De Wees van Westerbeek - Patricia Snel (2026)
Nederlands
Historisch / Streek/Familie
304 pagina's
Eerste druk: Xander,
Haarlem (Nederland)
De historische roman ‘De wees van Westerbeek’ van Patrica Snel speelt zich af in Frederiksoord, november 1818. De zeventienjarige Riekje arriveert na een zware reis in het net geopende kolonistendorp, waar een beter leven lonkt. Al snel raakt ze innig bevriend met het weesmeisje Geeske. Terwijl Riekje hard moet werken en zich probeert los te worstelen uit de greep van haar dominante moeder, vertrouwt de eigenzinnige Geeske op zichzelf en haar bijzondere gave. Directeur Benjamin van den Bosch probeert ondertussen het hoofd te bieden aan de morrende kolonisten, die gebukt gaan onder zware landarbeid, voedseltekort, inperking van hun vrijheden en strenge regels. Terwijl de kolonisten een opstand voorbereiden doet Riekje een schokkende ontdekking. Samen met Geeske bedenkt ze een plan dat grote gevolgen zal hebben voor hun toekomst. Durven ze te kiezen voor vrijheid?
Na De vondeling van Veenhuizen vind ik ‘De wees van Westerbeek’ een teleurstellend boek. Al lezend vroeg ik me meermaals af waaraan dit lag, was dan het eerdere boek over een van de Koloniën van Weldadigheid zoveel beter? Of werd mijn waardering destijds vooral gevoed door mijn interesse voor dit historische gebied?
Ik weet het niet en kan eigenlijk vooral aangeven hoe het deels historische, deels fictieve verhaal ‘De wees van Westerbeek’ in Frederiksoord op mij is overgekomen. Auteur Patricia Snel (PS) heeft met de aankomst van nieuwe bewoners in het net gestichte kolonistendorp over het alledaagse leven van de proefkolonisten in hun hoeves willen schrijven, over hun armoede, de vraag of problemen wel op te lossen waren. Arme mensen die een nieuw leven zouden beginnen in de kolonie; zeker niet gratis, in zestien jaar zouden de ‘startschulden’ afbetaald zijn. Dit los van talloze regels. PS wilde de positie van de vrouw in het gebied van de koloniën eveneens meenemen.
Het verhaal wordt door middel van verschillende personages geschetst, waarbij eveneens het dagboek of zijn het gedachten van een oudere kolonist worden gebruikt alsook brieven van de directeur aan zijn broer.
Voor mij maken de perspectiefwisselingen, eerste en derde persoon; cursief gedrukt en dan weer niet (zodat ik me soms afvraag over wie het gaat of wie aan het woord is) het rommelig maar ook de toon of de stijl valt op. Het verhaal lijkt qua toon op een ouderswetse streekroman of meisjesboek en is soms op het langdradige af waar de draden aan het slot voor mij wel erg snel aan elkaar gehecht worden.
PS is zeker in haar bedoeling geslaagd wat ze wilde vertellen, soms moest ik bij de problemen in Frederiksoord aan de
De Woonschool denken met soortgelijke problemen zij het veel later in de tijd. Doorheen de tijd blijven bepaalde initiatieven kennelijk lastig en lijkt er niets geleerd. Helaas waren in Frederiksoord soms wel enkelen die inzagen waar het misging, in dit geval de verloofde van een onderdirecteur, maar ja ze bemoeide zich met ‘mannenzaken’ of belangrijker de kolonisten die de zichzelf bevonden superieure bovenklasse een spiegel voorhielden maar die het voorgehouden beeld niet wilden of konden zien.
Ik mag dan wat teleurgesteld zijn in de stijl van het verhaal dit keer, mijn interesse in de koloniën blijft bestaan. Eind september ga ik het museum bezoeken. Eindelijk …
3,5