Piaggio - Hendrik Groen (2026)

Dit was wel heel erg gezapig zeg. In interviews las ik dat Groen een soort van tussendoortje wilde schrijven dat je er leu even bij kan pakken en dat is in zoverre wel gelukt. Echt een boekje waar je je geen buil aan kan vallen maar daardoor dat juist doet - dit was allemaal wel erg simpel en eigenlijk is de vorm van zo'n geschenk met maar 94 pagina's niet heel geschikt. Ondanks dat het verhaal verre van origineel is, kan er best wat worden uitgehaald. Voor een speelfilm is dit ding zelfs een uitstekende blauwdruk. Maar voor zo'n dun boekje niet. Groen moet overal snel langs rijden waardoor dit werk geen moment echt gaat leven en enig drama of enige spanning direct de grond in wordt geboord. Het einde (met die kat) pas ook niet helemaal. Je heoft je niet te vervelen en dit ding is zo uit maar in dit geval is dit allemaal zo mak dat dat geen compliment is. 1,5*.

Ergens kon ik deze uitlichting van het gewone wel waarderen, als een tegendraadse reactie op het bijzondere waar literatuur toch een beetje voor staat. De personages zijn gewoontjes en datzelfde kan gezegd worden van het verhaal, de scènes, de dialogen, de gedachten… allemaal heel doorsnee.

Hoofdpersonages Marieke en Anton dobberen gedachteloos door het leven. Het zijn lieden die het liefst opgaan in anonimiteit, in een bestaan van D-reizen, Schoenenreus en thermosflessen koffie en thee. Vooral Marieke laat haar leven volledig bepalen door wat anderen haar voorschrijven. Het avontuur met de Piaggio ontstaat in een dronken bui, maar meer nog door het gemak waarmee ze zichzelf iets laten aanpraten, zichzelf wegcijferen. Het idee is geen moment geloofwaardig als diepgevoeld nostalgisch verlangen van Anton, eerder een pastiche daarop. Hoe dan ook, de reis wordt zo een hervinden van een eigen persoonlijkheid, beiden krijgen gaandeweg steeds meer kleur.

Piaggio is bepaald niet het spannendste wat de Nederlandse literatuur te bieden heeft, maar dat hoeft (zeker voor een Boekenweekgeschenk) ook niet. Het werpt op onderhoudende wijze licht op de middelmatigheid van het burgerlijke bestaan waar velen toch wel het eea in zullen herkennen. Niet cynisch, belerend, of juist verheerlijkend. Gewoon een makkelijke weglezer om de eigen dagelijkse sleur even te vergeten.