Flesh - David Szalay (2025)
Alternatieve titel: Het Vlees
Engels
Streek/Familie
368 pagina's
Eerste druk: Scribner,
New York (Verenigde Staten)
De tiener István woont met zijn moeder in een rustig appartementencomplex in Hongarije. Verlegen en nieuw in de stad, is hij een vreemde voor de sociale rituelen van zijn klasgenoten en raakt hij al snel geïsoleerd. Maar dan wordt hij meegesleurd in een reeks gebeurtenissen die hem voorgoed een vreemde maken voor zijn leeftijdsgenoten, zijn moeder en zichzelf. In de jaren die volgen, wordt István, geholpen door de welwillendheid – of het eigenbelang – van vreemden, geboren en bewandelt hij een hobbelig maar opwaarts pad dat hem verder van zijn kindertijd en de bepalende gebeurtenissen die daar abrupt een einde aan maakten, brengt dan hij zich ooit had kunnen voorstellen. 'Flesh' is een verzameling intieme momenten die zich over decennia uitstrekken en vertelt het verhaal van een man die in conflict is met zichzelf – vervreemd van en door de omstandigheden en eisen van een leven dat niet volledig onder zijn controle staat en de rollen die van hem worden verwacht. Overschaduwd door het spook van een tragedie uit het verleden en de apathie van de moderne tijd, raast de spanning tussen István en alles wat hem vervreemdt voort, totdat een plotselinge tragedie zijn leven zoals hij dat kent opnieuw in gevaar brengt.
Ik zie echter vooral veel leegte. Flesh is een (bewust) simpel verhaal over een man die na enkele jeugdtrauma's en afwijzingen het leger ingaat, en daarna een vrij hopeloos leven leidt. Na verschillende security baantjes belandt hij in Engeland, waar (opnieuw) een oudere vrouw het met hem aanlegt. Hij raakt langzaam hogerop, zonder daar veel voor te doen.
De kern van Flesh is dat Istvan's karakter buitengewoon leeg is. De meeste uitspraken van hem zijn 'yeah' of 'sure', en eigenlijk het hele boek bestaat uit korte zinnen en veel wit. Toegegeven, deze stilistisch uitgedrukte leegte heeft zeker impact, maar het boek vergeet simpelweg te boeien. Het karakter van Istvan wordt - ook bewust - niet uitgewerkt om de leegte te tonen, maar blijft daardoor hangen in een experiment. Op geen enkele manier kun je je als lezer verbinden aan een personage, en het verloop van het verhaal is vrij willekeurig.
Szalay's intentie mag interessant zijn, maar het resultaat is veeleer een vlot wegleesboek (het ligt overal in de kiosken) dan boeiende literatuur.