Eradication: A Fable - Jonathan Miles (2026)
Engels
Toekomst
176 pagina's
Eerste druk: Doubleday,
New York City (Verenigde Staten)
Na een tragische gebeurtenis reageert Adi, een voormalig jazzmuzikant die leraar is geworden, op een vacature waarin hij de wereld moet redden. Hij moet vijf weken alleen doorbrengen op het kleine, geïsoleerde Pacifische eiland Santa Flora om het ecologische evenwicht te herstellen dat ernstig verstoord is, met als doel talloze vogel- en plantensoorten van uitsterven te redden. Wat volgt is echter allesbehalve evenwichtig. De bedreigingen voor het eens zo paradijselijke eiland zijn, zo ontdekt Adi al snel, niet precies wat zijn werkgevers hem hadden voorgespiegeld – en, om de zaken nog ingewikkelder te maken, komt hij erachter dat hij niet alleen op het eiland is. Bezorgd voor zijn eigen leven en voor het lot van het eiland, brengt Adi zijn zonovergoten dagen door met het opsporen van de ware bedreiging voor Santa Flora, en daarmee voor de wereld die het bewoont – en de wanhopige stappen die hij moet nemen om deze uit te roeien.
Een man alleen op een eiland met de opdracht om alle geiten op het eiland af te schieten, om zo de biodiversiteit van het eiland te bevorderen? Count me in! En hoewel ik Eradication van Jonathan Miles erg goed geschreven vond en het uitgangspunt me enorm aansprak, miste ik net even dat beetje extra’s dat nodig is voor mij om een verhaal écht goed te vinden.
Adi reageert na enkele persoonlijke tragedies op een vacature. Hij moet vijf weken doorbrengen op het eiland Santa Flora. Het ecologische evenwicht is ernstig verstoord geraakt door de grote hoeveelheid geiten die op het eiland leven. Adi krijgt de opdracht om de geiten te doden om zo het evenwicht te herstellen. Hij komt er echter al snel achter dat hij niet alleen op het eiland is en dat de geiten misschien niet de slechteriken in dit verhaal zijn.
Verfijnd
Eradication is verfijnd geschreven. We zitten voor het grootste deel in de binnenwereld van Adi en het hele boek gaat over hoe het eiland zijn denken en wezen beïnvloedt. De setting is minimaal, de gebeurtenissen draaien vooral om het wel of niet afschieten van een geit, en toch weet Miles constant de aandacht vast te houden. Vooral de manier waarop Miles Adi’s persoonlijke herinneringen aan gebeurtenissen op het eiland weet te koppelen vond ik erg overtuigend.
Zo is er de scene waarop Adi terugdenkt aan zijn carrière als jazzmuzikant en hoe hij zijn klarinet bespeelde. Deze scene vloeit vlekkeloos over in een scene waarin Adi van de hoorn van een geit een muziekinstrument maakt. Het zijn dit soort gebeurtenissen die tonen dat Miles als schrijver veel in zijn mars heeft en die zorgen dat Eradication een erg fijne leeservaring is.
Op zijn kop
Ik merkte gaandeweg echter dat ik hoopte op een gebeurtenis of een visie of een hersenspinsel die het verhaal op zijn kop zou zetten. Die kwam helaas niet. Op driekwart van het verhaal werd het me wel duidelijk dat mijn hoop tevergeefs zou zijn en dat dit verhaal precies in de voorspelbare richting kabbelde als verwacht.
Adi’s uiteindelijke revelatie dat niet de geiten de boosdoeners zijn wanneer het gaat om de bedreiging van de biodiversiteit maar dat de mensen hier de schuldigen zijn, voelde zo afgezaagd aan dat ik er bijna strafpunten voor zou geven. Ware het niet dat ik toch echt wel veel plezier beleefd heb aan de helder geschreven zinnen en een aantal tot de verbeelding sprekende scenes.
Meninkje
Ik kom nog maar eens tot de conclusie dat boeken over de natuur me heel erg aanspreken, evenals eenlingen die in die natuur moeten zien te overleven, maar dat wanneer daarin een kritiek vervat zit over hoe wij als mensen met die natuur omgaan, ik daar enorm op afknap. Dat meninkje ken ik nu wel, hoor. Verzin eens wat nieuws.
Ondanks die afknapper toch nog een ruime voldoende voor Eradication. Dat zegt vooral heel veel over de schrijfkwaliteiten van Miles. Het is met zijn 176 pagina’s en een heleboel wit op de pagina’s een klein verhaal, maar enkele gebeurtenissen spraken me dusdanig aan dat ik ze me nog steeds – weken nadat ik deze roman las – levendig voor de geest kan halen. En dat is indrukwekkend.
blogpost