The Book of Merlyn - T.H. White (1977)

Het boek is nooit apart uitgegeven maar is wel te vinden in de bundel met de eerste 4 verhalen over Arthur. Het enige speciale is dat Terence White het precies zelf niet goed vond omdat het pas is uitgebracht na zijn dood en ergens geef ik hem wel gelijk.

Het verhaal is meer een herhaling van het eerste boek (Zwaard in de Steen) en dan bedoel ik letterlijk een herhaling want Arthur komt terug bij de mieren en de ganzen. Alleen is het nu wel wat anders want hij ziet nu details bij de dieren die hij vroeger niet heeft gezien.

Maar zelfs doordat het een herhaling is (van een geweldig boek) is het toch wel weer knap geschreven en zodoende 4.5*

T.H. White schreef in eerste instantie The Book of Merlyn als slotstuk van de Once and Future King reeks, maar wegens omstandigheden heeft de publicatie erg lang op zich laten wachten. White wou het boek reeds in 1941 publiceren, maar het tekort van papier in de oorlogsjaren stak daar een stokje voor en in 1958 (toen The Once and Future King in één geheel werd uitgebracht) wou de uitgever er dan weer niets van weten. Het werd uiteindelijk na zijn dood gepubliceerd en wordt nu regelmatig als een extra toegevoegd aan edities van The Once and Future King.

En het is een ietwat vreemd boek geworden. De losse verhaallijnen worden hier wel opgelost (wat gebeurt er met Arthur, Mordred, Lancelot en de anderen), maar het voelt toch aan als een herhaling van zetten. Dat ligt vooral aan het feit dat White, toen hij The Sword in the Stone was aan het herzien, besloot om stukken tekst uit het toen niet uitgebrachte The Book of Merlyn te gebruiken. Arthur dus terug bij de mieren en de zwanen, maar het werkt nog altijd wel goed. Wat wel opvalt is dat dit een veel droger boek is dan enig ander deel uit de quadrilogie. Veel meer focus op de ethiek en het oorlogszuchtige van de mens. Blijft allemaal wel interessant weliswaar, maar ik merkte op dat ik er niet altijd evenveel zin in had. Wel leuk om een aantal personages eens terug te zien zoals Archimedes en het is fijn om eindelijk het boek eens terug te vinden waarin de kiem rond mijn fascinatie voor Jerusalem van William Blake is ontstaan. In één van de laatste hoofdstukken haalt White het “bring me my bow of burning gold / bring me my arrows of desire” en dat blijft toch een machtig gedicht.

Interessant slotstuk dus, maar niet altijd even interessant doordat er sommige stukken praktisch letterlijk worden herhaald. Beetje jammer dat het magnum opus van White op deze manier wat met een anti-climax eindigt. Het is te hopen dat de uitgever in 1958 zich heeft gerealiseerd wat voor stommiteit hij heeft begaan.

4*