menu

Une Mort Très Douce - Simone de Beauvoir (1964)

Alternatieve titel: Een Zachte Dood

mijn stem
3,76 (19)
19 stemmen

Frans
Autobiografische Roman

111 pagina's
Eerste druk: Gallimard, Parijs (Frankrijk)

Françoise, de moeder van Simone de Beauvoir, heeft kanker en gaat steeds verder achteruit. De Beauvoir maakt een portret van de aftakeling van haar moeder en de voorgeschiedenis van hun bijzondere relatie. Ze schetst haar als de gefrustreerde, heerszuchtige vertegenwoordigster van die typische Franse burgerij, waaraan ze zichzelf dankzij haar schrijverschap heeft weten te ontworstelen, en als vrouw die haar toch zeer te na stond.

zoeken in:
avatar van ANDREO
4,5
Dit was werkelijk Frans Frans!
Iets waar Houellebecq in de verste verte niet kan aan tippen!

avatar van JJ_D
3,5
Een zachte dood bestaat niet. Al wie sneuvelt op het slagveld dat het leven is, laat een leemte achter. Zoals de Beauvoir het mooi verwoordt: “omdat we voor niemand ooit doen wat we kunnen – zelfs niet binnen de aanvechtbare grenzen die we voor onszelf hebben vastgesteld – blijft er nog heel wat over dat we onszelf kunnen verwijten.” Wat rest, is dus meer dan een stoffelijk overschot: het is schaamte en schuldbesef, naast verdriet. En herinneringen, vreugdevol of onvolkomen. En tegelijk is de dood zoiets onbevattelijk; is het niet waanzinnig met zoiets in het reine te moeten komen? Het kan helemaal niet. Dit boek kan helemaal niet. En toch is het er. Chapeau.

Ik heb ‘Une mort très douce’ in een ongeconcentreerde kleine week uitgelezen. Was het door die omstandigheden dat ik niet totaal bevangen werd door de Beauvoirs taal? Dat ik de indruk had dat haar proza indringender had kunnen zijn? Dat haar tekst zo dicht bij het leven zelf staat is juist de kracht ervan, maar op de een of de andere manier denk ik dat een meer lyrische aanpak mij nog meer had kunnen bevangen. (Het verhaal meer boven het particuliere niveau had kunnen laten uitstijgen?) Nonsens?

(3,75*?)

avatar van misterfool
4,0
"Een zachte dood" is een sterk boek dat in droge bewoordingen het levenseinde van de moeder van de schrijfster beschrijft. De klare taal plaatst de lezer welhaast voyeuristisch in de betreffende sterfkamer, maar niettemin blijf je een buitenstaander. De uiterlijke beschrijvingen van het sterven zijn aangrijpend, hoewel je niet volledig deelgenoot wordt van het lijden. Bij een non-fictiewerk moeten we er immers rekening mee houden dat de enigen die weten hoe sterven voelt dit niet meer na kunnen vertellen. Het gebrek aan intensiteit stoorde me dan ook niet.

De morele kwesties die in dit boek komen zijn verder erg sterk en wellicht tijdsloos. Wel of niet een lijdensweg? Wel of niet volkomen eerlijk zijn tegen een patiënt, al kan dat de situatie verslechteren? Verder vond ik de observatie intrigerend dat het medisch systeem een patiënt opslokt , waardoor je als nabestaande wordt buitengesloten. Door een kluwen aan medische noodzakelijkheden kan de menswaardigheid vervolgens lastig worden bewaakt. De slotsom- dat de dood de mens overvalt als iets onnatuurlijks: een ongeval- vond ik ook erg sterk. 4* kan ik daarom wel aan dit boek kwijt.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:27 uur

geplaatst: vandaag om 22:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.