menu

Luftslottet Som Sprängdes - Stieg Larsson (2007)

Alternatieve titels: Gerechtigheid | Millennium #3

mijn stem
4,05 (275)
275 stemmen

Zweeds
Thriller / Streek/Familie

651 pagina's
Eerste druk: Norstedts, Stockholm (Zweden)

Twee tegenpolen, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man, een kritische journalist van middelbare leeftijd en uitgever van het beroemde en beruchte tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, compliceerde, uiterst intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tattoos en ze is een computerhacker van wereldklasse. Lisbeth Salander heeft een levensbedreigende aanslag overleefd en wordt in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. Evenals de man die verantwoordelijk is voor haar duistere, pijnlijke verleden: Alexander Zalachenko. Ze wordt nog altijd gezocht voor moord en door de media is ze neergezet als een psychopaat, moordenaar en satanist. Alleen Blomkvist is overtuigd van haar onschuld. Hij ontdekt de relatie tussen de vrouwenhandel, het verleden van Salander en de Zweedse veiligheidsdienst en wil daarover publiceren. Maar wil Salander wel meewerken? Ze vertrouwt niemand meer en zeker Blomkvist niet, die haar als enige veel te goed kent. Uiteindelijk moet ze voor de rechtbank verschijnen. Zal het recht zegevieren?

zoeken in:
avatar van cortez
3,5
Een ijzersterke afsluiter van de trilogie. Het vorige deel kon me al wat minder bekoren, maar in teken van dit boek kan ik het volledig begrijpen. Heel sterk hoe Larsson een ongelofelijk gecompliceerd verhaal toch strak in handen houdt, en uiteindelijk de touwtjes mooi samen bindt. Ik vraag me toch stiekem af hoe men hier een boeiende film zal van maken... Er is voorts sprake van een vierde boek, dus wie weet kunnen we nogmaals meegenomen worden met de spraakmakende personages, hoewel het voor mij niet meer hoeft, dit is immers echt af!

5,0
Sublieme afsluiter van de triologie. Larsson weet als geen ander aan karakter building te doen, waardoor je op een ongekende manier gaat meeleven met het verhaal. Als je bijvoorbeeld ziet hoe een nevenpersonage als Figuerola wordt neergezet, echt ge-ni-aal!
Sowieso is het ongelofelijk hoeveel karakters en gebeurtenissen Larsson in 650 pagina's weet te te smelten, allemaal geweldig weergegeven en allemaal even interessant en spannend.

Dit derde deel is misschien nog wel het deel met het meeste vaart, waardoor ook ik het binnen een week heb uitgelezen, wat heel wat nachtelijk uurtjes heeft gekost. Het gevoel wat mijn voorgangers hebben omschreven herken ik maar al te goed: Wat moet je nu in godsnaam gaan lezen?

Hoe dan ook: ***** en de tweede plek in mijn top 10

avatar van mjk87
2,0
Behoorlijk tegenvaller maar toch ook wel verwacht. Waar ik deel 2 zeker in het begin nog sterk vond, werd de rest van het boek saai, langdradig, voorspelbaar en vol clichés, in alles. Die draad pakt Larsson rustig op in dit afsluitende deel.

Alle personages zijn cliché, en een Salander komt gewoonweg bijna niet meer aan bod. De vrouwen zijn goed, de mannen slecht of zwak. Dat wordt nog eens versterkt door die tussenstukjes waarin iets staat over vrouwen door de tijd heen als strijdvrouw. Het heeft verder niets van doen met het verhaal, maar bonne.

Ook de plot zelf is niet veel bijzonders. Het echte verhaal was al in deel twee, nu komen er enkel nog wat zaken bij die daarop voortborduren. Daarnaast veel toevalligheden, of zaken die wel heel snel opgelost zijn. De rechtszaak geeft nog enig vuurwerk, maar is niets meer dan slimmigheden ten tonele brengen. Mooie uitgebreide betogen zoals in Karamazov vind je hier niet terug. En is er iets interessants, de veiligheidsdienst die eigen inwoners aanpakt dan wordt het voor mijn gevoel zo matig uitgewerkt. Mogelijk ook door de vele verhaallijnen. Want dat Berger bij de SMP gaat werken, wat voegt dat nou eigenlijk toe. Ja, het is karakteruitwerking, en dat is in beginsel niet slecht, maar hier leidt het af. De nevenplotten moeten voortvloeien uit de basislijn van het centrale plot. Maar die basislijn is niet het leven en reilen en zeilen van magazinemedewerkers, maar de strijd tegen… En het komt dus langdradig en saai over.

Nou zijn er ook sterke punten. Het constant gebruik van de alwetende verteller vanuit elke personage, goed of slecht, pakt soms leuk uit. Eerst zie je een plan van de één, dan hoe de ander dat interpreteert. Een mooi voorbeeld was de cocaïne, waarin direct duidelijk is dat Mikael c.s. dat doorhebben, en daarna weer de interpretatie van de mensen uit de Sectie

Toch heb ik de 600 bladzijden wel gelezen, maar vooral omdat ik het uit wilde hebben. 2*.

4,0
Met de hype ben ik indertijd niet meegegaan. Nu pas heb ik het derde deel uit en daarmee de gehele Millenium-trilogie.

Laat ik eerst zeggen dat deze trilogie met recht als een meesterwerk mag worden beschouwd. Het verhaal op zich vind ik niet eens zo origineel, maar de uitwerking en de gedetailleerdheid daarvan is van grote klasse.

Dit derde deel heb ik in een week uitgelezen en met 650 blz. wil dat zeggen dat het mij wist te boeien. Het prettige aan de schrijfstijl vind ik het tempo waarin gesprongen wordt tussen de verschillende verhaallijnen/personen. In dit deel wordt vooral ingezoomd op het onderzoek van Millenium en de veiligheidsdienst naar de Sectie. Het eigenlijke verhaal heeft zich al geopenbaard in deel 2. Dit vind ik geen nadeel, want onderzoeksjournalistiek vind ik interessant. Nadeel is wel dat het aantal details soms tot een langdradig hoofdstuk leidt. De inleiding in de geschiedenis van de Zweedse binnenlandse veiligheidsdienst had van mij wat korter gemogen. Toch blijft de schrijfstijl dusdanig onderhoudend dat ik zelfs de verhaallijn van Lisbeth, die voor het grootste deel in het ziekenhuis ligt, niet saai vind.

In het boek worden steeds meer mensen geïntroduceerd, dit wordt goed gedaan, want het verhaal blijft prima te volgen. De meeste personen hebben ook een functie/meerwaarde in het verhaal. Enige die dat niet heeft is Erika. Dat zij verhuist naar een grote krant kan van toegevoegde waarde zijn met het oog op mogelijke belangenverstrengeling met Millenium. Dat ze een stalker krijgt is een misser en had weggelaten mogen worden. Deze verhaallijn voegt werkelijk niets toe.

De spanning en de opbouw naar het einde zijn goed, waardoor ik het boek moeilijk kon wegleggen. De rechtszaak brengt een spannend en groots opgezet verhaal tot een passend einde. De epiloog waarin Lisbeth afrekent met haar broer Niedermann en Michael Blomkvist weer in haar leven toelaat maakt dit helemaal mooi af.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:42 uur

geplaatst: vandaag om 10:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.