Im Schnee - Tommie Goerz (2025)
Alternatieve titel: Door de Sneeuw
Duits
Psychologisch
176 pagina's
Eerste druk: Piper,
München (Duitsland)
Het bergdorp waar boer Max al tachtig jaar woont, is bedekt met een deken van sneeuw. Buiten is het stil. Totdat de doodsklok ineens luidt. Hij klinkt voor Sjors, zijn leven lang zijn beste vriend, en meer. En dus trekt Max er ’s avonds op uit, naar de dodenwake, waar de bejaarde dorpsbewoners bij elkaar komen om Sjors te herdenken. De hele nacht halen ze herinneringen op aan vroeger, aan het kleine geluk waaruit een mensenleven bestaat. Ze praten over Sjors. Maar ook over de bekrompenheid die de kop soms opstak in het dorp, over gebeurtenissen die werden verzwegen. Pas ’s ochtends vroeg komt Max thuis. Op deze eerste dag zonder Sjors wordt het hem duidelijk: niets daarvan zal ooit terugkeren.
Een verdwijnende wereld waar niet alles 'beter' was, maar toch ruikt het mij hier soms toch een beetje te veel naar nostalgie. Max is een beetje de zonderling, buitenstaander in het dorp, nooit getrouwd en ook wel geregeld gespot bij de vrouwen en hun activiteiten. Als ik de (bekende) plaatsnamen bekijk, dan situeer ik dit fictieve dorp Austhal, in het dal van de Aus dus, niet zozeer in de Alpen (wat ik ergens las), maar eerder tegen de Tsjechische grens in sterk heuvelachtig gebied. 'Stedelingen', ook al wonen ze 30 jaar in een uiteraard nieuwe verkaveling, worden nog steeds nauwelijks aanvaard, om van eventuele vluchtelingen maar helemaal te zwijgen.
Tja, wat de innerlijke noodzaak van Goerz geweest is om dit werkje te schrijven, ontgaat me. Het heeft verdiensten… maar welke? Literair niet zo bijzonder, al houdt de schrijver het gelukkig ook bewust sober, zonder pretentieuze aspiraties. Aardig, zonder veel meer.