Los Funerales de la Mamá Grande - Gabriel García Márquez (1967)
Alternatieve titel: De Uitvaart van Mamá Grande
Spaans
Verhalenbundel
Streek/Familie / Sociaal
150 pagina's
Eerste druk: Mondadori,
Madrid (Spanje)
De eerste verhalenbundel van Márquez bevat verhalen over Macondo, het mysterieuze dorp waar ook het epos "Honderd Jaar Eenzaamheid" zich afspeelt. Het titelverhaal is een satire op de heerschappij van de vrouwen in het dorp (de mannen zijn gewoonlijk zwakkelingen, fantasten en dromers en de vrouwen hebben meestal standvastige karakters bij Márquez). Verder ondergaat Rebeca, de weduwe van Jose Arcadio, dromen en visioenen in haar immense huis met galerijen en nieuwe kamers. Padre Angel slaapt al sinds enkele jaren in de biechtstoel, een telegrafiste zend berichten aan een onbekende collega en weer iemand anders verzamelt dode muizen in schoenendozen. In Macondo gedijen vreemde vogels, waarzeggers, circusartiesten en slangenbezweerders goed.
Het dorp Macondo is gesticht door José Aureliano Buendía, zoals we konden lezen in Honderd Jaar Eenzaamheid. Zo'n anderhalve eeuw later wordt het voor eeuwig weggevaagd wanneer Aureliano Babilonia de manuscripten van Melquíades heeft ontcijferd. Daarom acht ik het volgende logisch om aan te nemen: De verhalen in deze bundel spelen zich tegelijkertijd af met de verhaallijn van Honderd Jaar Eenzaamheid.
Toch heb ik bij deze verhalen een heel ander beeld van Macondo dan dat ik kreeg in Honderd Jaar Eenzaamheid. Het lijkt moderner en ik had de aanwezigheid van de Buendía-familie veel groter geacht dan naar voren komt in deze verhalen.
Als je aanneemt dat Honderd Jaar Eenzaamheid het verhaal van het dorp Macondo vertelt, kan ik deze verhalen - op een enkele verwijzing naar kolonel Aureliano Buendía na - niet rijmen met die geschiedenis. Er worden alleen personen en café's en dergelijke besproken die ik nog niet kende en dat vond ik jammer.
Het titelverhaal, daarentegen, bevat wel enkele verwijzingen naar Honderd Jaar Eenzaamheid. Zo werd er bijvoorbeeld in het begin van dat boek al gerefereerd aan 'het grootste feest dat het dorp zou zien tot aan de begrafenisfeesten van Grote Mama' en op een later moment wordt een groot deel van dit verhaal zelfs al geparafraseerd in Honderd Jaar Eenzaamheid!
In dat opzicht vind ik titelverhaal De Uitvaart van Mama Grande daarom een mooie uitbreiding van de geschiedenis van Macondo. Meer zal ik er inhoudelijk niet over zeggen
De andere verhalen hadden net zo goed over elke willekeurige andere plaats kunnen gaan, dus dat vind ik jammer. De herkenbare stijl van García Márquiz blijft aanwezig maar is minder aanwezig dan in de andere werken die ik van hem heb gelezen. De korte verhalen zijn soms interessant en soms leuk om te lezen, en soms ook niet. Verhaaltechnisch zit het allemaal prima in elkaar hoewel sommige conclusies niet erg bevredigend waren.
