Buried Child - Sam Shepard (1979)

Sam Shepard was zo'n acteur die je tientallen keren voorbij hebt zien komen in films zonder het goed en wel te beseffen, van zijn waanzinnige vertolking van piloot Chuck Yeager, die als eerste door de geluidsmuur vloog, in The Right Stuff tot kleine maar bepalende rollen als vaderfiguur in The Notebook en Mud. Toch lag zijn hart vooral bij het theater. Buried Child is een van die nachtmerrieachtige stukken waarmee hij zijn naam vestigde als theaterauteur.

Het begint allemaal heel herkenbaar, met het bejaarde koppel Dodge en Halie dat alleen nog maar communiceert met elkaar als ze zich elk in een andere ruimte van het huis bevinden. Een briljante dialoog die meteen voelbaar maakt hoe het echtpaar uit elkaar is gegroeid. Daarna wordt het altijd maar mysterieuzer met de aankomst van verloren kleinzoon Vince, want niemand lijkt hem te herkennen. Wat volgt, is een koortsdroom (of zeg gerust nachtmerrie) waarin de kleine familie altijd maar verder verbrokkelt en duistere geheimen aan de oppervlakte komen, letterlijk en figuurlijk.

Net als in een film van David Lynch (denk aan Lost Highway, Blue Velvet of Mulholland Drive) zijn op het einde niet al je vragen beantwoord, maar heb je wel heel de tijd gefascineerd zitten toekijken, als een gluurder die door een klein spleetje getuige is van alle bizarre taferelen en onthullingen die zich binnen de vier muren van Dodges huis afspelen.