The Things We Never Say - Elizabeth Strout (2026)
Alternatieve titel: Wat Ongezegd Blijft
Engels
Psychologisch
224 pagina's
Eerste druk: Random House,
New York (Verenigde Staten)
Artie Dam leidt een dubbelleven. Overdag geeft hij geschiedenisles aan elfdeklassers, waarbij hij hun jonge geesten verruimt, hun achteloze wreedheden corrigeert en een vriendelijk woordje spreekt naar degenen die het het hardst nodig hebben. Hij gaat naar feestjes met zijn vrouw, met wie hij al dertig jaar getrouwd is, maakt een praatje met de buren en vaart in het weekend met zijn zeilboot de prachtige Massachusetts Bay op. Hij lijkt aanwezig en vol leven. Maar vanbinnen wordt Artie gekweld door gevoelens van eenzaamheid. Hij kijkt naar een wereld die gek is geworden – naar zichzelf en de mensen om hem heen – en blijft zich afvragen: hoe kan het dat we zo weinig van elkaar weten, zelfs van degenen die het dichtst bij ons staan? En dan, op een dag, ontdekt Artie dat het leven een geheim voor hem verborgen heeft gehouden, een geheim dat zijn hele wereld dreigt te ontwrichten. Zodra hij het weet, wordt hij gedwongen een nieuwe koers uit te zetten, de relaties die hem het meest dierbaar zijn te heroverwegen – en vrede te sluiten met de mysteries die aan de basis van ons bestaan liggen.
Verder is de thematiek op zichzelf ook boeiend, vooral de eenzaamheid die Artie ervaart - en die in zekere zin voor iedereen herkenbaar zal zijn. Maar het wordt allemaal wel heel expliciet weergegeven: kijk lezer, precies op dít punt ervaart Artie een diepgaande liefde voor zijn zoon en dat kan verklaard worden door ab en c! Op zich niks mis met een beetje meer tell dan show, maar dan moet dat tell m.i. wel iets toevoegen: een verrassend inzicht, een trefzekere formulering of een originele manier om een emotie onder woorden te brengen.
Ook de verwijzingen naar maatschappelijke ontwikkelingen (de oorlog in Gaza, de verkiezing van Trump, het optreden van ICE) dienen slechts als decor dat soms nogal potsierlijk wordt ('we moeten als EU een eigen AI-platform ontwikkelen want de inlichtingendiensten zijn niet meer te vertrouwen'). Ook hier lijkt de boodschap belangrijker dan het verhaal, en die boodschap wordt bovendien weinig subtiel of origineel gebracht.