menu

Pedro Páramo - Juan Rulfo (1955)

mijn stem
3,64 (7)
7 stemmen

Spaans
Streek/Familie / Psychologisch

159 pagina's
Eerste druk: Fondo de Cultura Económica, Mexico-Stad (Mexico)

Pedro Páramo vertelt het verhaal van de gelijknamige grootgrondbezitter en dorpstiran van Comala, een hoop stenen in de woestenij onder de brandende zon. Pedro Páramo heeft orde gebracht in zijn dorp, maar de rust die er heerst is kerkhofrust. De doden praten door in hun graven en vertellen, fluisterend en zuchtend, over zijn wandaden. Rulfo schildert het beeld van de klassieke potentaat, die zijn hele leven zijn dorp heeft geterroriseerd uit woede om het verlies van zijn grote jeugdliefde.

zoeken in:
avatar van eRCee
3,5
Buiten dat het ontzettend goed geschreven is, moet ik het nog even laten bezinken alvorens een berichtje over dit boek te schrijven. Tot die tijd alvast enkele opmerkelijke uitspraken uit het nawoord van Gabriel García Márquez over zijn liefde voor het kleine oeuvre van Juan Rulfo (dat in totaal uit 600 pagina's bestaat):

"Die avond kon ik niet slapen voordat ik het voor de tweede keer gelezen had. Sinds de fantastische avond dat ik De gedaanteverwisseling van Kafka had gelezen [...] had ik niet mee zo'n schok gehad."

"De rest van dat jaar kon ik geen enkele auteur meer lezen, want ik vond ze allemaal slechter."

"[...] ik kon het hele boek van achter naar voren opzeggen zonder één noemenswaardige vergissing te maken en wist precies op welke bladzijde van mijn uitgave welke episode te vinden was, en er was geen karaktertrek van een enkel personage die ik niet haarfijn kende."

"Ik wilde dit allemaal vertellen om aan te geven dat het diepgaande onderzoek van het werk van Juan Rulfo mij ten slotte de weg heeft gewezen die ik zocht om met mijn eigen boeken te kunnen doorgaan en dat ik daarom niet over hem kan schrijven zonder de indruk te wekken dat het allemaal over mijzelf gaat."

Alstublieft.

avatar van eRCee
3,5
Het blijkt lastig om hier iets over te schrijven. Wat me vooral opviel, de eerste pagina's al, was dus de stijl. Niet dat die heel erg afwijkend is, maar vanaf het begin is duidelijk dat hier een schrijver spreekt met een eigen stem. Prachtig, helder proza, zonder een woord te veel maar ook weer niet sober. Ook inhoudelijk is Pedro Páramo intrigerend. De protagonist belandt in een dorpje dat door geen levende ziel meer wordt bewoond, maar hij blijft maar mensen ontmoeten. Die blijken dan veelal overleden te zijn, hij sterft zelf ook, en al doende wordt de geschiedenis van het dorp en de grootgrondbezitter die een stempel drukte op de streek, uit de doeken gedaan. Al met al is het wel tamelijk complex en moet je de aandacht er goed bijhouden. Misschien dat het er daar bij mij in de tweede helft van het boek wat aan heeft ontbroken, waardoor ik niet zo gegrepen werd als gehoopt. Voorlopig ben ik geïntrigeerd, maar nog niet zo omvergeblazen als Marquez beschrijft.

avatar van ...stilte...
4,5
Zelden een boek gelezen waar de tijden zo door elkaar heen lopen en zelfs voorbij gene zijde. Ook de grens van droom en werkelijkheid valt soms moeilijk te onderscheiden. Dat vraagt inderdaad een grote concentratie van de lezer om de aandacht erbij te houden en het dwingt bijna om langzaam met aandacht zin voor zin te lezen. Gelukkig is de roman ingedeeld in korte hoofdstukjes en het is uitnodigend om nog eens zo'n prachtig mooi poëtisch fragment te herlezen...

Gast
geplaatst: vandaag om 07:22 uur

geplaatst: vandaag om 07:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.