Ik heb nogal een voorraadje aan Hemingway boeken liggen waar ik eigenlijk liever niet te snel doorheen lees. Het is nu al één van mijn favoriete schrijvers en ik wil zo lang mogelijk kunnen genieten van zijn werk, want een herlezing komt nooit in de buurt van die eerste keer. Het was eigenlijk vanwege de eenmalige vertoning van de verfilming van The Killers met Ava Gardner op het grote scherm dat ik voor Men without Women koos, maar toch ook weer weer weggeblazen door het bronmateriaal.
Hoogtepunt is ongetwijfeld datzelfde The Killers. Een verhaal van maar ongeveer een 10 pagina's, maar Hemingway beschrijft de situatie tussen Nick, George, de kok en de twee gangsters subliem. Zelden een verhaal gelezen waar de suspense zo van afdruipt. Hemingway is een schrijver die met erg weinig zinnen toch zo'n emoties teweeg kan brengen en dat merk je vooral in Hills Like White Elephants (over een abortus), In Another Country (over het gapende gat dat de dood van een geliefde kan achterlaten) en Now I Lay Me (over een soldaat die aan shellshock lijdt en niet meer durft te slapen). Het niveau van de overige verhalen mag er trouwens ook wel zijn. Misschien wel niet slecht om wat bekend te zijn met de nodige stierengevecht-termen voor The Undefeated, vond ik het moeilijkste verhaal in de bundel. Genoeg variatie ook in stijl, Today is Friday is zelfs een toneelstuk van 1 akte, en zelfs de kortste verhalen die enkel een dialoog van 1 bladzijde bevatten zijn de moeite waard.
Ik twijfel eerlijk gezegd tussen een ruime 4* of een nipte 4.5*, maar Che Ti Dice La Patria? (waarin Hemingway kritiek op het fascisme uit en meer wat oogt als een rommeltje) houdt me net een beetje tegen om echt volledig voor de 4.5* te gaan. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat ook dit weer een uitstekend Hemingway boek is, al spreekt hier misschien wel net iets te hard de fan. Ach, misschien zorgt de onvermijdelijke herlezing wel voor een verhoging
4*