De Terugkeer van Kuif den Dolder - Nico Dijkshoorn (2025)
Nederlands
Humoristisch / Sociaal
208 pagina's
Eerste druk: Thomas Rap,
Amsterdam (Nederland)
Niemand in Uffelte heeft ooit meer iets van Kuif den Dolder gehoord nadat hij tijdens de beruchte kampioenswedstrijd tegen Havelte zomaar van het voetbalveld liep. Anderhalf jaar na zijn plotse verdwijning krijgt dorpsgenoot Dikkie van der Tol een telefoontje. Of hij weet dat hij in een boek staat? Aanvankelijk zijn de bewoners van Uffelte allerminst blij met de manier waarop ze in 'De Tranen van Kuif den Dolder' geportretteerd worden, maar dat verandert wanneer er massaal mensen van buiten het dorp komen rondneuzen: fans van Kuif die het boek hebben gelezen. In een mum van tijd zijn er Kuif-wandelingen, een Kuif-beeld, Kuif-kerkdiensten en Kuif-gebakjes. Maar net als de Kuif-industrie in Uffelte op volle toeren draait en de dorpsbewoners binnenlopen op zijn mysterieuze verdwijning, ontstaan er geruchten dat de verloren zoon weer in de omgeving is gesignaleerd.
Verder een beetje dezelfde humor die soms enorm geinig is (als het gaat om het bekrompen dorpsleven of bijvoorbeeld hoe lang gehaktballen moeten koken in de kantine en iedereen heeft wel z'n mening erover). Maar ook de namen die Dijkshoorn geeft aan die dorpsbewoners (poëzie op zichzelf): Kalk Beffens, Graatje Piep, Kuikie Braad, Bokke Roet, Kuitje Ruwiel, Peer Dekkels, Buik Waai, Sikko Bokkels, Djoeke Rouw, Touw Reuk, Ron Buts, Roek Remmels en Schuim Bekkels (en dan mis ik er nog vele), Allemaal namen die niet lijken te bestaan (zeker niet allemaal tegelijk) maar ergens toch geloofwaardig zijn.
Anderzijds spelen dezelfde euvels as in het eerste boek: iedere geïnterviewde spreekt als Nico Dijkshoorn. Daarnaast is het frisse er wel vanaf en de pakweg laatste 50 bladzijden, die gaan over een theatervoorstelling van het boek, weten niet echt meer te boeien. Leuk genoeg maar wel genoeg Kuif den Dolder nu. 3,0*.