menu

Le Mythe de Sisyphe - Albert Camus (1942)

Alternatieve titels: De Mythe van Sisyphus | De Mythe van Sisyphus: Een Essay over het Absurde

mijn stem
4,23 (33)
33 stemmen

Frans
Ideeƫnliteratuur

120 pagina's
Eerste druk: Gallimard, Parijs (Frankrijk)

Hoe moeten ik leven als ik mij nergens op kan beroepen, niet op een doel of een achterliggende betekenis? Waarom zou ik geen zelfmoord plegen? Dat is wat Camus zich afvraagt. Hij gebruikt hierbij de mythe van Sisyphus als leidraad, waarin Sisyphus, een Griekse koning, de goden bedriegt en de wrevel wekt van Zeus. Hij krijgt als taak een geweldig brok marmer een heuvel op te wentelen. Telkens als hij de top bereikt, ontsnapt het rotsblok aan zijn handen, rolt de diepte weer in en moet hij opnieuw beginnen.

zoeken in:
avatar van Wickerman
4,5
Zwaar boek, maar zeer interessant. Met name het eerste deel 'Een absurde redenering' zet aan tot denken. Mee eens? Grotendeels wel. Het leven heeft geen zin, maar kan wel de moeite waard zijn om geleefd te worden. Vergeet het absurde van het leven niet. Zelfmoord of 'de sprong' (geloof/ideologie/God) bieden geen uitweg. Tevens, aan het einde, een uitnodiging voor het (her)lezen van Kafka. Zal ik dit jaar eindelijk door Het Slot komen?

avatar van arnoldusk
4,5
Zwaar boek dat gradueel verandert in een luchtig, bevrijdend boek zou ik willen zeggen.
Ondanks de vele connecties die Camus maakt met oude Griekse goden of andere klassiekers in de literatuur blijft dit een leesbaar boek met een duidelijke boodschap, correct bondig verwoord door Wickerman.

Belangrijke toevoeging in mijn ogen is Camus' geloof in de kunst, wanneer je hebt geconstateerd dat het leven in de kern absurd is. Als je dit ooit hebt geconcludeerd is er geen weg meer terug en dien je 'de akker' die voor je ligt tot je te nemen en te accepteren zoals deze is. De kunsten (toneel, muziek, romans lezen en maken) zorgen in dat absurde-zijn voor een kompaan: een 'iets' dat ook het absurde niet uit de weg gaat in dit leven. Zijn advies is dan ook om gretig te leven. Kunst en vrouwen te verslinden. Telkens vanuit die existentialistische gedachte dat het leven absurd is en dat de invulling hieraan zélf gevormd moet worden.

avatar van Wickerman
4,5
Interessante toevoeging arnoldusk! Klopt als een bus. De kunsten als rots in de branding. Camus voelde zich het meest thuis in het theater. Prachtige toneelstukken heeft hij geschreven! Ikzelf heb de literatuur én muziek als houvast in deze absurde wereld.

4,0
Geniaal boek! En dan vooral het deel over de absurde gedachtegang. Zoals wel vaker met filosofen vind ik de vraag die hij opwerpt (hoe te leven als je je nergens op kunt beroepen?) interessanter dan het antwoord op de vraag. Camus schetst dé uitdaging waarvoor je je als mens gesteld ziet. Het stuk over Don Juan en de toneelspeler kon mij minder bekoren.

avatar van misterfool
5,0
Camus bewijst in dit boek een meesterlijk denker te zijn. Dit blijkt al uit de nauwkeurige probleemstelling: de centrale kwestie van dit boek is niet wat de zin van het leven is, maar of het zin heeft om te leven. Bij die eerste vraag wordt als uitgangspunt genomen dat het universum geen (evidente) zin heeft, maar dat de mens wel zo'n zingeving aan de wereld wil opleggen. Er is dus een mismatch tussen de mens en de wereld waarin hij wordt gegooid. Deze mismatch noemt Camus het absurde.
-
Menig denker- Camus noemt onder meer Kierkegaard- probeert die mismatch op te heffen door zich te vereenzelvigen met een eenheid; zoals een goddelijke. Net als een zelfmoord veronderstelt dit een einde van het individu, zei het bij het ene letterlijk en bij het andere figuurlijk. Zo zou het soms fijn zijn om het zinloze kwaad van het universum te ontkennen door te ontsnappen via een kosmische rechtvaardiging, maar dit veronderstelt een sprong waarin de kritische menselijke geest te pletter slaat. Camus wijst zo'n toevlucht af. Hij verkiest een menselijk verzet tegen de zinloosheid, zelfs al brengt je dit tot de rand van de gekte. Camus vindt daarom Ivan Karamazov een absurde held. Dit personage verdedigt tot het bittere eind zijn gevoel voor rechtvaardigheid tegen de onredelijkheid van de wereld.
-
Een oppervlakkige lezing van het absurdisme zou wellicht tot melancholie leiden, maar het boek biedt daarentegen juist een realistisch optimisme. Er is namelijk grote schoonheid en rust te vinden in de acceptatie van de absurditeit van het leven. Grote kunst, zoals de hiervoor aangehaalde "De Gebroeders Karamazov", haalt dit naar voren. Kunst vormt daarmee een manier om het lijden van een doel te voorzien. We kunnen de zinloosheid van het leven weliswaar niet overwinnen, maar er zit een zekere geruststelling in de gedachte dat dit ook niet hoeft. We hoeven ons enkel tegen de zinloosheid te verzetten, onder meer door het maken en consumeren van goede kunst.
-
De Mythe van Sissyphus vond ik kortom een sterk boek; activerend en positief ondanks de zware thema's die worden besproken. Ik moest om die reden denken aan The Laughing Heart
van Bukowski. Dit gedicht vangt mijns inziens het absurdisme perfect: inclusief de warme, activerende onderstroom.

"you can’t beat death but
you can beat death in life, sometimes."

Gast
geplaatst: vandaag om 04:32 uur

geplaatst: vandaag om 04:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.