VHS: Mijn Eerste Liefde - Thomas Heerma van Voss (2026)

Begin:

"Er zijn plekken waar ik jarenlang kwam en toch nooit voluit ben geweest – en plekken die allang niet meer bestaan en die ik toch nooit helemaal heb verlaten.
In mijn jeugd ben ik veel verliefd geweest. Op muzikanten, op voetballers, op televisiepresentatoren, op een enkele klasgenoot. Jij was vrijwel altijd in de buurt, eerst samen op de basisschool en daarna op de middelbare school, we bewonderden dezelfde rappers en regisseurs. Onze vriendschap zelf, die ruim dertig jaar geleden begon, was natuurlijk ook een vorm van liefde. Maar als ik me probeer voor te stellen wat mijn allereerste liefde is, denk ik aan Anne Marie. Of nou ja, eigenlijk denk ik niet zozeer aan haar, maar aan de videobanden die we opgetogen bij haar uitkozen, aan die uitvalsbasis waar we wekelijks naartoe trokken.
De videotheek, het is zo’n plek waar ik nooit volledig ben weggekomen."

Ik kreeg ooit Seven Years in Tibet van de Goedheiligman op VHS. Er ontbrak wel zo'n veiligheidslogo op, daar werd je toen voor gewaarschuwd. Ik zei dat nog wel tegen mijn ouders (want de Sint was al op zijn terugtocht naar Spanje). Enfin, film in de videorecorder (ook al kon ik daarmee niet opnemen) en verrek, een beetje slecht beeld. Maar ook echt wel slecht eigenlijk. Terug naar de Albert Heijn (waar onze kindervriend hem klaarblijkelijk gehaald had) en omgeruild toen voor een dvd (die op de Playstation 2 te spelen was*) en sindsdien ben ik om. VHS heb ik nooit meer gehaald (al had ik Star Wars Episode III nog willen halen voor de collectie, maar toen kwam enkel de versie op dvd uit. Ik had toen ook mijn gebruikelijke conservatieve ideeën over dat nieuwe format. Moet dat nu zo'n schijfje, de videoband is toch prima? Die kan je ook pauzeren, dvd's hebben van die rare hoofdstukken. En VHS heeft toch prima kwaliteit? Boy, I was wrong. Ik weet nog mijn eerste twee films die ik kocht (twee westerns van Leone) waarin er een boekje bijzat over de verschillen tussen dvd en VHS en waar ik eerst dacht dat het beeld bij de dvd juist was verknipt (je hebt immers zwarte balken in beeld op je 4:3-televisie) . Dat bleek toch wel anders.

Heimwee naar de VHS heb ik niet zoals de auteur van dit werkje. Ik denk nog weleens aan mijn zwarte plastic toren op de kinderkamer om zulke videobanden in te bewaren, maar dat is het dan ook. Jaren terug in een van de zoveelste opruimwoedes van mijn ouders (m'n moeder dan vooral) heb ik gezegd: gooi alles maar weg. Maar soms heimwee naar dingen van vroeger heb ik wel; de videotheek op het winkelcentrum kan ik me nog uitstekend inbeelden maar ook de filmpjes van BAF/BREIN hoorden gewoon bij het kijken van een film thuis. Leuk om die dingen zo te lezen al doet Heerma van Voss er nog weinig mee. Net als het vele name dropping van allerlei films dat me weinig doet.

Maar het boekje gaat steeds meer en meer over het achterlaten van het verleden, het uit elkaar groeien, ontwikkeling en daar wordt hij (en daarmee dit werk) steeds beter en beter tot het zelfs ontroert. In het begin is het aanspreken van die vriend nog een beetje een gezochte manier die niet helemaal werkt maar aan het einde werkt dat absoluut. Daar wordt Heerma van Voss wat algemener over zulke zaken en weet een snaar te raken en dat is fijn. Het stuk is net te kort om echt indruk achter te laten maar het is wel fijn leesvoer. 3,5*.

*Ik speelde vooral FIFA en GTA. En dan denk ik nu: GTA Vice City speelde in de sfeer van de 80s en dat leek toen een lang vervlogen tijd maar de 80s waren slechts 14 jaar daarvoor afgelopen. We zijn inmiddels 22 jaar verder. Het EK 2012 wat ik me nog enorm goed kan herinneren of Epke Zonderland op de rekstok in Londen, dat is voor nu 14 jaar terug. Wat gaat de tijd snel.