menu

Onze Oom - Arnon Grunberg (2008)

mijn stem
3,13 (41)
41 stemmen

Nederlands
Sociaal

673 pagina's
Eerste druk: Lebowski, Amsterdam (Nederland)

Lina is de ‘dochter’ van Anthony, een tot majoor opgeklommen verkenner, die er noodgedwongen zijn specialiteit van heeft gemaakt ‘verdachte individuen’ te arresteren. Maar waar haar leeftijdgenootjes door hun eigen vaders zijn verwekt, daar heeft Lina haar leven te danken aan het feit dat de anders zo plichtsgetrouwe majoor na het laten vermoorden van haar ouders – resultaat van een noodlottige operatie – heeft besloten het meisje te sparen. Majoor Anthony wil zijn wellustige vrouw Paloma verrassen met de kant-en-klare dochter van iemand anders. Tot verbazing van de majoor blijkt Paloma not amused. Lina gaat – terwijl de majoor elders in het land een andere, eveneens noodlottige operatie leidt – op zoek naar haar biologische ouders, maar wordt tijdens haar zoektocht ongewild ingelijfd door de rebellen: na een terloopse bevruchting, schenkt ze de rebellenleider een kind…

zoeken in:
avatar van eRCee
thomzi50 schreef:
Anders moet ik ‘Tirza’ maar eens te lezen of ik misschien zo veranderd ben de afgelopen maanden.

Zou dat niet te snel doen. Juist als je meerdere boeken van hem achter elkaar leest zie je dezelfde dingen terugkeren. Als je er daarentegen meer tijd tussen laat zitten werken deze Grunberg-elementen denk ik beter.

Zelf sla ik deze maar helemaal over.

4,0
Anders moet ik Tirza maar eens te lezen of ik misschien zo veranderd ben de afgelopen maanden.


Als je een beetje aandacht had besteed aan je recensie had je vast niet zo'n slechtlopende zin opgeschreven

avatar van thomzi50
2,5


Alleen "om te zien' is weggevallen omdat het via een slechte verbinding via twee laptops is overgeschakeld - en dat 'te' is per ongeluk van plek verschoven.

avatar van psyche
3,5
psyche (crew)
thomzi50 schreef:

We zijn inmiddels al twee maanden verder..


psyche schreef:

Ik denk dat ik t.z.t. maar opnieuw begin .


Ik heb net Omdat Ik U Begeer van Grunberg uit, het inspireerde me opnieuw in Onze Oom te beginnen. Als ik jouw recensie lees staat me nogal wat te wachten ... Ik ben benieuwd wat ik ervan ga vinden.

avatar van thomzi50
2,5
Ik sta inmiddels alweer op 2,5 hoor

avatar van psyche
3,5
psyche (crew)
Kan een schrijver exact dàt wat hij wil vertellen op papier krijgen en zo ja, hoe zal het verhaal vervolgens gelezen worden? Iedereen haalt het zijne of hare eruit.
Het lijkt of Grunberg met een camera een willekeurig land(schap) heeft gefilmd, een land in oorlog, waar Grunberg personages ten tonele voert die allemaal min of meer opmerkelijk gedrag en evenzo opmerkelijke gedachten hebben. Waarschijnlijk is gestoord het juiste woord. Hoewel, de meeste mensen op deze aarde zien àl hun gedachten denk ik niet graag groots op een scherm geprojecteerd.
Onze Oom draagt zorg voor (on)zinnige zingeving, houvast; in de vorm van de staat, een pop van papier-maché, een opstandelingenleider ofwel de Dirigent. Het kan bij wijze van spreken evengoed een vaas zijn, of Lina's onafscheidelijke emmertje.
Soms blijft Grunberg te lang hangen, wat mij betreft had er in de fragmenten met de Majoor geknipt mogen worden. De camera maakt dat ik alles niet alleen van een afstand bezie, ook de personages blijven op een aantal momenten na op afstand.
Lang dacht ik dat het hoogtepunt in het boek de veroordeling van de Majoor was, hoe hij door aan een riempje door de modder een berg op werd getrokken en op de bodem van een diepe schacht in vergetelheid werd achtergelaten. Dat deed me wel wat.
Voor mij krijgt het verhaal hierna juist wat meer vaart, maar evengoed volg ik het met distantie. Personages glijden de bladzijden op- en af waarbij het verhaal met de komst van de Dirigent van toon verandert, alsof Grunberg zelf aan het woord is. De Dirigent wordt gedreven door haat: zonder destructie geen opbouw. De dirigent herkent zich zelden in wat kranten en tijdschriften over hem schrijven, journalisten hebben een mythisch monster van hem gemaakt, een ontsnappingskunstenaar, een harteloze revolutionair. Het zal niet toevallig zijn dat namen van de twee vrouwen (Caro)Lina en Cartlotta van de Dirigent, net als het geboren jongetje een afgeleide zijn van Karel, wat onder ander vertaald kan worden naar koning.
De passage waar Lina haar levenloze zoontje in haar armen houdt grijpt me bij de strot:
Iemand neemt het kind uit haar handen. Met haar rechterhand voelt ze op haar rug waar haar Mauser zit. Lina heeft zich vergist, al die jaren. De krant heeft zich vergist. Ze was niet dood, ze was schijndood. Nu is ze pas echt dood.
Lina komt nog eenmaal dichtbij: 'En nu ben je hier,' zegt ze. 'Dichtbij. Heel Dichtbij'.
Ze spreekt de woorden uit tegen een jonge journalist, iets ouder dan haar zoon had kunnen zijn, een journalist op zoek naar gevaar, vernietiging en dood.
Deze journalist geeft met een passende slotzin zijn reactie
.

avatar van thomzi50
2,5
Dat is een mooie analyse, psyche, maar ergerde je je niet aan enkele dingen, zoals de schrijfstijl, het aan eerder werk van Grunberg eigenlijk amper iets toevoegende karakter van de Majoor?

avatar van psyche
3,5
psyche (crew)
thomzi50 schreef:
Dat is een mooie analyse, psyche, maar ergerde je je niet aan enkele dingen, zoals de schrijfstijl, het aan eerder werk van Grunberg eigenlijk amper iets toevoegende karakter van de Majoor?


Nee, ik heb me niet geërgerd. Wel dacht ik zoals aangegeven hier en daar dat het wat ingekort had mogen worden. De Majoor had inderdaad iets weg van vorige personages uit Grunbergs boeken, bijvoorbeeld Jörgen Hofmeester uit Tirza, toch vond ik het wel degelijk een nieuw verhaal.
Af en toe bij het woord 'zoals' of een dier moest ik aan jouw bevindingen denken. Ik moet zeggen als ik deze niet op voorhand had gelezen zou het me waarschijnlijk niet zijn opgevallen.

2,0
Dat boek is door een deel van de recensenten zo geprezen, dat ik me raar begon te voelen omdat ik het maar niks vond. Clichématig en oppervlakkig.
Nu lees ik hier dat ik niet alleen sta met die mening. Ik stop dus bij bladzijde 82 en ga iets leuks doen.

avatar van thomzi50
2,5
En toch wel bestemmen?

Volgens mij zijn er ook genoeg recensenten die het niet veel vonden hoor.

avatar van Zelva
Berichten verplaatst naar Arnon Grunberg

2,0
Ik kwam hier niet doorheen. Al zie ik wel dat het technisch knap is geschreven, het was me allemaal te naargeestig. De hier en daar rake humor kon dat onvoldoende verhelpen. Grunberg weet de hoofdpersonen zo neer te zetten, dat het me als lezer niets kan schelen wat er met ze gebeurt, iets dat me vrijwel nooit overkomt. Bij de Joodse Messias had ik exact dezelfde ervaring. Grunberg is zo'n schrijver die vindt dat de essentie van een fietsband een lekke band is. Voer voor pessimisten en zwartkijkers.

4,0
sebfranc schreef:
Grunberg is zo'n schrijver die vindt dat de essentie van een fietsband een lekke band is. .


Prachtig aforisme

3,5
Wat mij betreft een geslaagde, maar geen geniale Grunberg (zoals Figuranten, Fantoompijn, de Asielzoeker en Tirza). De personage Majoor is echter weer echt Grunberg: zo tragisch dat het weer leuk wordt om te lezen (zeker ook de gesprekken met de soldaten waar hij mee opgezadeld zit). Aanklacht tegen alles wat met de oorlog te maken heeft. 3,5 sterren.

3,5
Arnon Grunberg scoort (in mijn optiek althans) altijd een 3,5 ster met zijn boeken. Schrijfstijl (woordkeuzes en zinsopbouw) is altijd op hetzelfde peil en lastige thema`s worden niet vermeden. Grunberg kan een personage echt maken en smeden (Jorgen Hofmeesters in Tirza als treffend voorbeeld). Onze Oom vond ik wat dat betreft tegenvallen. De majoor is dan nog wel een aardig personage om te volgen, maar de rest bekoort minder bij mij. Misschien valt Grunberg (zoals eerder in de recencies hiervoor al geopperd) te veel terug op zijn oude schrijfgewoontes en verhaallijnen (oorlog / geloof). Dialogen die voor een ervaren Grunberg lezer al een keer gelezen zijn voor zijn of haar gevoel. Herhaling wellicht, waardoor ik minder in het boek kwam als al die andere hiervoor. Zelfde kost, waardoor ook wellicht minder verrassend als verwacht. De Joodse Messias had eigenlijk ook hetzelfde effect op mij. Desalniettemin zeker geen tijdsverspilling om te lezen, maar geen Grunberg topper...

2,5
Tsjah. Het is me al eerder opgevallen en het is ook al eerder gezegd: Grunberg gebruikt nogal wat woorden te veel. Daar ga ik dus niet al te veel woorden aan vuil maken.

Het verhaalgegeven is op zich interessant: de wat vreemde manier van adoptie die de majoor toepast spreekt tot de verbeelding. De uitwerking is echter nogal kinderlijk. Veel kleine zinnetjes, veel herhaling, veel expliciteit. Op zich niet erg: het werkt als procede omdat de majoor een kinderlijke manier van denken heeft - een manier van denken die voelbaar wordt overgebracht op de lezer. Het deel over de majoor vond ik dan ook het meest geslaagd. Vooral het tragische einde is sterk; jammer dat ik toen al enigszins murw was geslagen door de stijl en dat ook de majoors afgang wat te langgerekt is.
Het perspectief van Lina werkt eigenlijk hetzelfde als dat van de majoor, de schrijfstijl is hetzelfde en ook Lina heeft een nogal kinderlijke en versimpelde kijk op de werkelijkheid. Niet vreemd aangezien zij een kind is, maar wel vreemd vind ik de gemakkelijke manier waarop zijn alles verwerkt - althans in wat je als lezer te weten krijgt. Vreemd vind ik vaak positief in literatuur, maar niet als het onlogisch of onaannemelijk is. Een voorbeeld: het sexuele misbruik wordt weggemoffeld onder de uitdrukking 'het duurt maar een minuutje'. Ik kan me niet voorstellen dat een kind/jonge vrouw het echt zo onschuldig ervaart.
Het stuk van De Dirigent beviel me weer wat beter dan dat van Lina, maar behalve dat hier de rommeligheid van de rebellen nog wat beter naar voren kwam, voegde het voor mij niet veel toe.
Ten slotte het laatste hoofdstuk/deel: Het interview vind ik een wat al te simpele truc om nog snel even te vertellen hoe het verder met Lina is gegaan. Alsof Grunberg het liefst alles wilde uitwerken, maar aan het einde dacht 'ach komop, ruim 600 pagina's is al zwaar genoeg voor die arme lezers'. Had niet gehoeven.
Al met al is Onze Oom nogal een lange zit, die best wat bondiger en daarmee spannender had kunnen zijn. Grunberg kan goed situaties oproepen, heerlijke personages neerzetten en heeft fijne vondsten (het emmertje van Lina), maar dat levert uiteraard niet zomaar een goed boek op. 200-300 bladzijdes met ongeveer dezelfde gebeurtenissen en misschien wat wisselingen in de perspectieven/tijd was denk ik effectiever geweest.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:57 uur

geplaatst: vandaag om 21:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.