Op avonden als deze, waarop de tijd zich oneindig langzaam voortsleept, komen herinneringen uit zichzelf tot leven.
Brokstukken ketsen tegen elkaar op en gaan verder.
Als een eeuwigdurende kettingzang.
Als de wind in het lichaam, die nooit gaat liggen.
In het nawoord vertelt Han Kang dat ze vier winters aan deze roman gewerkt heeft en er daarna nog anderhalf jaar over deed om het te herschrijven. Het heeft haar duidelijk veel moeite gekost om na het succes van De Vegetariër een tweede boek te schrijven (zoals vele schrijvers).
Het is dan ook behoorlijk ambitieus van opzet. Ze brengt zoveel onderdelen samen, schilders, sterrenkunde, traumaverwerking... om daar vervolgens een spannend verhaal van te maken uitmondend in een thrillerachtig slot.
Ik vind het wat teveel van het goede. Haar laatste roman Ik Zeg geen Vaarwel heeft wel die ballans en is een veel rijper werk.
Hiervoor las ik De Passagier van Cormac McCarthy. Een vergelijkbaar boek. Alleen daar klopt het wel, omdat het een fantastische mislukking is met een open einde. Maar dat is geen eerlijke vergelijking... Cormac McCarthy sloot zijn oeuvre daarmee af en Han Kang begon nog maar net.
De roman is rechtstreeks uit het Koreaans vertaald door Mattho Mandersloot. Het was niet zo eenvoudig om een goede vertaler te vinden. We zijn verwend met de vele uitstekende vertalers van het Japans, maar er zijn minder Nederlanders of Vlamingen die het Koreaans beheersen. Ik denk dat ze met Mandersloot een kundige (zover ik dat kan beoordelen) en enthousiaste vertaler hebben gevonden van het moeilijk te vertalen Koreaans. Maar ik had wel hier en daar mijn twijfels bij het beschrijven van het werk van de schilders, want omdat ik zelf schilder let ik daar op. Ik probeer de handelingen te visualiseren... en raak in verwarring wanneer een streek is veranderd in een streep en dan weer een lijn wordt. Voor mij allemaal verschillende dingen en dan ga ik bij alles twijfelen of het wel klopt. Maar dat blijft natuurlijk lastig wanneer je de schilderijen niet ziet en gelukkig geeft Han Kang bij de Verantwoording een opsomming van de kunstenaars die haar geholden hebben. Een paar kon ik op het internet terugvinden... dat hielp.
Toch heb ik er van genoten... ik vind haar nu eenmaal geweldig! En ik verheug me op de vertaling van 희랍어 시간 (Greek Lessons) waar Mandersloot aan bezig is.
Het lijkt of ik een vis ben. De lucht die ik inadem, lijkt op donkerblauw water. Het lijkt of ik geen longen heb, maar kieuwen. De nog slapende zwarte bomen zwieren in mijn blikveld heen en weer. Ik hoor de geluiden van mijn lichaam. Mijn ademhaling, mijn voetstappen, mijn dreunende hartslag. Het warme zweet op mijn rug voelt als een vin.