Het Rode Gevaar - Ron Broekhart (2021)

De auteur van 'Het rode gevaar' had, mag best gezegd worden, knalrode haren. Ik zie hem nog op het veld van Excelsior Maassluis rennen. Op advies van voormalig Maassluizer Maarten 't Hart begon Ron aan zijn autobiografie. Toen echter in een gesprek van Ron en Maarten de geschiedenis van zijn ouders aan de orde kwam, kreeg Ron het advies éérst hun verhaal te schrijven.
VI-bargast Chris Woerts , eveneens bekend binnen Excelsior Maassluis, schreef het voorwoord.

Vrije geest

‘Het Rode Gevaar’ volgt op het debuut ‘Dwangarbeiders’ van Ron Broekhart (RB). Daar waar het debuut van RB het verhaal vertelt over zijn ouders als dwangarbeider is zijn tweede boek een autobiografie. Het gevaar bij autobiografieën is dat de verhalen vooral voor de schrijver en zijn directe omgeving interessant zijn, maar wat als een lezer niet uit die directe omgeving komt? Is het dan ook interessant?

Ron Broekhart is muzikant, componist, camerajournalist, video editor, producent en auteur. En even veelzijdig als al die zaken waarmee deze auteur zich bezig houdt, vind ik zijn boek met samenhangende korte verhalen veelzijdig, het beschrijft m.i. de ontwikkeling van een vrije geest. Een mens die zich niet in een hokje laat duwen.

Ik word op mijn wenken bediend bij het lezen van de eerste verhalen uit ‘Het Rode Gevaar’, ik lees meer over de Russische moeder van RB, een opmerkelijke vrouw over wie ik aan het eind van 'Dwangarbeiders' meer had willen weten. Hoe is het om als Russische vrouw een gezin met vijf kinderen op te voeden in een overwegend gereformeerd stadje? Samen te leven met een aimabele man die hiernaast óók ‘ouderwetse’ ideeën had. Hoe is het om met zijn zevenen in een vierkamerflatje te wonen met een Trabant voor de deur, als het ware een overdekte brommer. RB was het jongste kind in dit gezin.

In de jaren zestig toen RB nog op de lagere school zat heeft hij veel indrukken opgedaan en veel geleerd: onder meer de kracht van wodka, de smaak van rookworst, de stank van een trabant, meedogenloosheid van het water, verschillende geaardheid van mensen, Gods woord, stromingen in de muziek. Die muziek zal naast voetbal en zijn gezin van herkomst een belangrijke pijler in zijn leven worden en blijven. Ook wordt duidelijk wat de invloed kan zijn van geïrriteerd geschreeuw langs de kant “Hou die rooie in de gaten, schop hem desnoods onder de grond!” of een psychologische test waar onder meer de uitslag werd geveld dat RB niet creatief zou zijn, een zeer slechte auditieve waarneming had en zich moeilijk in geschrift kon uiten. Ondertussen leerde RB zichzelf na de beroemde gitaarriff in het nummer ‘Smoke on the water’ gitaar te spelen door zonder hulp van hedendaagse tuturials uren, dagen, weken zijn vingers in de juiste timing, de juiste noten en volgorde te bewegen.

Naar mijn mening is ‘Het Rode gevaar’ niet alleen lezenswaardig tijdsdocument, variërend van informatief tot hilarisch of ontroerend; het zal een feestje zijn voor muziekliefhebbers met een brede smaak. De lezer ontmoet o.m. organist Feike As(t)ma, Peter Maffay, Mariska Veres, Peter Tetteroo, U2 en maakt de hoogtijdagen van de Free Record Shop mee. Het doet me goed te weten hoe de eigenaar van de Free Record Shops Hans Breukhoven geen uitslag van een psychologische test nodig had en tegen RB zei “Ik zie zo wel wat voor persoon je bent en dat je het heus wel gaat redden”. ‘Het Rode Gevaar’ bewijst dat RB het inderdaad heus wel heeft gered, simpelweg doordat hij zichzelf bleef. Ik ben benieuwd naar het vervolg 'De Spin van Koning David' . Het lag net in mijn brievenbus.

3,5*