Wachten: Een Levenshouding - Dirk De Wachter (2025)
mijn stem
1 stem
Nederlands
Psychologisch
168 pagina's
Eerste druk: Lannoo Campus,
Tielt (België)
In een wereld die snelt, is wachten een daad. Geen passiviteit, maar een bewuste vorm van leven. 'Wachten: Een Levenshouding' is een neerslag van ideeën, gevoelens en verhalen over het wachten en de vele betekenissen die erbij horen: in ziekte, rouw, je carrière, de liefde en het geloof. Over niet kunnen wachten, leren wachten en wachten zonder verwachting. Dit boek is een pleidooi voor bedachtzaamheid, maar ook voor engagement: een vorm van nabijheid bij jezelf, en bij de ander.
4
geplaatst: 18 januari, 12:09 uur
Ik had nog een boekenbon liggen en heb inmiddels dit boek besteld. En daar zit ik dan nu op te wachten. Ik verwacht dat de Wachter een boek geschreven heeft dat aansluit op zijn prachtige Vertroostingen (2022).
De Wachter, psychiater en hoogleraar, is hier vooral filosoof, als ik het goed heb. En ziet veel ziekte in deze opgejaagde doordraaiende wereld. Dat was al helemaal duidelijk in zijn boek Borderline Times: Het Einde van de Normaliteit (2011). Ik hoop op verdere verdieping. Wachten als instrument, actief wachten. Om kwaliteit van leven te winnen misschien. Ik kan niet wachten ...
VRT interview
De Wachter, psychiater en hoogleraar, is hier vooral filosoof, als ik het goed heb. En ziet veel ziekte in deze opgejaagde doordraaiende wereld. Dat was al helemaal duidelijk in zijn boek Borderline Times: Het Einde van de Normaliteit (2011). Ik hoop op verdere verdieping. Wachten als instrument, actief wachten. Om kwaliteit van leven te winnen misschien. Ik kan niet wachten ...
VRT interview
6
geplaatst: 20 januari, 21:27 uur
Het is onmogelijk dit boek te lezen zonder daarin de soepele Vlaamse tongval van de auteur te horen. Die zit verstopt tussen de regels en in de mooie uitdrukkingen. Dirk de Wachter schrijft ook nu weer heel persoonlijk. In vijftien korte en veelal anekdotische hoofdstukken. Veel over zichzelf, zonder in zelfreflectie door te schieten. Over zijn herinneringen, zijn ontmoetingen en over wat hem in het bijzonder getroffen heeft de afgelopen jaren. Daarin was een tijd van ernstige ziekte en moeizaam herstel. Nee, hij is er nog niet. De chemokuren hebben hun werk gedaan, maar er is niets zeker wat de toekomst betreft.
De Wachter heeft de grap van de titel goed begrepen en ziet dat het onderwerp hem op het lijf geschreven staat. Hij speelt er mee. Hij wandelt door Parijs, waar hij zo graag verblijft en fietst van Antwerpen naar de Westerschelde. Maar wandelen doet hij toch het liefst, vanwege het voordeel dat je stil kunt staan en je aandacht kunt richten op wat aan je oog voorbij trekt. Wat waardevol is, verdient aandacht en tijd.
Als filosoof zijn er twee namen die voor de Wachter leidend zijn: Heidegger en Levinas. Als psychiater heeft de Wachter de taak te wachten op wat er aan goeds te vinden is in het leven van de patiënt. Dat er ineens een doorbraak komt: een ontmoeting, een wending.
Een stukje dan over loslaten van de verwachting, aansluitend bij Heideggers ‘Warten ohne Erwartung.’:
“ Je moet niet wachten omdat je iets van de wereld verwacht. Zelfs Levinas schreef dat: ‘Attendre sans attendu’. Je kan wachten zonder dat er een concreet doel is. Maar je moet wel durven te wachten met een open geest en met een verwondering voor de wereld. Het is geen weg-wachten. Het is een zijns-wachten. Wachten is niet de oplossing van het bestaan, het kan zoals al gezegd een verschrikking zijn. Dat hangt van de invulling af. Maar als je het open-minded doet, verbonden, hoopvol, met vertrouwen en in verbinding, dan kan het goed komen. Zonder dat je daar een toxisch positivisme aan verbindt. Dat niet. Maar het kan. Hoopvol. ‘Espoir, sans espérance’ , Levinas opnieuw." (59)
Een zeer inspirerend boek. Ik stel me zo voor dat de term ‘wachten’ in alle posities en betekenissen die hier voorbijkomen, je een beetje zal kunnen irriteren. Het valt mee, kan ik de lezer geruststellen. Het is meer dan een woordspelletje. De Wachter heeft opnieuw iets te vertellen, recht uit het hart.
De Wachter heeft de grap van de titel goed begrepen en ziet dat het onderwerp hem op het lijf geschreven staat. Hij speelt er mee. Hij wandelt door Parijs, waar hij zo graag verblijft en fietst van Antwerpen naar de Westerschelde. Maar wandelen doet hij toch het liefst, vanwege het voordeel dat je stil kunt staan en je aandacht kunt richten op wat aan je oog voorbij trekt. Wat waardevol is, verdient aandacht en tijd.
Als filosoof zijn er twee namen die voor de Wachter leidend zijn: Heidegger en Levinas. Als psychiater heeft de Wachter de taak te wachten op wat er aan goeds te vinden is in het leven van de patiënt. Dat er ineens een doorbraak komt: een ontmoeting, een wending.
Een stukje dan over loslaten van de verwachting, aansluitend bij Heideggers ‘Warten ohne Erwartung.’:
“ Je moet niet wachten omdat je iets van de wereld verwacht. Zelfs Levinas schreef dat: ‘Attendre sans attendu’. Je kan wachten zonder dat er een concreet doel is. Maar je moet wel durven te wachten met een open geest en met een verwondering voor de wereld. Het is geen weg-wachten. Het is een zijns-wachten. Wachten is niet de oplossing van het bestaan, het kan zoals al gezegd een verschrikking zijn. Dat hangt van de invulling af. Maar als je het open-minded doet, verbonden, hoopvol, met vertrouwen en in verbinding, dan kan het goed komen. Zonder dat je daar een toxisch positivisme aan verbindt. Dat niet. Maar het kan. Hoopvol. ‘Espoir, sans espérance’ , Levinas opnieuw." (59)
Een zeer inspirerend boek. Ik stel me zo voor dat de term ‘wachten’ in alle posities en betekenissen die hier voorbijkomen, je een beetje zal kunnen irriteren. Het valt mee, kan ik de lezer geruststellen. Het is meer dan een woordspelletje. De Wachter heeft opnieuw iets te vertellen, recht uit het hart.
* denotes required fields.
* denotes required fields.