Still Life with Crows - Douglas Preston en Lincoln Child (2003)

Heerlijk boek over Pendergast

Eén van de betere boeken van Preston en Child. Met name de sfeer van het geïsoleerde dorp kwam heel goed tot uiting, en Pendergast is natuurlijk fantastisch karakter. Deed me een beetje denken aan een aflevering van de X files.
Ik moet wel zeggen dat ik het einde een beetje over the top vond, dat had voor mij wel iets minder gemogen.

Ik vond het einde niet echt geweldig. Ik heb niks met reuzenbaby's.

Als je me vraagt van welke schrijver(s) je absoluut een boek moet lezen, dan is het antwoord zonder twijfel: Preston & Child. Ik heb nu bijna alle boeken van dit duo gelezen en echt in elk boek weten ze een hoog niveau te handhaven! Ook dit boek is weer zeer deskundig geschreven waarbij ze je telkens op het verkeerde been zetten. De spanning blijft het hele boek door voelbaar en het zuigt je echt in het boek, het boek wegleggen als je eenmaal bent begonnen, is gewoonweg niet mogelijk. Het plot is heel verrassend. De epiloog is echt geniaal bedacht en maakt echt alles duidelijk. Dit boek lijkt me zeer geknipt voor een verfilming. Het boek is goed voor 4,5 sterren

Zeer geslaagde thriller. Het is het eerste boek dat ik lees van Preston & Child, maar zeker niet het laatste. De hoofdpersoon, agent Pendergast, is gewoon een geweldig figuur en ook alle andere personen in Kraaienvoer worden treffend en herkenbaar neergezet. De schrijfstijl van dit duo is erg vermakelijk (het deed me denken aan Stephen King) en ze weten, vooral in de laatste 150 bladzijden van het boek, de spanning zo goed op te bouwen dat het vrijwel onmogelijk is om het boek nog weg te leggen. Aanrader voor iedere liefhebber van het genre!

Had er toch wel wat meer van verwacht. De Pendergast reeks blijft vermakelijk, maar het begint na vier boeken echt als een formule te voelen. Gelukkig heeft dit boek een leuke setting met Medicine Creek, een geïsoleerd dorpje in Kansas. Al gauw verschijnt de opmerkelijke Pendergast daar om de gemeenschap te helpen met het oplossen van de vreemde gebeurtenissen. Pendergast is weer Pendergast: onnavolgbaar, niet te peilen en altijd net een stapje verder dan de rest. Nu moet gezegd dat de overige personages ook niet als bijster slim werden neergezet, eerder als kinderlijk naïef. Jammer ook dat het verhaal uiteindelijk weer ondergronds gaat, wat in deel twee en drie ook al gebeurde. Het einde is nogal over de top en valt tegen omdat de mysterieuze aanloop naar meer smaakte.

* * *

Met boter en suiker.

Want zo gaat dat in het Pendergast universum. Preston en Child zijn blijkbaar dol op het ondergrondse. En stank. Weer zo'n onwelriekend heerschap dat nekken omdraait alsof het lucifers zijn. Zelfs de (normale) speurhonden hebben geen trek in deze stinkerd.

Toegegeven, ik ben niet zo kapot van Pendergasts gedachtenoversteek, maar verder is het weer smullen geblazen. En niet alleen vanwege het gekookte (!) slachtoffer. Altijd leuk, de personages van Preston en Child. Alsof ze zo uit de avontuurlijke blockbusters van de jaren tachtig zijn over komen waaien. Karikaturen, maar niet van het overdreven soort. Leuke setting ook, zo'n heet, klein gehucht met veel maïs eromheen.

En het is van tijd tot tijd ook weer ronduit goor. Toch eigenaardig, die dikke fluim horror. Ook eigenaardig; Pendergast zelf. Niet alleen zo lenig als een kat, ook zo onnavolgbaar. Het verhaal daarentegen bepaald niet. Het leest weer als een tierelier. Heerlijke onzin.