De Donkere Tijden van het Rijk - Dominique Liekens (2025)
Alternatieve titel: Het Duistere Tijdperk der Middeleeuwen #1
mijn stem
1 stem
Nederlands
Jeugdboek
Fantasy / Historisch
602 pagina's
Eerste druk: Storyland,
Wommelgem (België)
'Het Duistere Tijdperk der Middeleeuwen' is een historisch-fantasieverhaal waarin geschiedenis en verbeelding samensmelten tot een reeks vol familiebanden, vriendschap, macht en oorlog. De achttienjarige tweelingbroer en -zus Yaron en Daphne worden vanuit het moderne 2022 terug gekatapulteerd naar het jaar 800, waar ze terechtkomen in het Eerste Bulgaarse Rijk. Hun avontuur confronteert hen met een wereld zonder gelijke rechten of moderne denkwijzen. Terwijl Yaron zich staande houdt in een samenleving gedreven door macht en strijd, zoekt Daphne haar plaats in een tijd waarin vrouwen nauwelijks stem hebben. Hun pad kruist dat van Noormannen, Franken en Angelsaksen.
1
psyche (crew)
geplaatst: 8 november 2025, 11:34 uur
'De donkere tijden van het Rijk' vormt het eerste deel van de zesdelige reeks 'Het duistere tijdperk der middeleeuwen'. Op vrijdag 5 december 2025 presenteert Dominique Liekens uit Sint-Antonius haar debuutroman in de bibliotheek van Zoersel.
Zie eveneens de website van Dominique Liekens Boeken
Zie eveneens de website van Dominique Liekens Boeken
3
psyche (crew)
geplaatst: 12 december 2025, 11:59 uur
Talent moet rijpen
'De donkere tijden van het rijk' van Dominique Liekens (DL) valt onder de noemer Historisch/Fantasy. Het boek is het eerste deel van een serie waarin het verhaal wordt verteld van Daphne en Yaron, een zeventienjarige tweeling. Dit eerste deel speelt zich na inhoudsopgave en voorwoord beurtelings af in onze huidige tijd als zo’n 800 jaar geleden. Tot nu toe heb ik in dit genre alleen boeken van Tolkien gelezen, hiernaast heb ik de verfilming van ‘A Game of Thrones’ gevolgd en zou ik mezelf geen expert op het gebied van dit soort boeken noemen. Toch heb ik na het lezen van ‘De donkere tijden van het rijk’ wel mijn gedachten met betrekking tot dit debuut.
Direct valt het Vlaamse taalgebruik op. Waar ik bij Kris Van Steenberge het ‘Vlaamsch’ zo schoon vond vraag ik me bij DL af of het om spreek- of schrijftaal gaat totdat ik er aan gewend ben. Hiernaast is het verhaal m.i. bedoeld voor ‘Young adults’. Bij de introductie van Daphne en Yaron in het hier en nu heb ik de meeste kanttekeningen. Allereerst krijgen de twee zeventienjarigen, kinderen van een lang geleden verdwenen archeologe, als aspirant archeologen de kans om deel te nemen aan onderzoeken naar een Kurgan (grafheuvel) in het huidige Oekraïne. Ik blijf direct bij dit idee hangen, enerzijds begrijp ik dat de tweeling in moeders voetsporen wil treden, anderzijds lijkt zeventien jaar me wel heel jong in deze. Een dergelijke opleiding op HBO of universitair niveau vraagt zeker een afgeronde vooropleiding die ze hooguit net achter de rug hebben. Ook later in het verhaal roept dit vragen op, bijvoorbeeld bij het kennen en snel spreken van oude talen tijdens hun opleiding verkregen. Ten tweede: net na aankomst kookt Daphne een maaltijd met groenten uit de moestuin die ze perse bij hun woning in Oekraïne wilde hebben. Dan denk ik: welke zeventienjarige is daar mee bezig … een moestuin? Los van de vraag of wie dan ook een moestuin voor de twee organiseert vind ik dit ongeloofwaardig. En nu ik toch bezig ben: hóe de twee in de middeleeuwen belanden vind ik eveneens weinig geloofwaardig, door middel van het aanraken van een knopje of punt in een eeuwenoude muur. Tot slot vind ik de puberale ‘draaiende ogen’ doorheen het hele boek irritant, ik ben gestopt met tellen.
Wanneer de Daphne en Yaron in de middeleeuwen zijn beland begint het verhaal meer te leven, ik vermoed dat deze personages zo jong zijn opgevoerd omdat in die tijden mensen ook veel jonger waren bij grote gebeurtenissen, bijvoorbeeld als soldaat op het slagveld of bij een huwelijk. Maar dan loop ik op de zaken vooruit. Eerst moeten de twee hun weg vinden en zien te overleven in een heel andere tijd, na wat acties van beiden met kennis van nu gaat het wel snel allemaal, binnen enkele weken spreken de twee de taal, er wordt getrouwd. Als een lezer die gegevens met een korrel zout wil nemen, wordt het wel spannend en doen de achtereenvolgende belevenissen en de omgeving me denken aan de intriges in Games of Thrones. Voordat het boek eindigt is er voor de lezer een inkijk terug in de huidige tijd. Want Daphne en Yaron worden vanzelfsprekend gemist. Wat doet dat met de onderzoekers of hun vader bijvoorbeeld? Hoe kunnen ze zijn verdwenen? Bij suggesties over het hoe en waarom krijg ik een deja vú naar de boeken van von Däniken naast beschreven samenzweringsideeën rond Area 51, en relativiteitstheorie en tijdreizen. Het laatste gedeelte van het boek eindigt weer in de middeleeuwen met meerdere verhaallijnen en cliffhangers.
Dat ik wil weten wat in het vervolg van deze serie gaat gebeuren zegt iets over het talent van de auteur. Dit debuut wordt gaandeweg spannend, DL heeft me ondanks meerdere korrels zout me benieuwd gemaakt naar het volgende deel. Echter, schrijven is een ambacht. Talent moet rijpen. Een verhaal moet eveneens rijpen. Een groots idee hebben, een serie zoals bedoeld (willen) schrijven vraagt m.i. meer van een auteur dan nu uit de verf komt. Ik gun DL een ondersteunende uitgever en redacteur die minutieus met haar meedenken en opbouwend kritisch zijn.
Met veel dank aan Dominique Liekens voor het recensie exemplaar. Blijf groeien! 3*
'De donkere tijden van het rijk' van Dominique Liekens (DL) valt onder de noemer Historisch/Fantasy. Het boek is het eerste deel van een serie waarin het verhaal wordt verteld van Daphne en Yaron, een zeventienjarige tweeling. Dit eerste deel speelt zich na inhoudsopgave en voorwoord beurtelings af in onze huidige tijd als zo’n 800 jaar geleden. Tot nu toe heb ik in dit genre alleen boeken van Tolkien gelezen, hiernaast heb ik de verfilming van ‘A Game of Thrones’ gevolgd en zou ik mezelf geen expert op het gebied van dit soort boeken noemen. Toch heb ik na het lezen van ‘De donkere tijden van het rijk’ wel mijn gedachten met betrekking tot dit debuut.
Direct valt het Vlaamse taalgebruik op. Waar ik bij Kris Van Steenberge het ‘Vlaamsch’ zo schoon vond vraag ik me bij DL af of het om spreek- of schrijftaal gaat totdat ik er aan gewend ben. Hiernaast is het verhaal m.i. bedoeld voor ‘Young adults’. Bij de introductie van Daphne en Yaron in het hier en nu heb ik de meeste kanttekeningen. Allereerst krijgen de twee zeventienjarigen, kinderen van een lang geleden verdwenen archeologe, als aspirant archeologen de kans om deel te nemen aan onderzoeken naar een Kurgan (grafheuvel) in het huidige Oekraïne. Ik blijf direct bij dit idee hangen, enerzijds begrijp ik dat de tweeling in moeders voetsporen wil treden, anderzijds lijkt zeventien jaar me wel heel jong in deze. Een dergelijke opleiding op HBO of universitair niveau vraagt zeker een afgeronde vooropleiding die ze hooguit net achter de rug hebben. Ook later in het verhaal roept dit vragen op, bijvoorbeeld bij het kennen en snel spreken van oude talen tijdens hun opleiding verkregen. Ten tweede: net na aankomst kookt Daphne een maaltijd met groenten uit de moestuin die ze perse bij hun woning in Oekraïne wilde hebben. Dan denk ik: welke zeventienjarige is daar mee bezig … een moestuin? Los van de vraag of wie dan ook een moestuin voor de twee organiseert vind ik dit ongeloofwaardig. En nu ik toch bezig ben: hóe de twee in de middeleeuwen belanden vind ik eveneens weinig geloofwaardig, door middel van het aanraken van een knopje of punt in een eeuwenoude muur. Tot slot vind ik de puberale ‘draaiende ogen’ doorheen het hele boek irritant, ik ben gestopt met tellen.
Wanneer de Daphne en Yaron in de middeleeuwen zijn beland begint het verhaal meer te leven, ik vermoed dat deze personages zo jong zijn opgevoerd omdat in die tijden mensen ook veel jonger waren bij grote gebeurtenissen, bijvoorbeeld als soldaat op het slagveld of bij een huwelijk. Maar dan loop ik op de zaken vooruit. Eerst moeten de twee hun weg vinden en zien te overleven in een heel andere tijd, na wat acties van beiden met kennis van nu gaat het wel snel allemaal, binnen enkele weken spreken de twee de taal, er wordt getrouwd. Als een lezer die gegevens met een korrel zout wil nemen, wordt het wel spannend en doen de achtereenvolgende belevenissen en de omgeving me denken aan de intriges in Games of Thrones. Voordat het boek eindigt is er voor de lezer een inkijk terug in de huidige tijd. Want Daphne en Yaron worden vanzelfsprekend gemist. Wat doet dat met de onderzoekers of hun vader bijvoorbeeld? Hoe kunnen ze zijn verdwenen? Bij suggesties over het hoe en waarom krijg ik een deja vú naar de boeken van von Däniken naast beschreven samenzweringsideeën rond Area 51, en relativiteitstheorie en tijdreizen. Het laatste gedeelte van het boek eindigt weer in de middeleeuwen met meerdere verhaallijnen en cliffhangers.
Dat ik wil weten wat in het vervolg van deze serie gaat gebeuren zegt iets over het talent van de auteur. Dit debuut wordt gaandeweg spannend, DL heeft me ondanks meerdere korrels zout me benieuwd gemaakt naar het volgende deel. Echter, schrijven is een ambacht. Talent moet rijpen. Een verhaal moet eveneens rijpen. Een groots idee hebben, een serie zoals bedoeld (willen) schrijven vraagt m.i. meer van een auteur dan nu uit de verf komt. Ik gun DL een ondersteunende uitgever en redacteur die minutieus met haar meedenken en opbouwend kritisch zijn.
Met veel dank aan Dominique Liekens voor het recensie exemplaar. Blijf groeien! 3*
* denotes required fields.
* denotes required fields.