Het Gore Lef - Sarah Arnolds (2025)
mijn stem
5 stemmen
Nederlands
Verhalenbundel
Psychologisch
184 pagina's
Eerste druk: Das Mag,
Amsterdam (Nederland)
In de verhalen in 'Het gore lef' wordt volop gelogen. Want een leugen is een geweldige manier om te ontsnappen aan de waarheid – die vaak te pijnlijk is, of te saai. En het is zo makkelijk. Iedereen kan het. Je liegt tegen je vrienden, je masseur, je ouders, je kinderen, je partner of tegen jezelf. Moeilijker is het om ermee op te houden. De verhalen zijn soms geestig, soms beklemmend, soms ongemakkelijk. Allemaal combineren ze een eigenzinnige, verrassende insteek met een indringende sfeer en schetsen ze situaties die nog lang in je hoofd blijven rondspoken. Arnolds prikt door de façade van conformerende alledaagsheid die haar, veelal vrouwelijke, personages ophouden en toont welke disruptieve verlangens en verzwegen fantasieën daarachter schuilgaan.
3
geplaatst: 9 oktober 2025, 20:49 uur
Erg sterk debuut, deze verhalenbundel van Sarah Arnolds. In zeven verhalen, neemt ze je mee in een absurd universum waar een man door zijn partner met een vis geslagen wordt, een vrouw de verkeerde man mee naar huis neemt en een jongedame vrijwillig aanschuift bij een studie Russisch.
De kracht van Het Gore Lef zit voor mij overigens niet eens in het creatieve van de verhalen, maar veel meer in de sublieme stijl van Arnolds. Ze schrijft licht onderkoeld over alledaagse taferelen en mensen die verlangen om iets of ergens anders te zijn. Door de stijl en thematiek - die subtiel in de verhalen is verweven - krijgen de observaties een prettig soort melancholie. Dit resulteert in een aantal fantastische passages, zoals:
Of:
Het is knap hoe de minutieus gecomponeerde passages vrijwel nergens gekunsteld aanvoelen, een gevaar dat natuurlijk op de loer ligt. Sommige verhalen zijn niet volledig uitgewerkt en eindigen nogal abrupt, maar dat is Arnolds vergeven.
Hoogtepunten: Ontspan je, alsjeblieft, Madrid en Russisch.
De kracht van Het Gore Lef zit voor mij overigens niet eens in het creatieve van de verhalen, maar veel meer in de sublieme stijl van Arnolds. Ze schrijft licht onderkoeld over alledaagse taferelen en mensen die verlangen om iets of ergens anders te zijn. Door de stijl en thematiek - die subtiel in de verhalen is verweven - krijgen de observaties een prettig soort melancholie. Dit resulteert in een aantal fantastische passages, zoals:
"Eens in de zoveel tijd ga ik koffiedrinken met een man van kantoor. We praten over werk, hij vertelt me hoe ik mijn potentieel ten volste kan benutten, en ik probeer niet te veel te klagen. Wanneer ik hem vertel dat ik binnenkort mijn huis uit moet, zegt hij dat ik mijn netwerk moet aanspreken. Hij zegt dat ik moet gaan hardlopen omdat ik in de rouw ben. Heb je wel eens aan vrijwilligerswerk gedacht? vraagt hij. Je zou iets kunnen doen met oude mensen, suggereert hij, je zou eens per week je volle aandacht kunnen richten op degenen die al in de vertrekhal staan en niet, zoals jij, er middenin. Waar middenin? vraag ik, en hij zegt: Het leven. Maar ik sta niet midden in het leven, ik bevind me in de ventilatieschacht die door het plafond erboven loopt, waar het warm en donker is en ik door het roostertje naar beneden kan kijken zonder dat iemand me ziet."
Of:
"Een tijd geleden zag ik, toen hij aan een tafeltje bij het raam op me zat te wachten en ik hem van achteren naderde, dat hij een kalend plekje op zijn achterhoofd heeft, rond en glanzend als een munt. De zon raakte het aan en ik was ontroerd. In het harde licht dat door de ramen viel maakte hij plotseling een ontzettend weerloze indruk. Het kale cirkeltje zat op een plek waar hij het onmogelijk zelf kan bekijken, tenzij hij een tweede spiegel gebruikt, of iemand vraagt er een foto van te maken. Ik dacht toen nog dat ik op een dag de persoon zou kunnen zijn die de tweede spiegel mocht vasthouden, maar inmiddels geef ik mezelf weinig kans."
Het is knap hoe de minutieus gecomponeerde passages vrijwel nergens gekunsteld aanvoelen, een gevaar dat natuurlijk op de loer ligt. Sommige verhalen zijn niet volledig uitgewerkt en eindigen nogal abrupt, maar dat is Arnolds vergeven.
Hoogtepunten: Ontspan je, alsjeblieft, Madrid en Russisch.
2
geplaatst: afgelopen woensdag om 12:19 uur
Intieme wrijvingen
In de absurdistische verhalenbundel 'Het Gore Lef' (2025) liegen personages om hun pijn niet te hoeven voelen. Ze houden zichzelf voor dat ze kleiner zijn dan de mensen die ze liefhebben. Ze gebruiken leugens als een warm bad om niet naar zichzelf te hoeven kijken, maar om te kunnen verdwijnen in ongezonde strelingen. Niet willen accepteren dat een koesterende en troostende hand soms tegelijkertijd een venijnige klap kan uitdelen: liefde als een onderhuidse mokerslag. Als men zichzelf maar voor kan liegen dat van jezelf afdwalen veiliger voelt dan een gezonde relatie.
Het thema van intimiteit als een subtiele mokerslag wordt fantastisch weergegeven in het openingsverhaal. In 'Je vriendin koopt een vis op de markt' heeft de ik-verteller zichzelf gestript van een eigen identiteit en kijkt hij bijna verwonderd naar hoe zijn vriendin steeds hardere klappen uitdeelt met vreemdere objecten. Gelaten accepteert hij deze nieuwe fase in zijn relatie als het nieuwe normaal. In 'Ontspan je, alsjeblieft' betasten de vingertoppen van masseuse Elsie het naakte lichaam van de ik-verteller. De intieme betastingen roepen zowel koortsige fantasieën op naar kunstenaar David Hockney als rouw om een overleden moeder.
In beide verhalen figureren personages die van zichzelf, hun eigen gevoelsleven en hun lichaam vervreemd zijn geraakt. Anderen bepalen de aanrakingen en de zelf is een speelbal van eigen dromen en verlangens. Maar het beschermingsmechanisme van jezelf voorliegen om niet te hoeven voelen, wordt pas echt gevaarlijk in het langere verhaal 'Brand'. Hierin kijkt een tienermeisje uit een repressief christelijk milieu op tegen andere leeftijdsgenootjes. Hun vroegere kinderspelletjes worden steeds vaker vervangen door wilde grootspraak over eerste seksuele ontmoetingen. De grens tussen waan en werkelijkheid wordt diffuser en onduidelijker. De onstuimige tiener ziet zelf niet meer wat goed voor haar is en wat haar kan beschadigen.
De meeste verhalen hebben wel een surrealistische laag, maar in 'De Mijne' verruilt de ik-verteller per ongeluk haar mimespelende man voor een andere mimespelende man. Haar relatie begint te vervelen en zij had eigenlijk ook liever een dermatoloog gehad dan een mimespeler. Ook hier weer een personage dat zichzelf met een liaison voorliegt om niet te hoeven accepteren dat haar ingeslapen huwelijk de beste tijd heeft gehad. In 'Madrid' vindt de mannelijke ik-verteller zich net ziek genoeg om het contact te herstellen met zijn verloren zoon. Op advies van zijn vrouw wil hij hem vertellen over zijn kanker. Toch leidt een irritant telefoonspelletje hem steeds af.
In 'Russisch' volgt een toehoorder eigenlijk geen lessen aan de universiteit, maar hoopt ze toch dat mensen haar verwarren met iemand die Russisch spreekt. Een toevallig contact met een werkelijke student lijkt te kunnen ontaarden in een romance. Net als in het openingsverhaal wordt de thematiek van liegen om niet te hoeven voelen weer expliciet in het slotstuk 'Hoe Ik leerde Liegen'. De verteller verzint een Europese reis om hun disfunctionele huishouden niet te hoeven accepteren. Tot de pijn van de realiteit toch weer binnendringt.
Sarah Arnolds gaat een grote worden. Ik heb het iets minder in mij om met sterren en lofuitingen haar schrijven te prijzen, zoals op de achterflap van de roman het geval is. Maar Arnolds weet precies de precaire balans te vinden tussen schrijnende misère en zwarte komedie; je geeft om haar personages en lacht ze tegelijkertijd ook een beetje uit. Ze zijn zo bespottelijk herkenbaar. Zoals ze zichzelf volledig wegcijferen, maar tegelijkertijd verzanden in giftige relaties die niet goed voor ze zijn. Ook thematisch opvallend strak gestructureerd voor een debuut. Ik bewaar mijn ene ster voor de grandioze roman die zonder twijfel gaat volgen.
In de absurdistische verhalenbundel 'Het Gore Lef' (2025) liegen personages om hun pijn niet te hoeven voelen. Ze houden zichzelf voor dat ze kleiner zijn dan de mensen die ze liefhebben. Ze gebruiken leugens als een warm bad om niet naar zichzelf te hoeven kijken, maar om te kunnen verdwijnen in ongezonde strelingen. Niet willen accepteren dat een koesterende en troostende hand soms tegelijkertijd een venijnige klap kan uitdelen: liefde als een onderhuidse mokerslag. Als men zichzelf maar voor kan liegen dat van jezelf afdwalen veiliger voelt dan een gezonde relatie.
Het thema van intimiteit als een subtiele mokerslag wordt fantastisch weergegeven in het openingsverhaal. In 'Je vriendin koopt een vis op de markt' heeft de ik-verteller zichzelf gestript van een eigen identiteit en kijkt hij bijna verwonderd naar hoe zijn vriendin steeds hardere klappen uitdeelt met vreemdere objecten. Gelaten accepteert hij deze nieuwe fase in zijn relatie als het nieuwe normaal. In 'Ontspan je, alsjeblieft' betasten de vingertoppen van masseuse Elsie het naakte lichaam van de ik-verteller. De intieme betastingen roepen zowel koortsige fantasieën op naar kunstenaar David Hockney als rouw om een overleden moeder.
In beide verhalen figureren personages die van zichzelf, hun eigen gevoelsleven en hun lichaam vervreemd zijn geraakt. Anderen bepalen de aanrakingen en de zelf is een speelbal van eigen dromen en verlangens. Maar het beschermingsmechanisme van jezelf voorliegen om niet te hoeven voelen, wordt pas echt gevaarlijk in het langere verhaal 'Brand'. Hierin kijkt een tienermeisje uit een repressief christelijk milieu op tegen andere leeftijdsgenootjes. Hun vroegere kinderspelletjes worden steeds vaker vervangen door wilde grootspraak over eerste seksuele ontmoetingen. De grens tussen waan en werkelijkheid wordt diffuser en onduidelijker. De onstuimige tiener ziet zelf niet meer wat goed voor haar is en wat haar kan beschadigen.
De meeste verhalen hebben wel een surrealistische laag, maar in 'De Mijne' verruilt de ik-verteller per ongeluk haar mimespelende man voor een andere mimespelende man. Haar relatie begint te vervelen en zij had eigenlijk ook liever een dermatoloog gehad dan een mimespeler. Ook hier weer een personage dat zichzelf met een liaison voorliegt om niet te hoeven accepteren dat haar ingeslapen huwelijk de beste tijd heeft gehad. In 'Madrid' vindt de mannelijke ik-verteller zich net ziek genoeg om het contact te herstellen met zijn verloren zoon. Op advies van zijn vrouw wil hij hem vertellen over zijn kanker. Toch leidt een irritant telefoonspelletje hem steeds af.
In 'Russisch' volgt een toehoorder eigenlijk geen lessen aan de universiteit, maar hoopt ze toch dat mensen haar verwarren met iemand die Russisch spreekt. Een toevallig contact met een werkelijke student lijkt te kunnen ontaarden in een romance. Net als in het openingsverhaal wordt de thematiek van liegen om niet te hoeven voelen weer expliciet in het slotstuk 'Hoe Ik leerde Liegen'. De verteller verzint een Europese reis om hun disfunctionele huishouden niet te hoeven accepteren. Tot de pijn van de realiteit toch weer binnendringt.
Sarah Arnolds gaat een grote worden. Ik heb het iets minder in mij om met sterren en lofuitingen haar schrijven te prijzen, zoals op de achterflap van de roman het geval is. Maar Arnolds weet precies de precaire balans te vinden tussen schrijnende misère en zwarte komedie; je geeft om haar personages en lacht ze tegelijkertijd ook een beetje uit. Ze zijn zo bespottelijk herkenbaar. Zoals ze zichzelf volledig wegcijferen, maar tegelijkertijd verzanden in giftige relaties die niet goed voor ze zijn. Ook thematisch opvallend strak gestructureerd voor een debuut. Ik bewaar mijn ene ster voor de grandioze roman die zonder twijfel gaat volgen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.