Erobreren - Jan Kjærstad (1996)
Alternatieve titel: De Veroveraar
mijn stem
17 stemmen
Noors (Bokmål)
Ideeënliteratuur / Psychologisch
428 pagina's
Eerste druk: Aschehoug,
Oslo (Noorwegen)
Na de ontluisterende val van Jonas Wergeland, uitblinker in alles, krijgt een hoogleraar de opdracht de definitieve biografie te schrijven van deze levenskunstenaar. Hij wordt daarbij geholpen door een mysterieuze bezoekster, die nog niet vrijgegeven verhalen over het fenomeen Wergeland kent. Haar relaas werpt een heel ander licht op de man die door zijn opmerkelijke tv-programma's een hele natie haar zelfvertrouwen teruggaf.
0
geplaatst: 23 september 2006, 09:20 uur
De Veroveraar, het tweede deel uit de serie over Jonas Wergeland, werpt weer een geheel nieuwe en verrassende blik op het leven van de hoofdpersoon.
De boeken over Jonas Wergeland lezen als een trein. Het landschap van verhalen dat wordt geschetst is geweldig divers, en juist de samenhang blijft boeien. Elke bladzijde uit de serie van Kjaerstad staat vol prachtige vondsten.
In De ontdekker (deel 3) wordt bijvoorbeeld beschreven dat de vader van Jonas Wergeland overlijdt. Deze vader was organist, bezeten van Bach. Na de crematie stuurt zijn vrouw een beetje as naar een aantal bevriende organisten met de vraag dit in de grootste orgelpijp uit te strooien. Wanneer ze dan op hetzelfde moment in verschillende kerken verspreid over Noorwegen een fuga van Bach inzetten, zweeft Jonas' vader op deze hemelse klanken in de lucht.
Dat soort dingen vind ik geweldig, deze geniale invallen maken het een feest om De veroveraar te lezen. Met zijn unieke stijl heeft Kjaerstad mijn hart veroverd. 4,5*
De boeken over Jonas Wergeland lezen als een trein. Het landschap van verhalen dat wordt geschetst is geweldig divers, en juist de samenhang blijft boeien. Elke bladzijde uit de serie van Kjaerstad staat vol prachtige vondsten.
In De ontdekker (deel 3) wordt bijvoorbeeld beschreven dat de vader van Jonas Wergeland overlijdt. Deze vader was organist, bezeten van Bach. Na de crematie stuurt zijn vrouw een beetje as naar een aantal bevriende organisten met de vraag dit in de grootste orgelpijp uit te strooien. Wanneer ze dan op hetzelfde moment in verschillende kerken verspreid over Noorwegen een fuga van Bach inzetten, zweeft Jonas' vader op deze hemelse klanken in de lucht.
Dat soort dingen vind ik geweldig, deze geniale invallen maken het een feest om De veroveraar te lezen. Met zijn unieke stijl heeft Kjaerstad mijn hart veroverd. 4,5*
2
geplaatst: 13 december 2019, 13:42 uur
Weer ontzettend knap geconstrueerd, maar vooral de verhalen uit de eerste helft konden me totaal niet boeien. Sommige vertellingen vond ik zelfs ronduit saai en brachten niks nieuws voor het voetlicht. Kjaerstad weet zich echter te herpakken en de tweede helft van dit boek heb ik met minstens zoveel plezier gelezen als het gehele eerste deel ('De Verleider'). Het zal nog wel even duren voor ik me aan het derde deel van de trilogie waag, want ik kan niet te veel Jonas Wergeland achter elkaar verdragen, maar dát ik dat derde deel ga lezen staat buiten kijf.
1
geplaatst: 17 september 2021, 08:33 uur
Mooi, maar toch minder pakkend dan De Verleider. Hoewel de hoofdstukken nog steeds bol staan van de ingenieuze terugverwijzingen en Kjaerstad - analoog aan het principe van complementariteit - op prachtige wijze blootlegt dat de mens allerlei tegenstellingen in zich herbergt, waaiert het verhaal naar mijn smaak wel erg breed uit. Toch vermoed ik dat het allemaal nog op geniale wijze bij elkaar komt, ook omdat Kjaerstad bovenstaande kritiek zelf al adresseert door de hoogleraar te laten verzuchten:
Tot zover roept het verhaal over Jonas Wergeland bij mij vooral intellectuele bewondering op en raakt het me nog minder op een emotionele niveau. Toch heeft De Veroveraar genoeg nieuwsgierigheid gewekt om gelijk door te gaan met deel 3.
"Hetzelfde gold voor de volgorde, die me in het begin zo in de war had gebracht vanwege de gewaagde sprongen tussen de verschillende niveaus in Jonas Wergelands leven. Nu ergerde ik me plotseling aan het feit dat haar sprongen niet radicaal genoeg waren; ik kreeg steeds meer de indruk dat haar 'verbindingselementen', de redenen waarom ze een verhaal aan een ander vasthaakte, volkomen willekeurig waren, dat ze helemaal niet zo nauwkeurig doordacht waren als zij beweerde. Af en toe werd ik bijna kwaad als zij, na een beëindigde vertelling, verder ging met een nogal voorspelbaar verhaal en niet met datgene wat ik verwachtte of zelf zou hebben voorgesteld vanuit wat ik wist, een veel spannender sprong."
Tot zover roept het verhaal over Jonas Wergeland bij mij vooral intellectuele bewondering op en raakt het me nog minder op een emotionele niveau. Toch heeft De Veroveraar genoeg nieuwsgierigheid gewekt om gelijk door te gaan met deel 3.
* denotes required fields.
* denotes required fields.