menu

Lolita - Vladimir Nabokov (1955)

mijn stem
4,12 (259)
259 stemmen

Engels
Psychologisch / Romantiek

365 pagina's
Eerste druk: The Olympia Press, Parijs (Frankrijk)

Humbert Humbert, een Europese intellectueel, is op drift geraakt in de Verenigde Staten. Hij raakt geobsedeerd door een verloren jeugliefde als hij de 12-jarige Dolores Haze ontmoet. Hij is vastbesloten deze reïncarnatie van zijn jeugvriendinnetje zowel artistiek als lichamelijk te bezitten. Humbert moet echter eerst van haar moeder af zien te komen, en zijn 'Lolita' werkt ook al niet even goed mee als in zijn talrijke fantasieën.

zoeken in:
avatar van mjk87
5,0
Daarom krijgt N. ook 5* van mij.

avatar van eRCee
4,0
Pythia schreef:
Het meisje is twaalf. Hoezo is zij niet volledig slachtoffer van iemand van vijfendertig?

Ik vind dat je het personage Lolita en haar relatie met HH op deze manier versimpelt.
Nabokov schreef geen verhaal over een soort Dutroux in een kelder.
Verder eens met mjk87.

avatar van Pythia
3,0
eRCee schreef:
(quote)

Ik vind dat je het personage Lolita en haar relatie met HH op deze manier versimpelt.
Nabokov schreef geen verhaal over een soort Dutroux in een kelder.
Dat ben ik met je eens. Ik zie geen romantiek in die situatie. Dat zo veel mensen (vooral mannen) dat wel zien is de verdienste van Nabokov. Maar een meisje van 12 is gewoon een kind, ook al heet ze Lolita en DUS is zij het slachtoffer en is HH de dader.
Laten we Dutroux er maar even buiten laten.

De drie sterren is vanwege het teveel en het suffe einde. Voor de rest vind ik het heel knap.

avatar van eRCee
4,0
Ik had als man dan weer meer moeite met Der vorleser.

Overigens wil ik nog even benadrukken dat het volgens mij niet ging over romantiek. Dat zie ik ook zeker niet.

Lanchals
Het is vreemd... Toen ik dit boek las, was ik er lyrisch over.

Maar hoe meer ik erover nadenk en vergelijk met andere werken, hoe meer overschat ik dit boek vind...

avatar van thomzi50
4,5
Waarom, en aan welke vergelijkbare werken denk je dan?

Lanchals
Bvb. toen ik Proust las, was ik er net zo enthousiast over als over Nabokov.

Maar als ik achteraf stukken herlees, vind ik Proust nog steeds even meesterlijk; terwijl Nabokov dan eerder neigt naar 'spielerei' en (hoe hard het ook mag klinken) holle bombast.

avatar van Pythia
3,0
eRCee schreef:
Ik had als man dan weer meer moeite met de Der vorleser.

De jongen in Der Vorleser is iets ouder, maar dat vind ik goed vergelijkbaar ( die heeft een harteloze vader ipv een harteloze moeder, om de vergelijking verder door te trekken).
Die kinderen zijn helemaal niet uit op daadwerkelijke seks; het verrast ze als het al te laat is en dan moeten ze zich er doorheen zien te slaan. Alleen.
Het knappe van Nabokov vind ik, dat hij door de ogen van de nietsontziende dader de benarde situatie van diens slachtoffer laat zien.

5,0
Lanchals schreef:
Bvb. toen ik Proust las, was ik er net zo enthousiast over als over Nabokov.

Maar als ik achteraf stukken herlees, vind ik Proust nog steeds even meesterlijk; terwijl Nabokov dan eerder neigt naar 'spielerei' en (hoe hard het ook mag klinken) holle bombast.

Spielerei... Dit vind ik een interessante opmerking, waar we het vroeger trouwens ook al eens over hadden n.a.v. Nabokov. Nabokov lijkt mij in de eerste plaats intellectueel en literatuurspecialist, Proust in de eerste plaats... schrijver, kunstenaar... Zoals Proust is er ook maar één, kàn er maar één zijn...

avatar van Pythia
3,0
eRCee schreef:
Overigens wil ik nog even benadrukken dat het volgens mij niet ging over romantiek. Dat zie ik ook zeker niet.

Het spijt me als ik de indruk gewekt heb dat ik jou zou bedoelen, eRCee. Dat is absoluut niet het geval.

5,0
ThomasVV schreef:
(quote)

Spielerei... Dit vind ik een interessante opmerking, waar we het vroeger trouwens ook al eens over hadden n.a.v. Nabokov. Nabokov lijkt mij in de eerste plaats intellectueel en literatuurspecialist, Proust in de eerste plaats... schrijver, kunstenaar... Zoals Proust is er ook maar één, kàn er maar één zijn...

Hierbij wil ik ook nog opmerken dat Nabokov volgens mij wel erg naar Proust opkeek, en Proust wilde evenaren. Zie mijn reactie bij Nabokovs King, queen, knave...

5,0
Wauw. Gewoonweg wauw. Ik heb dit boek een paar maanden geleden voor het eerste gelezen (in het Nederlands), en sindsdien is er van mijn indruk ervan nog niets afgezwakt.. Daarom ben ik opnieuw begonnen in het boek in vind ik het een reactie waard! Boeken herlezen is iets wat ik zelden doe, daarvoor zijn er teveel andere goeie boeken, maar deze verdiend het echt! Alleen zou ik hem graag nog eens in het Engels lezen, omdat ik al heb gelezen dat het taalgebruik daar nog mooier naar boven komt! 5*

4,5
De hoofdstukken tot het begin van de reizen door Amerika vond ik ijzersterk (5*)
Daarna een toch wel iets tegenvallend middengedeelte (3,5 a 4*)
Het slot daarentegen vond ik weer zeer goed (4,5*).
Met de meesterlijke stijl van Nabokov en het leesplezier dat dit boek me heeft geschonken kom ik
tot een totaalbeoordeling van 4,5*.

5,0
Ik volg je, cactus jack.

avatar van PROPAYNE
4,0
Goed boek, geniaal om te lezen hoe de man worstelt met zijn obsessie en lustgevoelens, en hij weet het gehele verhaal hoe fout het is wat hij voelt. Ook wordt hij zo lekker gemarteld door het zelfbewuste meisje. Geweldig boek, en natuurlijk zijn hier discussies over, maar dit soort dingen horen ook bij dit leven, niet alles nou eenmaal rooskleurig, maakt het niet minder reëel. Lees het niet als je er niet tegen kunt.

avatar van david bohm
2,0
Heeft mij niet zo kunnen bekoren hoewel de lust van de hoofdpersoon overtuigend is neergezet. Vrij saai.

avatar van centurion81
2,5
Ik vond het begin erg boeiend maar het middendeel is wel erg langdradig. Ik waardeer de stijl en het is intrigerend, maar er gebeurt gewoon heel weinig. Maar ik hou stug vol =)

avatar van Muuske
4,0
Kan iemand mij vertellen of het voorwoord fictie is? Is Lolita gebaseerd op ware gebeurtenissen?
Ik ben het boek op dit moment aan het lezen en merk dat ik het belangrijk vindt om te weten.
Er wordt gesuggereerd dat Lolita is gebaseerd op de ontvoering en misbruik van Florence Sally Horner, door Frank La Salle. Maar een duidelijk antwoord blijft tot nu toe uit.

avatar van eRCee
4,0
Het verhaal is fictie, maar fictie is vrijwel altijd ingebed in de werkelijkheid. Zie verder wikipedia.

avatar van liv2
4,5
liv2 (crew)
Muuske schreef:
Kan iemand mij vertellen of het voorwoord fictie is? Is Lolita gebaseerd op ware gebeurtenissen?
Ik ben het boek op dit moment aan het lezen en merk dat ik het belangrijk vindt om te weten.
Er wordt gesuggereerd dat Lolita is gebaseerd op de ontvoering en misbruik van Florence Sally Horner, door Frank La Salle. Maar een duidelijk antwoord blijft tot nu toe uit.


Goh Muuske, dat weet ik echt niet. Ik denk dat je dat gegeven even van je moet afzetten. Lees het verhaal niet als 'waargebeurd' met bepaalde mensen in je hoofd. Het is gewoon universeel. Zeker niet verder speuren naar eventuele gelijkenissen! Lees het gewoon als 'boek', ik ben echt benieuwd naar je mening! En stoppen met speuren naar gelijkenissen, niet doen Muuske! Niet doen!

avatar van Muuske
4,0
Dank voor je reactie liv2. Ik ben niet op zoek naar vergelijkingen. Voor mij is het belangrijk om te weten of het verhaal in Nabokov zelf is ontstaan of dat Nabokov een weerspiegeling geeft van iemand anders, in dit geval de dader (of slachtoffer van zichzelf, dat is me nog niet duidelijk, waarschijnlijk beide).

Inmiddels heeft een medegebruiker van Boekmeter mij het volgende kunnen vertellen. Misschien ook prettig voor degene de het boek nog willen (her)lezen:

'Het voorwoord van Lolita (of eigenlijk het hoofdstuk dat 'Foreword' heet) is geen "echt" voorwoord, dus inderdaad fictie. 'Lolita, light of my life' etc. is dan ook strikt genomen niet de openingszin van de roman.

Het wordt wel heel vaak door lezers overgeslagen, terwijl het volgens mij de crux (of een van de cruces) van de roman bevat.

John Ray, Jr. is -- zo meen ik me te herinneren -- overigens een naam die vaker in de roman voorkomt. Daar daar kan ik me in vergissen: het is al enige tijd geleden dat ik het las, en ik heb het boek toen niet geannoteerd'.


Het verhaal is zeker universeel. Thema's als dader/slachtoffer, schuld en onschuld zijn sterk aanwezig. Er zijn momenten dat ik geschokt ben over de oprechtheid van Humbert Humbert. Tegelijkertijd ben ik daardoor ook gefascineerd.

avatar van Muuske
4,0
Ik heb het boek gelezen en ben me bewust van al zijn tinten grijs. Ik vind het moeilijk HH alleen tot dader te bestempelen. Lolita, hoewel kind, is geen onschuldig schepseltje.
Ik heb Lolita ervaren als een complex en tegenstrijdig meisje. Ze weet wat ze wil en schroomt niet om alles uit de kast te halen om haar zin door te drijven, een meesteres in manipuleren.
HH neemt geen verantwoordelijkheid als volwassen man en is bereid haar alles te geven, verwent haar vreselijk. Even had ik het beeld van Lolita als ongevoelig kind. Later wordt haar kwetsbaarheid en overlevingssysteem meer zichtbaar. HH is zich bewust van haar kwetsbaarheid maar kiest voor zijn eigen behoeftes.
Het is schokkend. Het is een boek dat me lang zal bijblijven.


avatar van manonvandebron
5,0
Lolita heet niet Lolita; ze heet Dolores Haze. Lolita is het fantasiebeeld dat de zieke geest van Humbert Humbert projecteert op Dolores. Hij is een subjectieve verteller. We leren niet de realiteit kennen, maar zijn ervaring van de realiteit. Hij gebruikt ergens het woord solipsisme. Dat is de filosofische opvatting dat het universum slechts bestaat in de geest van de waarnemer.

Humbert Humbert heeft een dubbele persoonlijkheid. Voor de buitenwereld zet hij het masker op van de intellectueel, de literatuurprofessor die een flink deel van de wereld gezien heeft. Z'n verborgen kant is de man die op vroege tienermeisjes valt. Wanneer hij Lolita voor het eerst te zien krijgt, heeft Charlotte het over haar lelies. Humbert zegt: "mooi," maar heeft hij het over de lelies of over Lolita?

Nabokov noemde dit z'n liefdesverklaring aan de Engelse taal. Hij speelt met alliteraties, anagrammen en verwijzingen, onder andere naar Poes Annabel Lee. Na de tennispartij zegt hij dat Lolita een "dubbel spel" speelde, wat op zich een dubbele betekenis heeft.

Om z'n voorkeur voor jonge meisjes te verantwoorden valt hij terug op de Griekse mythologie. Hij noemt die meisjes nimfen, alsof ze geboren zijn uit een waterlelie. Hij is uitsluitend positief over Lolita en een paar van haar klasgenotes. Op de rest van de mensheid kijkt hij neer; hij heeft geen vrienden. Charlotte stelt hij voor als een koe, bekrompen, provinciaal en kleinburgerlijk. De buren en de leraars stelt hij voor als dom en bemoeiziek. Clare Quilty heeft hij nodig om z'n eigen verdorvenheid op iemand anders te kunnen projecteren. Hij is Humberts tegendeel, de enige andere intellectueel en literatuurkenner in het verhaal. Clares partner Vivian Darkbloom is een anagram van Vladimir Nabokov.

Om dichter bij haar dochter te kunnen zijn, trouwt hij met Charlotte. Om haar uit de weg te ruimen maakt Nabokov gebruik van een deus ex machina: ze wordt overreden. Daarna is hij voortdurend op de vlucht, voor Quilty, voor bemoeials, voor z'n eigen waanbeelden. De mooiste scène is misschien wel wanneer hij kort voor het einde de zeventienjarige, zwangere Dolores terugziet. Dan ziet hij haar voor het eerst als een mens, niet enkel als een fantasiebeeld. De great American novel is door een Rus geschreven.

avatar van eRCee
4,0
Knappe bespreking manon, alleen met je laatste zin kan ik niet meegaan. Volgens mij staat Lolita veel meer in de Europese traditie dan in de Amerikaanse, het heeft ook niet de brede opzet en ambitieuze toonzetting van een Great American Novel.

avatar van manonvandebron
5,0
Ja, dat laatste meende ik ook niet helemaal ernstig.

avatar van eRCee
4,0
H'm, hier had ik dus echt nog nooit van gehoord: Subcultuur: Lolita's.

Iets zegt me dat geen van deze vrouwen dit boek heeft gelezen...

5,0
Ook nooit van gehoord, maar ik vraag me af of deze subcultuur wel iets met Nabokov te maken heeft, eRCee...

avatar van eRCee
4,0
Klopt, heeft het niet, maar de betekenis van de naam Lolita als een soort kindvrouwtje heeft volgens mij geen andere oorsprong dan deze roman (tenminste, ik kwam niks anders tegen op wikipedia).

avatar van Donkerwoud
Oef, ik was kneiterverliefd op Alizée: Alizée - Moi... Lolita (Clip Officiel HD) - YouTube

Maar ik heb zo het vermoeden dat de link Frankrijk/Japan niet zo vreemd is, dat die kledingstijl - en de tachtigduizend animeproductie waarin het voorkomt - oorspronkelijk een soort Oosterse verheerlijking was van Frankrijk.

Hm, ze zien er een beetje uit als de vrijgezellenavond van een jaarclubje Engelse literatuur (specialisme: 19e eeuw). Maar de term Lolita's vind ik nogal vreemd. De 'echte' Lolita was een meisje dat zich (op sommige gebieden) gedroeg als volwassen vrouw, dit zijn volwassen vrouwen die zich kleden als stijlvolle kleuters. Vreemd dus.

3,5
Zelden werd zó veel vunzigheid zó mooi verpakt.

Tijdens het lezen van dit boek ging er maar één gedachte door me heen: ik hoop dat dit niet autobiografisch is. De mate van detail waarmee Nabokov de escapades tussen Lolita en Humbert beschrijft is - om het zacht uit te drukken - speciaal. Je zou ook kunnen zeggen ‘gestoord’. En daarin schuilt meteen de kracht van ‘Lolita’: het enorme contrast tussen de perverse perikelen en de poëtische beschrijving ervan.

Veel meer dan een ode aan het personage Lolita is dit boek natuurlijk een ode aan de Engelse taal. Nabokov schept er een enorm genoegen in om iedere alinea - bij momenten zelfs iedere zin - te doorspekken met atypische woorden. Om nog maar te zwijgen van de hele rist niet voor de hand liggende metaforen en de verschillende verwijzingen naar oude literatuur.

Ook opvallend is dat het boek nauwelijks dialogen bevat. Meer zelfs: het verhaal wordt grotendeels verteld aan de hand van ellenlange zinnen (vaak een halve pagina of meer) uit de pen van het hoofdpersonage Humbert. Het leest als een lange schuldbekentenis, van een man met opvallend weinig schuldbesef.

Kortom: niet echt lectuur voor aan het zwembad. Wie echter bereid is hier doorheen te ploeteren, wordt wel beloond met een uniek taaljuweeltje.

Jammer genoeg laat Nabokov het verhaal naar het einde toe enigszins ontsporen. Opeens vervelt het boek in een soort vreemde detectiveroman. Vooral de “finale” - waarin Humbert nog even moet afrekenen met de eindbaas - is helemaal van de pot gerukt. Zo cliché dat het weer geestig wordt… De grandeur van in het begin was hoe dan ook al lang verdwenen.

Een geweldige trip, maar geen onvergetelijke roman. 3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 09:58 uur

geplaatst: vandaag om 09:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.