Het Einde van Erna Ankersmit - Anna Enquist (2026)
Nederlands
Psychologisch
224 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers,
Amsterdam (Nederland)
Het moet een misverstand zijn dat op een donkergrijze middag een thuiszorgmedewerkster aanbelt bij de oude, nukkige Erna Ankersmit. Zij heeft en wil geen thuiszorg. Om haar niet in een hagelbui de deur te wijzen, laat de eens gevierde schrijfster, die onverdroten aan een nieuwe roman werkt, verzorgster Vronie, moeder van een gezin met opgroeiende kinderen, toch binnen. Deze halfhartige geste vormt het begin van een vriendschap die allengs diepere lagen krijgt, culminerend in een gezamenlijke wandeltocht in Engeland langs de muur van Hadrianus. Een tocht die alles – ook het verleden van Erna en de relatie met haar gestorven echtgenoot – op scherp zet.
‘Oude mensen hebben volop reden om razend te zijn'
Anna Enquist schreef een roman over een oude schrijfster die zich onrechtvaardig afgedankt voelt. 'Ik heb wel getwijfeld: wie wil lezen over een tachtigjarig mens?'
Ze had behoefte aan 'een dagelijks taakje', vertelt schrijfster Anna Enquist (80). Dat werd dus een roman, waaraan ze elke dag vijfhonderd nieuwe woorden breide. Een roman over een tachtigjarige schrijfster die ooit beroemd was en de bestsellerlijsten domineerde, maar die nu nauwelijks meer herkend wordt op straat.
Erna Ankersmit, zo heet deze schrijfster - net geen anagram van Anna Enquist. Erna is een eigenzinnige, stuurse vrouw, kinderloos en al dertig jaar weduwe. Op het eind van haar leven ontdekt ze dat haar overleden echtgenoot een groot geheim had.
In 'Het einde van Erna Ankersmit' ontstaat door een misverstand een vriendschap tussen de eens gevierde schrijster Erna Anker(smit) en Vronie. Vronie is sinds kort thuiszorgmedewerkster en moeder en echtgenote binnen een gezin met opgroeiende kinderen. Een belangrijke bijrol speelt Thomas, Vronies echtgenoot.
Het boek leest vlot en is in heldere stijl geschreven. Ik vind dit een goed boek omdat zowel wat rondom de personages gebeurt als met name de gedachten en innerlijke dialogen van beide vrouwen inzichtelijk zijn.
Enerzijds zie ik 'het geheim' van Erna's overleden echtgenoot dat in het latere gedeelte uit de doeken wordt gedaan al min of meer aankomen, tegelijkertijd zijn bepaalde gedragingen of handelingen van Thomas me een raadsel. Zoals Vronie over hem denkt: Waarom heeft Thomas niet gewoon zijn snavel gehouden?
Waarom heeft hij eigenlijk al die belegen zooi opgerakeld?
Inderdaad begrijp ik niet zo goed waarom Thomas zo nodig het door hem ontdekte geheim over Erna's echtgenoot met zijn vrouw deelt wat gaandeweg bij Erna terechtkomt. De man lijkt me nogal ongeschikt voor zijn nieuwe baan.
Al lezend krijg ik sterk het idee en gevoel dat Erna Anker regelmatig samenvalt met Anna Enquist zelf, ze schrijft: Ik zou kunnen opkomen voor de bejaarden, laten zien dat er ook uit de pen van de bijna-doden aardige teksten kunnen komen.
In dit interview beaamt Anna Equist mijn gedachte.
Laat ik het hierbij laten, gewoon gaan lezen, want ja, uit de pen van de bijna-doden kunnen aardige teksten komen.
3,5*