March Violets - Philip Kerr (1989)

Dit boek is zeker niet slecht geschreven en het verhaal zit goed in elkaar. Helaas houd ik niet zo van dit soort detectives. De stijl is wat humoristisch; ik heb dit soort boeken liever wat duisterder.

Fikse tegenvaller en dat vooral vanwege Kerr's (vele) pogingen tot humor in de stijl van oude noirs en hardboiled spul. Natuurlijk zit er wel eens een voltreffer tussen, maar als je zo vaak schiet, dan raak je wel eens wat. Ik las vooral een ware stortvloed aan schijtlollige vergelijkingen en vermoeiende bijdehandheid. Aan dat laatste maakt Bernie Gunther zich meestal schuldig en dat in een mate waarvan je je afvraagt hoe hij er überhaupt steeds mee wegkomt.

Niet alleen is het (veel te) vaak niet grappig en (veel te) geforceerd, soms is het zelfs ook simpelweg ongepast. Een flauwe en af en toe zelfs bloedirritante kerel, deze Bernie. En daarmee komt het stinkende zaakje waarin hij wroet ook niet van de grond. Het verhaal vindt ook amper -pas heel laat- een tweede versnelling. Ik vond er althans weinig aan, terwijl dit me toch vrij goed zou moeten liggen. Net als die noirs. Blijkbaar hou ik beide toch liever gescheiden.

Ik snap de reactie van de voorgaande beoordelaars. Er zitten wel heel veel grappen in de benadering van deze detective. Neemt niet weg dat de sfeer van het Duitsland van voor WOII goed getroffen is en het verhaal wel goed in elkaar steekt. Maar een hele serie van deze boeken lijkt me teveel om tot je te nemen.