Oeroeg - Hella S. Haasse (1948)

Mooi boek, waarom ie in de flop 100 staat is mij een raadsel. De relatie tussen de 2 hoofdrolspelers wordt prachtig verteldt en het boek heeft een prettige schrijfstijl.

3.5*

Mee eens. Overigens, waarom er uberhaupt boeken met een stemgemiddelde hoger dan 3,0* in een flop 100 staan is me een raadsel...

Prachtig verteld, maar naar het einde toe wil je toch dat de boel wat sneller gaat. Dit boek staat in de Flop-100 omdat er blijkbaar nog niet héél veel boeken zijn met een ontzettend laag gemiddelde, maar dat komt nog wel. Wees maar niet bang, dit boek blijft niet héél lang in de Flop-lijst !

ik vond het een erg goed boek

Mooi verteld, zeker géén flop.

Lang geleden ooit voor school gelezen. Ik vond het toen heel mooi beschreven en natuurlijk ook heel treurig. Het begon allemaal zo mooi en lieflijk...... Vriendschap, vertrouwen, loyalitieit, het zijn sterke thema's, die blijven altijd bestaan!!!!

-3.5-

Redelijk maar wel wat overdreven geschreven. Bovendien is het verhaal wat te voorspelbaar en niet bijster interessant. Het heeft verder wel wat, het is zeker niet slecht, maar kon de middelmaat wat mij betreft maar nipt ontstijgen. 3*

Het eerste wat ik van deze auteur las en ik vond het dermate knap dat ik heel wat meer van haar ben gaan lezen.

Ondanks zijn canonieke waarde heb ik dit boekje pas onlangs gelezen. Het is een uitermate onderhoudende roman. Wellicht wat voorspelbaar, maar dat is, gezien de aard van het verhaal, helemaal niet zo belangrijk. De beschrijvingen van 1) de vriendschap tussen de ik-figuur en Oeroeg en 2) het Indonesische landschap en haar maatschappij boeiden enorm.
Toch wringt het beperkt aantal pagina's, waardoor ik het idee kreeg dat naar het einde toe een behoorlijke vaart wordt genomen die het boek niet ten goede komt. Echter, dit is verklaarbaar, aangezien het een boekenweekgeschenk was.
Wat ik me alleen afvraag is hoe de debutante Haasse in '48 al werd gevraagd om een boekenweekgeschenk te schrijven.

Ze was geen debutante. Ze had al poëzie, toneelstukken en ook een roman uitgebracht.

Bovendien liep het in dat jaar heel anders met het boekenweekgeschenk. Haasse won een prijsvraag van het CPNB met Oeroeg.

Het boek voor Nederland Leest 2009, en ik moet zeggen: eindelijk een geslaagde keuze! Zit veel in wat stof biedt voor discussie, en als je er niet over wilt discussieren is het in ieder geval een mooi verhaal, in erg mooi Nederlands geschreven.

Dit was mijn eerste boek van Hella S. Haasse. Heb wel 'Het woud der verwachting' staan, maar daar ben ik nooit ver in gekomen. Misschien toch wat meer van deze auteur gaan lezen.

Haasse weet me vooral te raken met haar prachtige, warme, lange en goed in elkaar zittende zinnen. En dat vrijwel het hele boek door. Ook enkele mooie metaforen weet we hierin mee te nemen.
Daarnaast wordt toch een heel aardig beeld geschetst van Indië zoals ik het nog niet echt kende. Om dat te doen via een kind, is slim gedaan. Want kinderen zien het verschil tussen zwart en wit toch niet. En zo laat Haasse heel mooi de omgang tussen Indiërs en Hollanders zien. En dan niet vanuit de regent of andere hoge pief, maar vanuit iemand die zelf onder de Indiërs leeft.
Maar toch, de vriendschap tussen beide jongens, komt wat simplistisch, gewoontjes en niet heel hartverwarmend over. Ik heb vriendschappen en relaties al beter beschreven gezien. Dat kan natuurlijk door de beschrijvende wijze, en de korte stukjes dat ze samen zijn. Maar er wordt gezegd dat ze veel samen zijn, dat ze goede vrienden zijn, en ergens wil je dat wel geloven, maar het voelen lukt niet. En dat is jammer.
Ook naarmate het einde vordert zitten er aardige stukken in over het vervreemden van elkaar en je geboorteland maar ook dit is veels te summier beschreven. Ik heb het idee dat het boek naar dat punt heen wil, maar het lijkt er maar niet uit te komen, en dan is het boek ineens uit. Daar had veel meer mee gedaan kunnen (en gemoeten) worden.
Toch prima vermaakt, mooie zinnen en aardig beeld. 3.5*

Enorm zwakke novelle die nergens naar toeleeft. Het verhaal van de vriendschap tussen de protagonist en Oeroeg wordt ook maar nergens ontroerend of meeslepend. Hella S. Haase tovert een hele reeks aan exotisch klinkende woorden op papier, maar mijn interesse wekt ze niet. Jammer, want ik meen wel dat de hele post-koloniale problmatiek beter op papier geschreven kon worden. 2*

Ik herinner me dat ik het boek tot op een bladzijde na uit had gelezen voor mijn HAVO-eindexamen. De clue zit hem nou juist aan het einde, dus dat was een enorme afgang toen ik het niet wist.

Mooi boek over de pijnlijke verhouding tussen de kolonialisten in die tijd en de Indonesiërs.

Sterke doch ietwat kernachtig novelle, waarin de ontwikkeling van een indo en een Hollander naast elkaar worden geplaatst. De sterke natuurbeschrijvingen vallen op; ze laten direct zien dat Haasse een uitstekend schrijver is. De wrange conclusie is voorspelbaar, maar zeker memorabel. Prima boekje, maar wellicht niet zo goed als de reputatie doet vermoeden.

Er zijn twee redenen waarom Oeroeg vaak gekozen wordt voor de boekbespreking op school: ten eerste omdat het dun is en ten tweede omdat het niet dik is.

Het speelt zich af op West-Java in Nederlands Indië, waar Hella S. Haasse zelf opgroeide. Het gaat over de vriendschap tussen een naamloze Nederlandse jongen en de inlander Oeroeg. Het begint met nostalgische herinneringen aan de onschuldige kindertijd en de natuur, die volgens het plaatselijke bijgeloof bezield is. Onvermijdelijk drijft de koloniale klassenmaatschappij de twee vrienden uiteen. Eerst probeert Oeroeg te assimileren door een diploma te halen en westerse kleren te dragen. Later wordt hij nationalist. Tijdens de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog komen de voormalige vrienden tegenover elkaar te staan.

Er komen Soendanese woorden in voor, waarvan sommige bekend klinken: kampong (erf), desa (dorp), mandoer (opzichter), baboe (kindermeid) en klamboe (muskietennet). Het einde is een beetje afgehaspeld, maar je leert wat bij over een stuk overzeese geschiedenis, waarvoor koning Willem-Alexander onlangs nog excuses aanbood. Dit voormalige boekenweekgeschenk verdient z’n plaatsje in de Nederlandse canon.

Mooi verhaal over de terugblik van de hoofdpersoon op zijn jeugd in Nederlands-Indië, en de band met zijn Indonesische jeugdvriend. De ontwikkeling van deze vriendschap laat zich raden, maar Haasse weet dit alles erg mooi te beschrijven en er een behoorlijke diepgang aan te geven. Ook lukt het met haar taalgebruik erg goed om beelden van de natuur en de plaatsen van Indonesië voor de geest te halen. Vooral knap hoe ze dit weet te doen in nog geen 100 pagina's, die beknoptheid geeft het verhaal kracht.

Mijn versie uit 1991 heeft 122 bladzijden. Ik ben het momenteel aan het herlezen.

Wat een boek(je)!

Enorm naar uitgekeken, zwaar teleurgesteld na het lezen ervan. De schrijfster rammelt er maar een einde aan in minder dan twee bladzijden net wanneer het spannend begint te worden. Zonde.

"Spannend begint te worden"? Het hele boek is toch spannend, in zekere zin? Het einde kon niet beter; beknopt, maar wel zodat alles gezegd is wat er te zeggen valt over de vriendschap en hoe die evolueerde.

Geen klassieke studie van het kolonialisme. De verteller wordt immers geboren tussen twee werelden in: een Europese stamboom en dus geen inlander, maar nooit buiten de tropen geweest en dus geen Europeaan. Dat levert een perspectief van oneindige onschuld op. Naïef allicht, helemaal niet woke. Doch wel integer.

Oeroeg is evenmin een klassieke inlander noch een stereotiep nationalist. Paradoxaal genoeg is het zijn verlangen naar het Westerse dat in hem anti-Europese sentimenten doet ontwaken. Zijn onmogelijke verlangen keert zich niet alleen tegen die tragische drift, maar uiteindelijk ook tegen hemzelf. Is hij ondankbaar voor de kansen die hij gekregen heeft? Nee, hij weet alleen dat die kansen nooit genoeg zullen zijn om te worden als de ander. Dat dit tot rancune leidt, is haast evident.

Diepte krijgt deze roman over de tot repulsie verworden vriendschap tussen een gefortuneerde inwijkeling en een socio-politiek onderdrukte inlander dankzij de kleurrijke nevenpersonages. Bijvoorbeeld de moeder die haar heil in het geile zoekt – geile heimwee naar het oude continent, kortom onvermogen om van haar privileges te genieten in een haar gevoelige zintuigen vijandige omgeving. Of Lida, die zich in omgekeerde richting tracht te assimileren. Zij heeft, net als Oeroeg, een tragische lotsbestemming: ze wil hem naar Westers model boetseren, maar hunkert ook naar zijn Oosters getinte gelatenheid, zijn mystieke rust. Ook hier smeult verlangen onder het oppervlak – al even onmogelijk als onuitspreekbaar.

Hella S. Haasse schreef met ‘Oeroeg’ een tegelijk eenvoudige als gelaagde roman. Aangrijpend, stilistisch accuraat, narratief bondig. Voorgelezen door de schrijfster zelf, is het een nauwelijks drie uur durende openbaring.

3,5*