One Day, Everyone Will Have Always Been against This - Omar El Akkad (2025)
Engels
Autobiografisch / Journalistiek
208 pagina's
Eerste druk: Knopf,
New York (Verenigde Staten)
Op 25 oktober 2023, slechts drie weken na het bombardement op Gaza, plaatste de schrijver en journalist Omar El Akkad een tweet: "Op een dag, wanneer het veilig is, wanneer er geen persoonlijke nadelen meer zijn aan het benoemen van iets zoals het is, wanneer het te laat is om iemand ter verantwoording te roepen, zal iedereen hier altijd tegen zijn geweest." Deze tweet werd meer dan 10 miljoen keer bekeken. Zijn boek beschrijft de diepe breuk die is ontstaan onder Afro- en inheemse Amerikanen, evenals de opkomende generatie, van wie velen zich vastklampten aan een draadje geloof in westerse idealen, in de gedachte dat hun oorsprongslanden, of de landen van hun adoptie, daadwerkelijk probeerden te voldoen aan de waarden die zij aanhangen. Dit boek is een afrekening met wat het betekent om in het Westen te leven, en wat het betekent om te leven in een wereld die wordt bestuurd door een kleine groep landen: Amerika, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland. Het zal naar de mening van de schrijver ‘The Fire Next Time’ (een boek van James Baldwin, dat werd gepubliceerd in 1963) zijn voor een generatie die begrijpt dat we een verschuiving ondergaan in de zogenaamde 'op regels gebaseerde orde', een generatie die begrijpt dat het Westen niet langer vertrouwd kan worden om de wereld, of haar eigen steden en campussen, te controleren en te leiden. Het put uit intieme details van Omars eigen verhaal als emigrant die opgroeide met het geloof in het westerse project en die door de breuk van 9/11 de journalistiek in werd gekatapulteerd.
One Day, Everyone Will Have Always Been Against This by Omar El Akkad review – a cathartic savaging of western hypocrisy over Gaza | Politics books | The Guardian
Schrijver Omar El Akkad breekt met westerse media: ‘Verhullende taal houdt geweld in stand’
Op een dag zal iedereen altijd al tegen de genocide zijn geweest - NRC
Oordeel van NRC: •••• uit de vijf maximale
Omar El Akkad heeft als oorlogsjournalist in de Arabische wereld gewerkt. Zijn wortels liggen in Egypte, maar inmiddels woont en werkt hij in de Verenigde Staten. Dit boek is een essayistisch geheel waarin El Akkad persoonlijke geschiedenissen verweeft met de gebeurtenissen in Gaza. Hij geeft op deze manier zijn visie op de oorlog en dan vooral ook de houding van het westen ten opzichte van alles wat er gebeurt in Gaza.
Autoriteit
Door El Akkads eigen achtergrond en de dingen die hij als journalist meemaakte na de aanslagen van 11 september voelt El Akkad zeker aan als een autoriteit die weet waar hij het over heeft. Zijn persoonlijke verhalen zijn invoelbaar en zorgen voor een perspectief dat ik nog niet zo heel vaak heb gelezen. Dat is zeker een heel groot pluspunt aan One Day.
Het hoofdpunt dat El Akkad doorheen het hele boek maakt, is dat je heel veel kritiek kunt hebben op de Arabische wereld als het gaat over democratie en mensenrechten, maar dat het Westen het uiteindelijk niet veel beter doet. Het Westen verschuilt zich achter grote woorden die te maken hebben met democratie en vrijheid, maar als er zich dan een mogelijkheid aandient om naar deze waarden te handelen, laat ze het afweten. Dat is ook zichtbaar met de oorlog in Gaza; het Westen is zo bang voor de eigen positie dat ze uiteindelijk helemaal niets doet. En daar maakt El Akkad zich nogal boos over.
Eens
Ik kan erg ver mee gaan in de ideeën die El Akkad hier opgeschreven heeft, maar het eens zijn met bepaalde standpunten die in een boek verkondigd worden is voor mij niet genoeg om One Day ook een goed boek te laten zijn. Sterker nog, ik lees liever over standpunten waar ik het niet mee eens ben. Ik lees veel liever over mensen die mijn eigen standpunten onder druk zetten.
Bij mij overheerst dan ook het gevoel dat ik niet zo ontzettend veel meeneem uit dit boek. De persoonlijke verhalen van El Akkad zijn verrijkend, maar zijn visie op het westen is helemaal niet zo bijzonder en prikkelden me nauwelijks. Bovendien vond ik het stilistisch niet geweldig; de Engelse zinnen komen vaak wat houterig over en de tekst loopt op sommige momenten niet al te soepel.
Vanwege het persoonlijke karakter kan ik hier nog wel een ruimte voldoende aan kwijt, maar voor mij bewees One Day eens te meer dat ik het totaal oninteressant vind om over mensen te lezen waar ik het mee eens ben. Ik wil wrijving, ik wil frictie en dat vond ik hier onvoldoende om een hoog cijfer te kunnen geven.
blogpost