menu

Lolita - Vladimir Nabokov (1955)

mijn stem
4,12 (259)
259 stemmen

Engels
Psychologisch / Romantiek

365 pagina's
Eerste druk: The Olympia Press, Parijs (Frankrijk)

Humbert Humbert, een Europese intellectueel, is op drift geraakt in de Verenigde Staten. Hij raakt geobsedeerd door een verloren jeugliefde als hij de 12-jarige Dolores Haze ontmoet. Hij is vastbesloten deze reïncarnatie van zijn jeugvriendinnetje zowel artistiek als lichamelijk te bezitten. Humbert moet echter eerst van haar moeder af zien te komen, en zijn 'Lolita' werkt ook al niet even goed mee als in zijn talrijke fantasieën.

zoeken in:
avatar van mjk87
5,0
Tijd terug al gelezen, maar nog niets had ik hierover geschreven. Ook heeft de indruk na die maanden nog niets aan kracht ingeboed. De gegeven 5* zijn wat mij betreft volkomen terecht: één der beste boeken ooit geschreven. Zowel inhoudelijk, maar vooral stilistisch.
Een absolute aanrader te lezen in het Engels. Af en toe wat pittiger (veel pittiger dan een Orwell of Sallinger), maar meestentijds zeer goed leesbaar. Maar wat je voor die extra moeite terugkrijgt overtreft alle verwachting. Natuurlijk kende ik de verhalen over taalrijkdom, maar tegenvallen is het enige dat een boek dan kan doen. Zo niet deze. Vanaf alinea één begint het al, en gaat met gemak zo het hele boek door. Woordvondsten, inhoudelijk vondsten, combinaties van die twee, op werkelijk elke bladzijde minstens wel één, maar al te vaak meer. Lees het boek eigenlijk hardop, en laat ook de taal horen, zo mooi kan Engels zijn. Het belangrijkste echter: de taal lijkt het verhaal vooral te dienen. Nergens vind ik het pretentieus, opdringerig, het laten zien wat de schrijver wel niet kan. Nee, eerlijk en oprecht komt het over.
Natuurlijk, een omhulsel kan nog zo mooi zijn, als het geen vulling kent blijft het bij dat omhulsel. Gelukkig heeft Nabokov ook inhoudelijk een fantastisch verhaal gemaakt. H.H. wordt fantastisch uitgewerkt, in al zijn eigenaardigheden en nuances. Tot op de ziel wordt er gekeken. Daarnaast houdt Nabokov het verhaal interessant, door het tweede deel als een road-story te maken. Je leeft als lezer mee met Humbert en met Lolita, gunt ze beide het beste. Terwijl beide dader en slachtoffer zijn. Die scheidslijn is dun, zo niet vloeiend, en zorgt voor zeer veel spanning. Uiteindelijk weet Nabokov er een passend einde aan te geven, hoopvol, eerlijk, en bovenal mij met goedkeuring achterlatend.

avatar van psyche
5,0
psyche (crew)
slaapkamermug schreef:

Brrrr....krijg het er bijna koud van.


Hoe je het wendt of keert, het is een omstreden thema wat Nabokov beschrijft.
Eerlijk geschreven, krijg ik het bijna koud van jouw bericht.
Ook al heb ik het boek 5* gegeven, dat wil nog niet zeggen dat ik de walging die mensen (kunnen) hebben niet begrijp of aanvoel. Ik vind de oordelen in je bericht ongenuanceerd.

ruben
Lo. Lee. Ta.

De aanleiding dat ik Lolita oppakte was niet zozeer dat ik deze geroemde klassieker zo graag wou lezen, maar de film van Stanley Kubrick wou zien. Bijna altijd kijk ik eerst de film en als die me heel erg pakt lees ik ook het boek, maar dan zijn de beelden helaas al ingevuld. Dus nu heb ik in ieder geval bij één Kubrick het boek eerst gelezen. Helaas heb ik er heel wat weken over gedaan, aangezien ik lang niet zo snel lees als ik zou willen, lang niet altijd de tijd heb en ook omdat het Engels best pittig is. Na afloop was ik ook wel hongerig naar wat extra informatie, zo las ik het nawoord en ook enkele recensies op deze site. Het grappige is dat eigenlijk iedereen het goed vond om verschilllende redenen. Natuurlijk is iedereen lyrisch over het briljante taalgebruik waar ik niets meer over hoef te zeggen, behalve dat ik wil benadrukken wat een taalvirtuoos hij moet zijn aangezien Engels niet eens zijn moedertaal is(!) De mate waarin je meeleeft met Humbert Humbert verschilt van persoon tot persoon, iedereen leest iets anders in de inhoud, maar toch vindt iedereen het boek meesterlijk. En daar voeg ik mij nu ook bij aan.

Wat ik van H. H. vind weet ik nog steeds niet, maar zeker in het begin ging ik behoorlijk ver met 'm mee, aangezien ik het gewoon heel erg grappig vond. Hoe hij met "that Haze woman" trouwt omdat hij geilt op haar dochter en dan doodserieus Dolly antwoordt wanneer zij vraagt hoe ze voor elkaar zijn gevallen dat bij volwassenen een sterke spirituele band kan ontstaan. Hoe H. H. als Europese intellectueel met zijn uitsloverige Frans tussendoor (waar ik overig niets van heb begrepen) zich zo waardig voordoet, en de lezer versteld doet staan van zijn machtige taalgebruik juist zoiets walgelijks beschrijft. Hij vermengt de hoge kunsten die maatschappelijk gezien enorm worden gewaardeerd met het een van de grootste taboes, het meest onacceptabele. Die tegenstelling wist mij enorm te fascineren. Behalve dat weet hij ook telkens met zo veel intelligentie en humor te schrijven, waardoor ik er echt van kon genieten. Tot zover Part I.

Helaas heb ik Part II toch iets anders ervaren. Grappig kon ik het niet meer noemen aangezien wat er tussen de regels door allemaal gebeurd. Eigenlijk vond ik het allemaal wat te ver gaan en verder vond ik het on the road vrij weinig anders te bieden hebben. Het maakt het wel behoorlijk confronterend, want hier ging het immers de hele tijd om in Part I en toen kon ik erom lachen. Ook moest ik het stuk waar bleek dat Humbert niet haar eerste minnaar was een paar lezen. Alle ideeën rond liefde, relaties en leven die ik ken bleken futiel. Als lezer werd ik behoorlijk op de proef gesteld. Desalniettemin voelde het tweede deel wel erg lang aan - tegen deze tijd wou ik het boek ook gewoon uitgelezen hebben - en betrapte ik mezelf steeds vaker op regels lezen zonder iets op te nemen. Wat er dan wel weer uitsprong was de ontmoeting als Dolly getrouwd is op 17-jarige leeftijd. De tranen die Humbert vloeit getuigen van ware liefde, wat ontzettend mooi was, ondanks dat het een walgelijke man is die de jeugd van een - sowieso al wat obsceen - meisje letterlijk heeft verkracht. Prachtig en walgelijk. Ook de laatste twee bladzijden getuigen van ongekende schoonheid, die zelf een beetje doet denken aan Shakespeare's 18e sonnet. Het vergankelijke en alle pijn overtroffen in de liefdevolle woorden van Humbert Humbert. Vladimir Nabokov transformeert pijn en walging in een prachtige, maar ook een hilarische roman.

ruben
Net dan de verfilming gezien. Kubrick maakt er iets eigens en leuks van, maar door de censuur komt vooral het tweede gedeelte niet uit de verf. Jammer.

Wel jammer dat er een aantal dingen verloren gingen die ik erg goed vond in het boek:

- HH's jeugdliefde, waardoor je het hele boek lekker Freudiaans kunt benaderen.

- Ladies and gentlemen of the jury... Dat vond ik erg leuk in het boek, de adressering aan de jury. Lange tijd dacht ik dat hij dit boek als een soort bekenning schreef aan het publiek, waardoor de lezer als het ware de jury vormt die haar oordeel moet vellen, maar uiteindelijk bleek het dus om een daadwerkelijke jury te gaan. Jammer, want ik vond het eigenlijk wel een leuke interpretatie.

5,0
Vijf sterren. Omdat méér niet mag....

Lanchals
Indertijd was Lolita een ophefmakend boek en dit door de gevoelige thematiek die het aansnijdt: de liefde tussen een volwassene (Humbert Humbert) en een twaalfjarig meisje (Dolores Haze). Allereerst valt op dat Humbert Humbert niet echt het profiel van een gewetenloze misdadiger heeft, maar daarentegen is hij een belezen en fijnbesnaard man. Langs de binnenkant echter heeft hij een afkeer voor elke volwassen vrouw ('de doodskisten waarin zijn nimfijnen leven begraven zijn'), maar komt hij in extase bij de aanblik van een jong meisje aan wie hij nimfische eigenschappen toekent. Wanneer hij dan ook in een meisje (Dolores Haze), zijn verloren jeugdliefde meent te herkennen, doet hij er alles aan om haar zich te winnen. Hij trouwt zelfs met de moeder om bij Lolita te zijn! Het is schandalig en hilarisch tegelijk...

Lolita is hoe dan ook een erg humoristisch boek. Vooral de manier waarop de moeder van Lolita wordt beschreven door Humbert, is een streling voor de lachspieren. Arme Humbert moet maar de liefhebbende echtgenoot spelen van een hysterische en wankele vrouw, terwijl hij hoopt een glimp op te vangen van haar dochter: je zou haast medelijden met hem hebben. Ik heb heel hard genoten van de scène wanneer Humbert en Charlotte naar 'Het glazen meer' gaan en onze Humbertoldi overweegt om haar te verdrinken. Gelukkig steekt het noodlot een handje toe en wordt arme Charlotte in een van haar hysterische aanvallen geschept door een auto, waardoor onze Humbert met zijn nimfijntje kan doen wat hij wil. Het lijkt erop dat de poorten van het paradijs ontsloten worden wanneer zijn geliefde Dolorelei een opvallend vroegrijp meisje blijkt te zijn, maar al vlug wordt onze Humbert een nimfijnenslaaf en ziet hij zich genoodzaakt om elk van haar grillen in uitvoering te brengen.

En laat ons de landschapsbeschrijvingen van Amerika niet vergeten die Humbert geeft wanneer hij met zijn nimfijntje doelloos rond reist. En de interactie tussen de intellectuele pedo-literator en het verwende puberale wicht dat Lolita eigenlijk wel is, is om je bij te bescheuren. De ironie 'druipt ervan af' (vb. de toespraak van de schooldirectrice).Toch verraadt het verhaal hier en daar iets van zijn zwaarte wanneer Mr. Humburg even tussen neus en vingers door iets vertelt over 'Lolita's dagelijkse plicht' of vrolijk meldt 'dat zijn nimfijn elke nacht tranen met tuiten schreeuwt', trekt de lezer toch wel even de wenkbrauwen omhoog. Doordat alles wordt verteld vanuit de 'ik-figuur', krijgen we de feiten slechts vanuit een perspectief te zien, namelijk vanuit dat van de misdadiger, waardoor het erg moeilijk is om een volledig beeld te krijgen van de gebeurtenissen.

Het einde stelt zeker niet teleur. Humbert die na lange jaren van depressie en dwaling, zijn ex-nimfijn terug ziet, die verworden is tot zo'n volwassen vrouw waar hij zo'n afkeer van heeft. Waar zij vroeger tot op haar wenken bediend werd, is zij nu hoogzwanger en heeft ze geldtekort en schulden. De moord op Quilty (Quilty = Killty) is ook erg goed en zelfs humoristisch (parodie op de cowboyfilms?). En de laatste woorden die Humbert zijn nimfijn meegeeft, zijn zelfs ontroerend en gevoelig.

Stilistisch is dit boek ook erg goed, alhoewel het soms even wennen is aan de ietwat bombastische en soms zelfs overdadige stijl. Ook leuk is dat Nabokov af en toe parodieert op andere stijlen. (zo gebruikt hij in hfdst. 27 van deel 1 de 'monologue intérieur') Als men echter eenmaal gewend is geworden aan de stijl, is het smullen om duimen en vingers bij af te likken! Toch vind ik bvb. Proust een betere stilist dan Nabokov...

Conclusie: als men eenmaal verder kijkt dan de neus lang is, ontdekt men een kanjer van een boek! God bless Nabokov! 4,5*

5,0
Lanchals schreef:
Quilty = Killty

Voor mij verwijst "Quilty" in de eerste plaats naar "guilty", Lanchals.

Lanchals schreef:
Toch vind ik bvb. Proust een betere stilist dan Nabokov...

Vanwaar je vergelijking met Proust, Lanchals?

Overigens wel een knappe recensie!

Lanchals
ThomasVV schreef: Voor mij verwijst "Quilty" in de eerste plaats naar "guilty", Lanchals.


Natuurlijk ligt dit ook wel voor de hand (guilty of Quilty!), maar ik denk dat deze naam ook wel een verwijzing kan zijn naar de moord op Clare Quilty. Bij het lezen van Lolita heb ik gemerkt dat Nabokov niet vies is van een woordspelletje.

Zo verwijst Annabel Leigh, de jeugdliefde van onze Humbert, naar Annabel Lee, uit het gedicht van Edgar Allan Poe. Wanneer Lolita ziek is (of pretendeert ziek te zijn), benoemt hij Quilty als een 'homoseksuele Erlkönig', wat refereert naar Goethes gedicht. Wanneer Lolita verdwijnt, grapt Humbert dat het boek nu als "Dolorès disparue" benoemd kan worden, wat verwijst naar Prousts "Albertine Disparue"...enz. Later heb ik op een site gelezen dat een naam van een zeker nevenpersonage zelfs een anagram is voor de naam van 'Vladimir Nabokov'. Hierdoor denk ik dat het niet vergezocht is om bij een auteur als Nabokov op zoek te gaan naar onderliggende betekenissen in namen en dat het feit dat men niet enkel guilty, maar ook 'kill' in de naam Quilty hoort, geen toeval is.

ThomasVV schreef: Vanwaar je vergelijking met Proust, Lanchals?


Inderdaad is een vergelijking tussen Nabokov en Proust nogal ongelukkig, omdat de twee meer verschillen hebben dan gelijkenissen. Toch heb ik Proust even aangehaald, omdat beide auteurs levensechte stilisten zijn (alhoewel hun schrijfstijlen veel verschillen van elkaar) en het bij zowel Proust als bij Nabokov meer telt om de taal dan om het verhaal (zo zie ik het toch).

5,0
Lanchals schreef:
Natuurlijk ligt dit ook wel voor de hand (guilty of Quilty!), maar ik denk dat deze naam ook wel een verwijzing kan zijn naar de moord op Clare Quilty. Bij het lezen van Lolita heb ik gemerkt dat Nabokov niet vies is van een woordspelletje.

Zo verwijst Annabel Leigh, de jeugdliefde van onze Humbert, naar Annabel Lee, uit het gedicht van Edgar Allan Poe. Wanneer Lolita ziek is (of pretendeert ziek te zijn), benoemt hij Quilty als een 'homoseksuele Erlkönig', wat refereert naar Goethes gedicht. Wanneer Lolita verdwijnt, grapt Humbert dat het boek nu als "Dolorès disparue" benoemd kan worden, wat verwijst naar Prousts "Albertine Disparue"...enz. Later heb ik op een site gelezen dat een naam van een zeker nevenpersonage zelfs een anagram is voor de naam van 'Vladimir Nabokov'. Hierdoor denk ik dat het niet vergezocht is om bij een auteur als Nabokov op zoek te gaan naar onderliggende betekenissen in namen en dat het feit dat men niet enkel guilty, maar ook 'kill' in de naam Quilty hoort, geen toeval is.

Inderdaad is een vergelijking tussen Nabokov en Proust nogal ongelukkig, omdat de twee meer verschillen hebben dan gelijkenissen. Toch heb ik Proust even aangehaald, omdat beide auteurs levensechte stilisten zijn (alhoewel hun schrijfstijlen veel verschillen van elkaar) en het bij zowel Proust als bij Nabokov meer telt om de taal dan om het verhaal (zo zie ik het toch).

Ik volg je over de hele lijn. Nabokov is inderdaad bij uitstek een man van het literaire spel.
Maar misschien is juist dàt iets wat hem onderscheidt van Proust. Waar het bij die laatste inderdaad in de eerste plaats om de taal, de stijl en de kleur gaat, is het Nabokov volgens mij vooral te doen om... het literaire spel. Dat brengt zijn werk op een literair-intellectueel meta-niveau, dat je volgens mij niet met de puur zinnelijke pracht van de sublieme Proustiaanse stijl kan vergelijken...

Lanchals
Thomas VV schreef:
Ik volg je over de hele lijn. Nabokov is inderdaad bij uitstek een man van het literaire spel.
Maar misschien is juist dàt iets wat hem onderscheidt van Proust. Waar het bij die laatste inderdaad in de eerste plaats om de taal, de stijl en de kleur gaat, is het Nabokov volgens mij vooral te doen om... het literaire spel. Dat brengt zijn werk op een literair-intellectueel meta-niveau, dat je volgens mij niet met de puur zinnelijke pracht van de sublieme Proustiaanse stijl kan vergelijken...


Helemaal akkoord met wat je schrijft: waar Prousts stijl vooral wordt gekenmerkt door de 'pure pracht' ervan, is Nabokov eerder geïnteresseerd in 'het spel dat je met de taal kunt uitvoeren'. En niet alleen speelt hij met woorden, ook experimenteert hij met daden,motieven en personages. Het schijnt zelfs dat Nabokov zijn taal-experimenten vaak met de zetten van een schaakspel vergeleek. (overigens was schaken, naast het vangen van vlinders, een van zijn grote hobby's)

avatar van mjk87
5,0
Hebben jullie ook Joyce gelezen. Zeer mooie stijlen en spel daarmee. Proust wil ik altijd nog lezen, maarja, Frans. Dus moet die sowieso lezen in vertaling, en dan gaat er veel weg.

Lanchals
mjk87 schreef: Hebben jullie ook Joyce gelezen. Zeer mooie stijlen en spel daarmee. Proust wil ik altijd nog lezen, maarja, Frans. Dus moet die sowieso lezen in vertaling, en dan gaat er veel weg.


off-topic:

Daar ik het gevoel heb dat ik voor het lezen van Joyce's werken (en dan voornamelijk Ulysses) nog te weinig onderlegd ben, stel ik zijn boeken nog even uit. Toch ben ik van plan om binnenkort eens 'lekker roekeloos' Ulysses open te slaan; dit omdat de verschillende verhalen die ik hoor over zijn virtuositeit mij erg bevallen. En vooral het feit dat hij in een bepaald hoofdstuk de gehele literatuurgeschiedenis doorklieft door middel van voortdurende stijlwisseling in episode 14, bevalt mij.

Ikzelf heb Proust in vertaling gelezen. (Combray, vertaling C. N. Lijsen; Een liefde van Swann, vertaling M. E. Veenis-Pieters) En ik moet toch melden dat ik (voor zover ik daar zicht op heb) toch tevreden ben over de vertaling ervan en ik het gevoel heb dat de vertaler er toch in is geslaagd om de Proustiaanse sfeer en die typische, eeuwig-nuancerende zinnen over te brengen naar onze Nederlandse taal. Zeker lezen!

5,0
mjk87 schreef:
Hebben jullie ook Joyce gelezen. Zeer mooie stijlen en spel daarmee. Proust wil ik altijd nog lezen, maarja, Frans. Dus moet die sowieso lezen in vertaling, en dan gaat er veel weg.

Wat literair spel betreft staat Nabokov volgens mij dichter bij Joyce dan bij Proust. Maar Joyce maakt het voor mij eigenlijk wat al te bont. Zijn werk lijkt mij soms wat "experimenteel" of vergezocht cryptisch, wat de "leesbaarheid" niet ten goede komt. Dat kan ik van de kristalheldere en rechtlijnige Nabokov zeker niet zeggen...

avatar van Dr Channard
5,0
Lolita is echt een prachtig boek dat op lyrische wijze wordt verteld door Vladimir Nabukov. Ookal is het thema zeer heftig, heb ik het boek steeds met een glimlach gelezen. Want bijna elke zin die Nabukov gebruikt heeft een humoristische ondertoon. Voor mij zijn zowel het eerste als het tweede deel even magistraal. Dit is ook de eerste keer dat het boek triomfeert van een Kubrick film. Ik heb ook al 2001 : A Space Odyssey, A Clockwork Orange en The Shining gelezen en naar mijn mening waren de eerste twee films beter dan het boek en vond ik het boek The Shining even magistraal als het boek. De film Lolita vond ik goed, maar dit boek is gewoon top. Heb er echt van genoten. 5*

avatar van thomzi50
4,5
eRCee schreef:
Verder is het vooral de stijl die opvalt. De fraaie opzet van het boek als publieke schuldbekentenis (met daarbij die haakjes) maar ook het prachtige taalgebruik. (...) Het einde van het verhaal vond ik wel wat teleurstellend.


Helemaal mee eens: prachtig geschreven, misschien wel in het mooiste proza dat ik ooit las (het zorgde er namelijk niet alleen voor dat ik dacht: dit had ik willen schrijven, maar ook: hoe lang ik ook oefen, dit zal ik nooit kunnen schrijven), en de lyrische stijl past perfect bij het krankzinnige hoofdpersonage. De opbouw is daarnaast heel fraai en spannend - alleen de uiteindelijke climax valt tegen. Het is te gewoontjes, teveel een standaard misdaad/actiescène,, wat misschien ook mede komt doordat de eerste 300 bladzijdes zo ongelofelijk goed zijn. Het zorgt er echter wel voor dat ik dit verder magistrale boek niet de volle mep kan geven.

avatar van Pythia
3,0
De knap geschreven goedpraterij maakt de verschrikkelijke foutheid van Humbertx2 goed duidelijk. Het perspectief vanuit Lolita draagt daar niet weinig aan bij.
Ergens halverwege raakt Nabokov de weg kwijt. Teveel van hetzelfde en een oninteressant einde.

5,0
Goedpraterij?

avatar van thomzi50
4,5
Met het oninteressante einde ben ik het eens, wat je bedoelt met het 'perspectief van Lolita' niet - dat wordt toch helemaal niet gehanteerd?

avatar van Pythia
3,0
@ThomasVV: HH is het hele boek lang bezig zijn gedrag goed te praten, toch?

@thomzi50: Ik kan me niet precies alle keren meer herinneren dat ik een glimp van de gevoelens van Lolita zag, maar het kwam subtiel voor.
Ze huilt soms, ze vindt het vaak vervelend, ze zegt later een keer: "toen je me verkracht hebt" en HH is voortdurend bang dat ze de benen neemt. Daar spreekt allemaal weinig echte vrijwilligheid uit.

avatar van mjk87
5,0
Ah zo, dacht net als thomzi dat je echt bedoelde dat N. vanuit het hoofd van Lolita zelf vertelde, wat uiteraard nergens gebeurt.

avatar van Pythia
3,0
mjk87 schreef:
Ah zo, dacht net als thomzi dat je echt bedoelde dat N. vanuit het hoofd van Lolita zelf vertelde, wat uiteraard nergens gebeurt.

Het staat tussen de regels door, maar het is wel degelijk aanwezig. (vind ik)

avatar van eRCee
4,0
Pythia schreef:
Ze huilt soms, ze vindt het vaak vervelend, ze zegt later een keer: "toen je me verkracht hebt" en HH is voortdurend bang dat ze de benen neemt. Daar spreekt allemaal weinig echte vrijwilligheid uit.

Vooropgesteld dat ik de daden van HH niet wil goedpraten, maar de naam 'Lolita' is natuurlijk niet voor niets symbool geworden voor alle nymfomane jongemeisjes. Lolita gebruikt soms de slachtofferrol om dingen gedaan te krijgen die ze wil. De relatie tussen HH en Lolita is mijns inziens zeker niet zo eenvoudig als een rechtlijnige dader-slachtoffer verhouding.

5,0
Pythia schreef:
@ThomasVV: HH is het hele boek lang bezig zijn gedrag goed te praten, toch?

Ik kan die uitspraak echt niet goed plaatsen, Pythia. Misschien heb ik wel een ander boek gelezen. Is dat eigenlijk een positief of een negatief oordeel over het boek? Of een verwijt aan HH? Of kritiek op Nabokov zelf?

avatar van thomzi50
4,5
Pythia schreef:
(quote)

Het staat tussen de regels door, maar het is wel degelijk aanwezig. (vind ik)

Volgens mij krijg je alle gevoelens, gedachten, observaties en opmerkingen van Lolita uitsluitend door de ogen van de hoofdpersoon mee - of vergis ik me daar echt in? Kan me juist herinneren dat (ik vond dat) het perspectief vrij strikt werd gehanteerd (wat ik, uiteraard, een pluspunt vond).

avatar van mjk87
5,0
Pythia schreef:
(quote)

Het staat tussen de regels door, maar het is wel degelijk aanwezig. (vind ik)


Tja, HH zelf schrijft het als biecht. En de man hield van Lolita, en laat dan tussen die regels ongetwijfeld ook haar stem even horen. Als afkeer tegen zichzelf?

avatar van Pythia
3,0
eRCee schreef:
De relatie tussen HH en Lolita is mijns inziens zeker niet zo eenvoudig als een rechtlijnige dader-slachtoffer verhouding.

Het meisje is twaalf. Hoezo is zij niet volledig slachtoffer van iemand van vijfendertig?

avatar van Pythia
3,0
ThomasVV schreef:
(quote)

Ik kan die uitspraak echt niet goed plaatsen, Pythia. Misschien heb ik wel een ander boek gelezen. Is dat eigenlijk een positief of een negatief oordeel over het boek? Of een verwijt aan HH? Of kritiek op Nabokov zelf?

Ik vind dat Nabokov heel goed de redenering van HH beschrijft, door hem zelf zijn daden te laten goedpraten, waardoor de kwalijkheid van HH extra benadrukt wordt.
Dus: goede eerste helft van het boek, HH sucks (pardon, is uiterst verwerpelijk), Nabokov kan schrijven.

avatar van Pythia
3,0
thomzi50 schreef:
(quote)

Volgens mij krijg je alle gevoelens, gedachten, observaties en opmerkingen van Lolita uitsluitend door de ogen van de hoofdpersoon mee - of vergis ik me daar echt in? Kan me juist herinneren dat (ik vond dat) het perspectief vrij strikt werd gehanteerd (wat ik, uiteraard, een pluspunt vond).

Ok, het woord perspectief is misschien technisch onjuist. Ik vind wel dat je een goede indruk krijgt van de gevoelens van Lolita (ook al is dat door de ogen van HH - die ziet haar wel huilen - dat is nog duidelijker dan wanneer ze dat zelf zou hebben verteld) en dat ze duidelijk slachtoffer is.

Waarmee tussen haakjes ook de vraag van mjk87 een antwoord heeft.: HH registreert wel gedrag van Lolita, maar dat doet hem niets en het houdt hem zeker niet tegen. Knap geschreven.

avatar van mjk87
5,0
Pythia schreef:
(quote)

Het meisje is twaalf. Hoezo is zij niet volledig slachtoffer van iemand van vijfendertig?


Wel een slachtoffer, maar niet rechtlijnig. Zoals eRCee al zegt, zij gebruikt haar rol wel heel goed om dingen gedaan te krijgen. Dat geeft net een beetje extra mee dan alleen een loverboy met zijn meisje.

En ik zie HH ook als slachtoffer, juist doordat hij verliefd is geworden en weet dat hij fout zit, maar zich laat leiden door zijn lul. Hij is het slachtoffer van zijn onvrije wil. En juist dat alles samen maakt het psychologisch zo interessant.

avatar van Pythia
3,0
Jullie laten je ook inpakken door HH. Dat heeft Nabokov goed gedaan.


mjk87 schreef:
Hij is het slachtoffer van zijn onvrije wil. .

Zo kun je iedere misdaad goedpraten en is iedereen die iets fout doet slachtoffer van zichzelf.
Maar fout is hier gewoon fout volgens mij.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:16 uur

geplaatst: vandaag om 16:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.