The Looking Glass War - John le Carré (1965)

Weinig volkeren die zo nostalgisch in een glorieus verleden zwelgen als de Britten. Le Carré baseert op dat sentiment een spionagethriller annex satire rond een geheime dienst die nog teert op de successen uit WO II. Voor een operatie achter het IJzeren Gordijn wordt een voormalig spion uit de WO II-tijd overgehaald opnieuw in actie te komen; de tijden zijn veranderd, de methoden en middelen hopeloos achterhaald. Wedijver met concurrerende diensten, bureaucratisch gedoe en schimmige belangen van hogerhand; stapelvoer voor spionagethrillers dat ook hier voorbij komt.

Toch is The Looking Glass War wezenlijk anders, door de nadruk op het menselijke falen en de basale praktische kant van het spionagevak. Want spion, dat is ook maar een beroep, en zoals elke beroepsgroep bevolkt door goede en minder goede beoefenaars. De spionnen in The Looking Glass behoren tot die laatste categorie. Er wordt dus wat afgeblunderd, waarbij Le Carré oog houdt voor de trivialiteiten waar mensen, en dus ook spionnen, zich door laten leven. Misschien een tikkeltje minder sterk dan voorganger The Spy Who Came In From The Cold, maar wederom een geslaagde deconstructie van de spionageromantiek.