Niet te Geloven: De Werkelijkheid achter het Nieuwe Testament - Willie van Peer (2019)
mijn stem
1 stem
Nederlands
Historisch / Ideeënliteratuur
256 pagina's
Eerste druk: Davidsfonds,
Antwerpen (België)
Het Nieuwe Testament heeft de westerse samenleving en cultuur diepgaand beïnvloed, maar wat weten we er eigenlijk over? In welke context ontstonden de teksten? Wie was Jezus en hoe evolueerde hij tot (Zoon van) God? Vormden de vier evangelisten wel betrouwbare getuigen? Vanwaar de ongerijmdheden en contradicties in het Nieuwe Testament? In 'Niet te geloven' onderzoekt de auteur de werkelijkheid achter het Nieuwe Testament om daarmee een volledig nieuw licht op de Bijbelse verhalen te werpen.
1
geplaatst: 25 september, 19:25 uur
Dit boek vond ik op een rondritje over de grens - waar anders dan in Peer !
3
geplaatst: 27 september, 09:50 uur
Om in Vlaanderen te blijven, deze kritische recensie door Karel D'huyvetters op humanistisch verbond.be :
Niet te geloven. De werkelijkheid achter het Nieuwe Testament.
Niet te geloven. De werkelijkheid achter het Nieuwe Testament.
'De auteur is vooral bekend om de vele lezingen die hij geeft over dit onderwerp, namelijk het ontluisteren van het Nieuwe Testament, enerzijds door te wijzen op de ontelbare interne contradicties en fabuleuze elementen, anderzijds door het aanreiken van de resultaten van de tekstkritiek van deze geschriften. De tekst van het boek is qua taal en stijl in ruime mate schatplichtig aan deze lezingen. De eerste bedoeling is indruk te maken op de toehoorders, en daarin slaagt de spreker ongetwijfeld. De lezer van het boek zal wellicht minder overtuigd zijn, vooral omdat niet alles wat met veel aplomb retorisch naar voren gebracht wordt in dit boek even stevig onderbouwd is, maar vaak neerkomt op gratuite veronderstellingen van de auteur.'
2
geplaatst: 27 september, 12:34 uur
Ik vind de boeken van Willie van Peer niet overtuigend. Enkele gelezen via de bieb.
1
geplaatst: afgelopen donderdag om 15:15 uur
Dit boek is laagdrempelig geschreven, een beetje als een ‘NT voor dummies’ waarbij de knalgele omslag met kruis die indruk versterkt.
Dat niet iedereen in deze tijd thuis is in dit onderwerp zal duidelijk zijn en daarom is het te prijzen dat de auteur van de basis af laat kennismaken met het onderwerp.
Daarbij doet hij zijn best als niet-gelovige zich objectief en wetenschappelijk op te stellen.
Willie van Peer is filoloog, geen theoloog of historicus. Filologie is volgens mijn papieren ‘van Dale' te omschrijven als: ‘de wetenschap die zich bezighoudt met (de verklaring van) de taal en letteren van een volk, vaak in samenhang met de cultuurgeschiedenis.’
Want, ondanks verwoede pogingen bewijzen in de oudheid te vinden, moeten we het doen met de Griekstalige geschriften, eeuwenlang overgeschreven, mogelijk gecorrigeerd, die we kennen als het Nieuwe Testament. Keiharde bewijzen van authenticiteit hebben we niet. Een punt scoort de auteur als hij opmerkt dat Jezus en zijn vrienden geen Grieks spraken maar Aramees. De schrijvers van het NT waren dus niet afkomstig uit de directe entourage van Jezus en dus geen getuigen. Dat blijkt ook als de Griekstalige schrijvers fouten maken in de topografie van het land. Ze kenden Palestina niet. Een vertaalprobleem deed zich voor toen gesproken werd over Jezus die over het water liep. De oorspronkelijke tekst is heel wat minder miraculeus: hij liep langs het water.
En dan komen we al meteen op het eerste grote probleem bij dit boek: te doen alsof het allemaal begon in het jaar nul. Het Nieuwe is namelijk niet te begrijpen en los te zien van het Oude Testament. En dat zou de filoloog toch beter moeten beseffen. Jezus was een Jood en zijn volgelingen niet minder. Niet alleen de Griekse maar ook de Joodse traditie zou dan onderwerp van onderzoek moeten zijn. Maar die Joodse achtergrond komt er maar heel karig vanaf.
Het tweede is de ondertitel: 'De werkelijkheid achter het Nieuwe Testament'. Niet alleen suggereert de schrijver daarmee dat er zo’n verborgen werkelijkheid te vinden moet zijn, maar ook dat hij die gevonden heeft en deze in dit boek uit de doeken doet. Dat is nog maar de vraag. Heel veel opmerkelijks komen we, als we een beetje thuis zijn in het onderwerp, niet tegen. Geen onthullingen dus.
Het is niet heel moeilijk scoren voor de schrijver om de nadruk te leggen op de verschillen tussen de twee geboorteverhalen van Jezus en de onmogelijkheid van het spreken van de zeven laatste woorden aan het kruis. Want wat zei hij nu echt? Er is veel ongerijmdheid te vinden wanneer we de verschillende evangelisten met elkaar vergelijken. Die verschillen zijn niet alleen terug te leiden tot verschillende visies op Jezus, volgens de auteur, maar maken duidelijk dat er heel verschillende verhalen de ronde deden. Een biografie zit daar niet bij.
Dat wil ik best aannemen. Die diversiteit is er zeker en pogingen tot harmoniseren breken vaak op. Woorden, toegeschreven aan Jezus, kunnen we lang niet altijd letterlijk nemen. Anders dan bij de evangelisten is het de figuur van Paulus die voor problemen zorgt. Paulus hield er, net als Jezus, een apocalyptische visie op na: een geloof in een spoedige eindtijd en overwinning over de kwade machten.
Maar daarmee houdt de vergelijking met Jezus op, zegt van Peer. Hij schrijft over Paulus:
" Wat hij had gehoord dat Jezus verkondigde, beviel hem absoluut niet. Vooral het koppige vasthouden aan de joodse wet was hem een doorn in het vlees …. laten we heel duidelijk zijn: wat Paulus verkondigt heeft niets, maar werkelijk niets meer met Jezus te maken. Hoe zou dat ook kunnen? Hij heeft Jezus niet alleen nooit gesproken of ontmoet, hij toont ook een duidelijke afkeer om ook maar iets van de boodschap van Jezus te vermelden.”
Zo moet de schrijver zich afvragen: ‘was Jezus een christen?’ (231)
Het antwoord moet natuurlijk zijn: nee. En dat beweert Paulus, zelf ook een Jood, natuurlijk ook niet. Maar was Paulus echt zo afkerig van Jezus' boodschap? Dat valt nog te bezien. In veel van zijn teksten spreekt hij net zo vermanend en in dezelfde geest als de Jezus uit de evangeliën. De populaire opvatting dat Paulus het oorspronkelijke geloof van Jezus heeft vervalst en er een christelijk geloof van heeft gemaakt, is een bekende maar bij nader inzien niet vol te houden conclusie.
Niets nieuws dus in dit boek, maar toch een moedige poging om vanuit een andere wetenschappelijke invalshoek dit grote onderwerp in het kort te behandelen. En zeer leesbaar bovendien, zoals we van een taalkundige mogen verwachten.
Dat niet iedereen in deze tijd thuis is in dit onderwerp zal duidelijk zijn en daarom is het te prijzen dat de auteur van de basis af laat kennismaken met het onderwerp.
Daarbij doet hij zijn best als niet-gelovige zich objectief en wetenschappelijk op te stellen.
Willie van Peer is filoloog, geen theoloog of historicus. Filologie is volgens mijn papieren ‘van Dale' te omschrijven als: ‘de wetenschap die zich bezighoudt met (de verklaring van) de taal en letteren van een volk, vaak in samenhang met de cultuurgeschiedenis.’
Want, ondanks verwoede pogingen bewijzen in de oudheid te vinden, moeten we het doen met de Griekstalige geschriften, eeuwenlang overgeschreven, mogelijk gecorrigeerd, die we kennen als het Nieuwe Testament. Keiharde bewijzen van authenticiteit hebben we niet. Een punt scoort de auteur als hij opmerkt dat Jezus en zijn vrienden geen Grieks spraken maar Aramees. De schrijvers van het NT waren dus niet afkomstig uit de directe entourage van Jezus en dus geen getuigen. Dat blijkt ook als de Griekstalige schrijvers fouten maken in de topografie van het land. Ze kenden Palestina niet. Een vertaalprobleem deed zich voor toen gesproken werd over Jezus die over het water liep. De oorspronkelijke tekst is heel wat minder miraculeus: hij liep langs het water.
En dan komen we al meteen op het eerste grote probleem bij dit boek: te doen alsof het allemaal begon in het jaar nul. Het Nieuwe is namelijk niet te begrijpen en los te zien van het Oude Testament. En dat zou de filoloog toch beter moeten beseffen. Jezus was een Jood en zijn volgelingen niet minder. Niet alleen de Griekse maar ook de Joodse traditie zou dan onderwerp van onderzoek moeten zijn. Maar die Joodse achtergrond komt er maar heel karig vanaf.
Het tweede is de ondertitel: 'De werkelijkheid achter het Nieuwe Testament'. Niet alleen suggereert de schrijver daarmee dat er zo’n verborgen werkelijkheid te vinden moet zijn, maar ook dat hij die gevonden heeft en deze in dit boek uit de doeken doet. Dat is nog maar de vraag. Heel veel opmerkelijks komen we, als we een beetje thuis zijn in het onderwerp, niet tegen. Geen onthullingen dus.
Het is niet heel moeilijk scoren voor de schrijver om de nadruk te leggen op de verschillen tussen de twee geboorteverhalen van Jezus en de onmogelijkheid van het spreken van de zeven laatste woorden aan het kruis. Want wat zei hij nu echt? Er is veel ongerijmdheid te vinden wanneer we de verschillende evangelisten met elkaar vergelijken. Die verschillen zijn niet alleen terug te leiden tot verschillende visies op Jezus, volgens de auteur, maar maken duidelijk dat er heel verschillende verhalen de ronde deden. Een biografie zit daar niet bij.
Dat wil ik best aannemen. Die diversiteit is er zeker en pogingen tot harmoniseren breken vaak op. Woorden, toegeschreven aan Jezus, kunnen we lang niet altijd letterlijk nemen. Anders dan bij de evangelisten is het de figuur van Paulus die voor problemen zorgt. Paulus hield er, net als Jezus, een apocalyptische visie op na: een geloof in een spoedige eindtijd en overwinning over de kwade machten.
Maar daarmee houdt de vergelijking met Jezus op, zegt van Peer. Hij schrijft over Paulus:
" Wat hij had gehoord dat Jezus verkondigde, beviel hem absoluut niet. Vooral het koppige vasthouden aan de joodse wet was hem een doorn in het vlees …. laten we heel duidelijk zijn: wat Paulus verkondigt heeft niets, maar werkelijk niets meer met Jezus te maken. Hoe zou dat ook kunnen? Hij heeft Jezus niet alleen nooit gesproken of ontmoet, hij toont ook een duidelijke afkeer om ook maar iets van de boodschap van Jezus te vermelden.”
Zo moet de schrijver zich afvragen: ‘was Jezus een christen?’ (231)
Het antwoord moet natuurlijk zijn: nee. En dat beweert Paulus, zelf ook een Jood, natuurlijk ook niet. Maar was Paulus echt zo afkerig van Jezus' boodschap? Dat valt nog te bezien. In veel van zijn teksten spreekt hij net zo vermanend en in dezelfde geest als de Jezus uit de evangeliën. De populaire opvatting dat Paulus het oorspronkelijke geloof van Jezus heeft vervalst en er een christelijk geloof van heeft gemaakt, is een bekende maar bij nader inzien niet vol te houden conclusie.
Niets nieuws dus in dit boek, maar toch een moedige poging om vanuit een andere wetenschappelijke invalshoek dit grote onderwerp in het kort te behandelen. En zeer leesbaar bovendien, zoals we van een taalkundige mogen verwachten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.