schreef:

In mijn ogen heeft Nabokov met Lolita een qua stijl onovertroffen, grappig (ah, Humbert en zijn verfijnde ironie!) en bijwijlen intens ontroerend elegie geschreven...
Dit is kunst.
5*


Eindelijk heb ik dan Lolita uit. Eindelijk, omdat ik me aanvankelijk door het boek heb moeten worstelen.
De openingszin mag dan meesterlijk zijn, voor mij heeft hij iets ranzigs, want het zijn de uitgesproken woorden over een kind door een veel oudere man. Heel lang blijf ik Humbert Humbert alleen een doortrapte viezerik vinden. Stuitend is het als ik lees dat HH maar heel zelden en in grote nood en wanhoop zijn toevlucht neemt tot het verlepte vlees van zijn eerste echtgenote en zich daarbuiten verlekkert aan nimfijntjes vanaf acht jaar.
Er was mij aangeraden vooral door te lezen, ik vroeg ik me regelmatig af hoe ik in hemelsnaam moest gaan stemmen, want ja, Nabokovs stijl is onovertroffen en grappig. Inmiddels was ik van Lolita's dwarse buien gaan houden: ga vooral zo door meid.

Ondertussen de berichten op deze site bij het boek geraadpleegd. Miste ik iets? Hoezo ontroerende elegie? Totdat op pagina 246 HH zich herinnert:

'Weet je nog,' zei ze, 'hoe dat hotel heette, je wéét wel [neus gerimpeld], toe, je weet wel - met die witte zuilen en die marmeren zwaan in de hal? Ach je weet wel [luidruchtig uitgeblazen adem] - dat hotel waar je me hebt verkracht. Oké laat maar. Ik bedoel, heette dat [bijna fluisterend] De Betoverde Jagers? Ja, echt? [mijmerend] Echt? - en met een gil van een verliefde lentelach gaf ze een klap tegen de glanzende stam en vloog de heuvel op, tot aan het einde van de straat, en reed toen weer terug, voeten roerloos op stilgehouden trappers, houding ontspannen, één hand dromend op haar bloembedrukte schoot.

Vladimir Nabokov realiseert zich in een nawoord dat er lezers zijn die niet verder komen dan pagina 188, zo zou HH hen vervelen.
Bij mij is hoe dan ook nergens sprake geweest van verveling en wat ben ik blij dat ik het boek niet vroegtijdig heb dichtgeslagen.
Na pagina 246 krijgt het verhaal wendigen die mij zeer bevallen. Ik werd tot diep in de nacht meegesleurd naar de slotzin, die mij meer lief is dan de openingszin, want waar.

Het is mij één maal eerder voorgekomen dat een personage me zo tegenstond en ik op het eind toch nog begrip kreeg, dat tekent de meester. Daarom net als toen:

een 5. Chapeau Vladimir!

avatar van omsk
4,0
Woaah, wat hebben we hier dan? Wát een navrant en boeiend relaas is hier in een paar honderd pagina's samengebald. Nabokov schrijft zo scherp, met zoveel humor en liefde voor liefde dat er helemaal geen twaalfjarig meisje nodig is - dat het boek door de ongekend scherpe pen van de auteur evengoed spannend zou zijn geweest wanneer er een meer alledaags liefdesverhaal uitgewerkt was. Maar het verhaal is niet alledaags, en dat zorgt voor het beetje extra diepte dat dit boek één der beste ooit maakt.

Ik heb de gewoonte de beste vondsten van een schrijver te onderstrepen, waardoor er in dit boek op gegeven moment al even veel houtskool als inkt op de pagina's stond.

Mensen die zich verontschuldigend of beschaamd opstellen tegenover de thematiek snap ik trouwens helemaal niet - als je een goed boek over een inbreker leest, plaats je toch ook niet de toevoeging: éigenlijk ben ik tegen misdaad?

avatar van Chungking
5,0
Werkelijk geniaal geschreven boek, een van de allerbest boeken ooit geschreven.

Om te beginnen is de schrijfstijl echt om duimen en vingers bij af te likken. Zoals eerder vermeld komt deze schrijver met meer literaire vondsten op één pagina dan andere schrijvers in hun hele oevre (met enige zin voor overdrijving natuurlijk). Wat een taalgevoel en -beheersing! (het boek in het Engels lezen valt trouwens echt wel aan te raden)
Verder was ook de lichtsarcastische zelfreflexieve humor bij momenten echt geweldig (Down poor beast, down!). Een leuk detail vond ik de constante verbasteringen van de naam Humbert (Mr. Humburger, Mr. Humbertson, Humbert the great, enz.)
Erg knap is ook dat het boek zo slim is opgebouwd dat je sympathie krijgt voor Humbert (die wel degelijk met heel zijn hart van Lolita houdt, ook al weet hij dat wat hij doet verkeerd is). Met wat een overgave en oog voor detail beschrijft hij zijn geliefde! Dit is zelden vertoond. Doordat je de dingen ziet vanuit zijn perspectief, kan hij je natuurlijk makkelijker naar 'zijn' trant van denken overhalen, en lijken zijn acties bij momenten zelfs begrijpbaar.

Het contrast tussen de fantastische inventieve proza en het moreel verwerpelijk onderwerp is werkelijk enorm, dit spanningsveld is wat voor mij de kracht van deze roman uitmaakt.

2,5
Karl schreef:
Nabokovs lyrische taalgebruik zorgt ervoor dat Lolita ruim vijftig jaar na dato nog altijd fris en modern aanvoelt. Helaas hou ik niet zo erg van lyrisch, fris taalgebruik, wat er dan ook voor zorgde dat ik Lolita niet bepaald met veel plezier las. Het continue gewrocht door de gedachtenkronkels van Humbert Humbert - die haast zijn best lijkt te doen zo enthousiast en origineel mogelijk over te komen bij alles wat hij vertelt - is wellicht interessant voor de liefhebber; ik daarentegen begon me na vijftig bladzijden te ergeren aan de uitleggerige passages, die me duidelijk moesten maken waarom meneer Humbert deed wat hij deed. Een ramp kan Lolita desondanks niet genoemd worden: het verhaal is interessant genoeg om het boek niet weg te leggen en het eind was toch wel enigszins bevredigend.

3,0*


Ik had zo'n beetje hetzelfde gevoel bij dit boek. Het boek vond ik opgeblazen, het hoofdpersonage een opgeblazen kikker. Dit gevoel kreeg bij het lezen de overhand, zo erg zelfs, dat ik bij bladzijde 60 het lezen moest staken. Zoiets overkomt mij niet vaak.

2,5
Deel 1 is absoluut subliem. Deel 2 is ronduit matig. Al met al net aan 2,5 ster. Natuurlijk is de stijl sterk, maar dit wordt op een gegeven moment erg flauw en kan het boek zeker niet redden. De hele roadtrip had van mij uit het boek geknipt mogen worden.

Wat ik wel sterk vond was dat je eerst meegezogen wordt met het betoog van Humbert, dat je hem bijna gelijk geeft (hij kan er ook niets aan doen), maar door de hints die her en der gegeven worden realiseer je je op een gegeven moment dat HH zich vooral aan het goedpraten is en dus een onbetrouwbare verteller is. Dat zet het relaas opeens in een heel ander licht..

Maar dat mag helaas niet baten. Ik heb het boek uitgelezen, maar een dergelijk onderwerp dat uiteindelijk slechts onverschilligheid oproept, kan geen andere score krijgen dan 2,5 ster.

avatar van mjk87
5,0
Tijd terug al gelezen, maar nog niets had ik hierover geschreven. Ook heeft de indruk na die maanden nog niets aan kracht ingeboed. De gegeven 5* zijn wat mij betreft volkomen terecht: één der beste boeken ooit geschreven. Zowel inhoudelijk, maar vooral stilistisch.
Een absolute aanrader te lezen in het Engels. Af en toe wat pittiger (veel pittiger dan een Orwell of Sallinger), maar meestentijds zeer goed leesbaar. Maar wat je voor die extra moeite terugkrijgt overtreft alle verwachting. Natuurlijk kende ik de verhalen over taalrijkdom, maar tegenvallen is het enige dat een boek dan kan doen. Zo niet deze. Vanaf alinea één begint het al, en gaat met gemak zo het hele boek door. Woordvondsten, inhoudelijk vondsten, combinaties van die twee, op werkelijk elke bladzijde minstens wel één, maar al te vaak meer. Lees het boek eigenlijk hardop, en laat ook de taal horen, zo mooi kan Engels zijn. Het belangrijkste echter: de taal lijkt het verhaal vooral te dienen. Nergens vind ik het pretentieus, opdringerig, het laten zien wat de schrijver wel niet kan. Nee, eerlijk en oprecht komt het over.
Natuurlijk, een omhulsel kan nog zo mooi zijn, als het geen vulling kent blijft het bij dat omhulsel. Gelukkig heeft Nabokov ook inhoudelijk een fantastisch verhaal gemaakt. H.H. wordt fantastisch uitgewerkt, in al zijn eigenaardigheden en nuances. Tot op de ziel wordt er gekeken. Daarnaast houdt Nabokov het verhaal interessant, door het tweede deel als een road-story te maken. Je leeft als lezer mee met Humbert en met Lolita, gunt ze beide het beste. Terwijl beide dader en slachtoffer zijn. Die scheidslijn is dun, zo niet vloeiend, en zorgt voor zeer veel spanning. Uiteindelijk weet Nabokov er een passend einde aan te geven, hoopvol, eerlijk, en bovenal mij met goedkeuring achterlatend.

avatar van david bohm
2,0
Heeft mij niet zo kunnen bekoren hoewel de lust van de hoofdpersoon overtuigend is neergezet. Vrij saai.

avatar van manonvandebron
5,0
Lolita heet niet Lolita; ze heet Dolores Haze. Lolita is het fantasiebeeld dat de zieke geest van Humbert Humbert projecteert op Dolores. Hij is een subjectieve verteller. We leren niet de realiteit kennen, maar zijn ervaring van de realiteit. Hij gebruikt ergens het woord solipsisme. Dat is de filosofische opvatting dat het universum slechts bestaat in de geest van de waarnemer.

Humbert Humbert heeft een dubbele persoonlijkheid. Voor de buitenwereld zet hij het masker op van de intellectueel, de literatuurprofessor die een flink deel van de wereld gezien heeft. Z'n verborgen kant is de man die op vroege tienermeisjes valt. Wanneer hij Lolita voor het eerst te zien krijgt, heeft Charlotte het over haar lelies. Humbert zegt: "mooi," maar heeft hij het over de lelies of over Lolita?

Nabokov noemde dit z'n liefdesverklaring aan de Engelse taal. Hij speelt met alliteraties, anagrammen en verwijzingen, onder andere naar Poes Annabel Lee. Na de tennispartij zegt hij dat Lolita een "dubbel spel" speelde, wat op zich een dubbele betekenis heeft.

Om z'n voorkeur voor jonge meisjes te verantwoorden valt hij terug op de Griekse mythologie. Hij noemt die meisjes nimfen, alsof ze geboren zijn uit een waterlelie. Hij is uitsluitend positief over Lolita en een paar van haar klasgenotes. Op de rest van de mensheid kijkt hij neer; hij heeft geen vrienden. Charlotte stelt hij voor als een koe, bekrompen, provinciaal en kleinburgerlijk. De buren en de leraars stelt hij voor als dom en bemoeiziek. Clare Quilty heeft hij nodig om z'n eigen verdorvenheid op iemand anders te kunnen projecteren. Hij is Humberts tegendeel, de enige andere intellectueel en literatuurkenner in het verhaal. Clares partner Vivian Darkbloom is een anagram van Vladimir Nabokov.

Om dichter bij haar dochter te kunnen zijn, trouwt hij met Charlotte. Om haar uit de weg te ruimen maakt Nabokov gebruik van een deus ex machina: ze wordt overreden. Daarna is hij voortdurend op de vlucht, voor Quilty, voor bemoeials, voor z'n eigen waanbeelden. De mooiste scène is misschien wel wanneer hij kort voor het einde de zeventienjarige, zwangere Dolores terugziet. Dan ziet hij haar voor het eerst als een mens, niet enkel als een fantasiebeeld. De great American novel is door een Rus geschreven.

3,5
Zelden werd zó veel vunzigheid zó mooi verpakt.

Tijdens het lezen van dit boek ging er maar één gedachte door me heen: ik hoop dat dit niet autobiografisch is. De mate van detail waarmee Nabokov de escapades tussen Lolita en Humbert beschrijft is - om het zacht uit te drukken - speciaal. Je zou ook kunnen zeggen ‘gestoord’. En daarin schuilt meteen de kracht van ‘Lolita’: het enorme contrast tussen de perverse perikelen en de poëtische beschrijving ervan.

Veel meer dan een ode aan het personage Lolita is dit boek natuurlijk een ode aan de Engelse taal. Nabokov schept er een enorm genoegen in om iedere alinea - bij momenten zelfs iedere zin - te doorspekken met atypische woorden. Om nog maar te zwijgen van de hele rist niet voor de hand liggende metaforen en de verschillende verwijzingen naar oude literatuur.

Ook opvallend is dat het boek nauwelijks dialogen bevat. Meer zelfs: het verhaal wordt grotendeels verteld aan de hand van ellenlange zinnen (vaak een halve pagina of meer) uit de pen van het hoofdpersonage Humbert. Het leest als een lange schuldbekentenis, van een man met opvallend weinig schuldbesef.

Kortom: niet echt lectuur voor aan het zwembad. Wie echter bereid is hier doorheen te ploeteren, wordt wel beloond met een uniek taaljuweeltje.

Jammer genoeg laat Nabokov het verhaal naar het einde toe enigszins ontsporen. Opeens vervelt het boek in een soort vreemde detectiveroman. Vooral de “finale” - waarin Humbert nog even moet afrekenen met de eindbaas - is helemaal van de pot gerukt. Zo cliché dat het weer geestig wordt… De grandeur van in het begin was hoe dan ook al lang verdwenen.

Een geweldige trip, maar geen onvergetelijke roman. 3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 16:09 uur

geplaatst: vandaag om 16:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.