menu

Lolita - Vladimir Nabokov (1955)

mijn stem
4,11 (271)
271 stemmen

Engels
Psychologisch / Romantiek

365 pagina's
Eerste druk: The Olympia Press, Parijs (Frankrijk)

Humbert Humbert, een Europese intellectueel, is op drift geraakt in de Verenigde Staten. Hij raakt geobsedeerd door een verloren jeugliefde als hij de 12-jarige Dolores Haze ontmoet. Hij is vastbesloten deze reïncarnatie van zijn jeugvriendinnetje zowel artistiek als lichamelijk te bezitten. Humbert moet echter eerst van haar moeder af zien te komen, en zijn 'Lolita' werkt ook al niet even goed mee als in zijn talrijke fantasieën.

zoeken in:
5,0
Ik kan de stijl van een naakt van Picasso bijvoorbeeld meer of minder (esthetisch) appreciëren, eRCee, maar dat verandert op zich toch hoegenaamd niets aan het stijlgehalte, laat staan aan de Kunst-waarde van het werk? Bovendien heeft stijl-appreciatie lang niet alleen met esthetica te maken, maar ook met een heleboel andere variabelen, zoals affiniteit, betrokkenheid, stijlgevoeligheid...
En mijn morele appreciatie van dat fameuze naakt heeft zo mogelijk nog minder met de Kunst-waarde ervan te maken!
Daarom zeg ik dat Kunst (als zodanig) nooit relatief is, in tegenstelling tot esthetica en moraal, die dat allebei juist ten voeten uit zijn!
Maar ondertussen zijn we nogal theoretisch bezig, en eigenlijk ook wat naast de kwestie, sorry Ted. Ik wilde alleen effie reageren op de opmerking hierboven...

avatar van eRCee
4,0
Ik denk/vrees dat we nog een apart topic nodig hebben om uit de doeken te doen wat deze kunst met een grote K dan wel mag zijn, maar misschien is dat iets voor een andere keer.

avatar van Jason82
3,0
Ronald Giphart besprak dit boek onlangs in het AD en ook op deze site werd het veelvuldig besproken. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt... 3 weken later heb ik het boek uit en dat was bij vlagen doorzetten.

Het begin vond ik nog boeiend en hoewel ik er niemand over hoor vond ik de kleine, verborgen steekjes van humor erg leuk. Wellicht niet eens bedoeld als humor, dat zegt mogelijk wat over mij. Verder was er sprake van mooie beschrijvingen over de twijfels van het hoofdpersoon en zijn wijze van omgaan met mensen. Alles in het teken van dat ene doel: contact met zijn "nimfijn" Lolita.

Het 2e deel vond ik best traag en saai en het einde vanuit het niets grotesk en bijzonder. Niet echt mijn ding blijkbaar, want ik moest me ertoe zetten het volledig uit te lezen.

5,0
Wat een fantastisch boek, hoe doet hij het? De ik-persoon is een seksmaniak, pedofiel, moordenaar, bedrieger enz., maar toch slaagt Nabokov erin om empathisch te reageren op hem en ons te laten meeleven met hem. Ik kan me niet voorstellen dat iemand na lezing van “Lolita” gaat denken dat pedofilie eigenlijk niet zo erg is en “moet kunnen” en toch kunnen we H.H.’s reacties begrijpen. Dat heeft zeker ook te maken met Nabokovs licht ironische stijl, die het lezen op zichzelf al een plezier maakt. H.H.’s misprijzen voor Amerika en de Amerikanen speelt misschien ook mee.
Het is wonderlijk!

Gast
geplaatst: vandaag om 09:28 uur

geplaatst: vandaag om 09:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.