menu

Ghostwritten - David Mitchell (1999)

Alternatieve titel: De Geestverwantschap

mijn stem
3,91 (32)
32 stemmen

Engels
Verhalenbundel
Psychologisch

436 pagina's
Eerste druk: Hodder & Stoughton, Londen (Verenigd Koninkrijk)

''Ghostwritten'' is een verzameling verhalen die onderling op de een of andere manier gekoppeld zijn doordat personages van het ene verhaal op meer of minder subtiele wijze terugkomen in het andere verhaal. In het eerste hoofdstuk volgen we een man vlak nadat hij in de metro van Tokio een gifgasaanslag heeft gepleegd. In het volgende verhaal maken we kennis met een jongen die in een platenwinkel werkt en verliefd wordt. En zo reizen we de wereld rond, van Hong Kong, over Mongolië naar Sint-Petersburg, Londen enzovoort...

zoeken in:
4,0
Bijzonder knap debuut van David Mitchell, een van de betere Britse schrijvers van het moment. Dat De Geestverwantschap een origineel boek is, is het minste wat je kan zeggen. Eigenlijk is het een soort verhalenbundel. Alle verhalen hebben niets met elkaar te maken, behalve dat, en daar zit het leuke aan dit boek, personages uit eerdere hoofdstukken op een subtiele manier, haast onopgemerkt terugkomen in latere verhalen.

David Mitchell is een geboren verteller. Ieder hoofdstuk heeft een eigen sfeer en stijl, maar stuk voor stuk zijn het boeiende vertelsels. Zelfs al speelt soms een geest de hoofdrol of snap je niet goed wat er in het bizarre voorlaatste hoofdstuk allemaal gebeurt. Een echte aanrader.

4,0
In Okinawa stapt een man in de metro, vastbesloten de “slechten” in de maatschappij te elimineren. Wanneer de man tot actie besluit knipt Mitchell de verhaallijn weg, om na omzwervingen in o.a. Sint-Petersburg, London en Hongkong uiteindelijk terug bij de beginpassage te eindigen.

Alles wat kenmerkend is voor Mitchells panoramische schrijfstijl, is aanwezig in zijn debuut. Eén voet in de Europese cultuur, één in de Aziatische. Een vergelijking met Murakami dringt zich op. De personages zijn bij Mitchell namelijk even los van de wereld, op zoek naar “iets” dan hun blijkbaar zelf ontstijgt of dreigt te verstikken (pagina 345 ik vraag me af wat er met hen allemaal gebeurd is, die vraag is het wezen van de materie, ieder van ons een vrij bewegend deeltje, een oneindig aantal banen door het veld, voor de hand liggende banen, onwaarschijnlijke banen, geen van alle realiteit zolang ze niet worden waargenomen, wat realiteit ook moge betekenen, en materie bevat voor zoiets compacts vreselijk, vreselijk, vreselijk veel ruimten van niets, niets, niets, …).

Mitchell weet zijn personages te voorzien van een authentieke stem, zowel de uitgebluste Russische poetsvrouw in Sint-Petersburg, als de carrièrenajagende advocaat in Hongkong. Hij weet diep door te dringen in de huid van zijn personages. Het blijft niet beperkt tot zuivere belletrie, neen, Mitchell boetseert zijn personages werkelijk via de taal van hun habitat, doorspekt met glasheldere observaties van diezelfde omgevingen (”Een stad is een zee waarin je dingen kunt verliezen. Wat je vindt, zijn alleen dingen die anderen verloren hebben.”).

Wat ik kan appreciëren aan David Mitchell, is de draagwijdte van zijn werk. Iedere zin, kadert binnen een volgende verhaallijn. Er zijn momenten waarbij de vraag: “Voert Mitchell me een doodlopende straat in?” pertinent werd, maar naarmate de roman vordert tekent het frame van Mitchells taalbrouwsel zich steeds beter en beter af. W.F. Hermans zou opgetogen zijn met de doelgerichtheid van Mitchell, me dunkt.

avatar van eRCee
2,5
Dit was een tegenvaller. Te geforceerd, al de dunne linkjes tussen de verhalen kunnen niet verhelen dat er geen samenhang zit in het boek. En ook geen inhoud. Daarbij hebben de losse verhalen te weinig te bieden. Gelukkig wordt het nooit echt vervelend. 2,5*

4,0
eRCee schreef:
Dit was een tegenvaller. Te geforceerd, al de dunne linkjes tussen de verhalen kunnen niet verhelen dat er geen samenhang zit in het boek. En ook geen inhoud. Daarbij hebben de losse verhalen te weinig te bieden. Gelukkig wordt het nooit echt vervelend. 2,5*


En deze reactie verwonderd me nou niet echt 't Is een mooischrijver, die Mitchell. Niet echt iemand die beelden schept in iemands hoofd, ze eerder bevestigd. Een verzamelaar i.p.v. een creator.

avatar van eRCee
2,5
Zachary Glass schreef:
't Is een mooischrijver, die Mitchell.

Dat is me niet echt opgevallen. Taalkundig vond ik het weinig bijzonder, qua stijl is me ook niks opgevallen. Maar ik las het boek in vertaling.

Niet echt iemand die beelden schept in iemands hoofd, ze eerder bevestigd. Een verzamelaar i.p.v. een creator.

Daar kan ik me wel in vinden. Op zich is er ook niks mis met een verzameling verhalen. Maar ik vond de vertellingen op zichzelf ook niet boeiend genoeg. Het zijn droge beschrijvingen en inhoudelijk vlees noch vis: niet realistisch genoeg om je aan het denken te zetten, niet fantastisch genoeg om er door te worden meegesleept. Als Mitchell postzegels zou verzamelen had hij waarschijnlijk wel alle Beatrixen van 1 cent tot 80 cent in zijn bezit maar geen enkel zeldzaam exemplaar.

4,0
eRCee schreef:
Als Mitchell postzegels zou verzamelen had hij waarschijnlijk wel alle Beatrixen van 1 cent tot 80 cent in zijn bezit maar geen enkel zeldzaam exemplaar.


Nou ja, je kunt het ook anders bekijken. Dankzij de massale aanwezigheid van zegels van 1 tot 80 cent, kunnen er ook zeldzame exemplaren bestaan. Wat ben je met een gele Citroën als iedereen met een gele Citroën rondtuft?

dutch2
Na Cloud Atlas is Ghostwritten het tweede boek dat ik van David Mitchell las. En opnieuw werd ik overdonderd.

Net als in Cloud Atlas worden hier verhalen verteld die alle met elkaar samenhangen. Soms is die samenhang heel expliciet (de Londenaar die de vrouw van Clear Island 'ontmoet'), veel vaker is die samenhang heel wat minder expliciet (de kleine Japanse eilandgemeenschap die als twee druppels water op de gemeenschap van Clear Island lijkt; de transmigrerende geest die een soort spiegelbeeld is van Quancog). Maar hoe verder je komt in het boek, hoe duizelingwekkender die samenhang wordt.

Wat deze roman net iets minder maakt dan Cloud Atlas is het voortdreutelen van enkele verhalen. In Cloud Atlas worden alle verhalen gedreven door een spanningselement. In Ghostwritten ontbreekt dat element soms. Zo is het hoofdstuk London heel vermakelijk maar ook een beetje stuurloos. Dat geldt nog sterker voor het hoofstuk met de transmigrerende geest. Ze is dan wel ergens naar op zoek, maar wat dat is klinkt zo vaag dat het je als lezer eigenlijk nooit zo interesseert (tot het einde van het verhaal, dat wel weer erg sterk is).

Dit boek was dus op weg naar 4 *, totdat ik het voorlaatste hoofdstuk las. Toen kwam er een halve bij. In dat voorlaatste hoofdstuk wordt op een wel zeer inventieve manier voortgeborduurd op het hoofdstuk ervoor. Maar nog veel knapper is de vorm die Mitchell hiervoor kiest, een vorm die je eigenlijk voor volkomen onmogelijk zou houden. We 'lezen' namelijk een late night radioshow met bellers die iets te melden hebben. Het hoofstuk bestaat dus voor 100% uit dialoog. Het merkwaardige is dat ondanks de beperking die inherent is aan deze vorm, er in dit hoofdstuk veel meer spektakel plaatsvindt dan in de vorige hoofdstukken bij elkaar. Onwaarschijnlijk knap gedaan!

Later zou Mitchell in Cloud Atlas een nog achterlijker vorm gebruiken: een ondervraging (van een gekloonde serveerster).

4,5* voor een weergaloos debuut.

Het concept spreekt me heel erg aan en dat in combinatie met de uitstekende commentaren hier, plaatst dit boek meteen bovenaan mijn 'te lezen' lijst.

3,5
Na het verslinden van Cloud Atlas de rest van het oeuvre van Mitchell nu ook gelezen. Ghostwritten beschrijft een tiental korte verhalen, slechts lichtjes via personages met elkaar verbonden, van over de hele wereld, met een nadruk op Azië waar de schrijver lange tijde heeft gewoond. Even lijkt halverwege zich een rode draad te ontspinnen middels een 'noncorpum', een soort onafhankelijke geest die zich kan inplanten in het brein van een mens, maar het 'personage' verdwijnt weer om later (in andere vorm?) nog wel even terug te komen. Deed me overigens denken aan het 'oortje' van Ender in de boeken van O.S. Card.

De verhalen in Ghostwritten zonder meer interessant en bij vlagen bijzonder geestig, en eens in de zoveel tijd komt Mitchells romantische geest bovendrijven, bijvoorbeeld in het tweede, en misschien beste, hoofdstuk 'Tokyo'. Allemaal zeer leesbaar, al zie ik ook dit boek, net als DreamNumber9, als opstapje naar zijn echte meesterwerk.

3,5*.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:59 uur

geplaatst: vandaag om 17:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.