The Secret of Secrets - Dan Brown (2025)
Alternatieve titel: Het Ultieme Geheim
mijn stem
22 stemmen
Engels
Thriller
704 pagina's
Eerste druk: Doubleday,
New York (Verenigde Staten)
Robert Langdon, gewaardeerd professor in de symboliek, reist naar Praag om een ​​baanbrekende lezing bij te wonen van Katherine Solomon, een prominente wetenschapper met wie hij onlangs een relatie is begonnen. Katherine staat op het punt een boek te publiceren dat verrassende ontdekkingen bevat over de aard van het menselijk bewustzijn en dat eeuwen van gevestigde overtuigingen dreigt te ontwrichten. Door een brute moord ontaardt het verblijf van de twee wetenschappers in een complete chaos die culmineert in de verdwijning van Katherine én haar manuscript. Langdon wordt het doelwit van een machtige organisatie en wordt opgejaagd door een huiveringwekkende aanvaller die voortkomt uit de oudste mythologie van Praag. Terwijl het plot zich uitbreidt naar Londen en New York, blijft Langdon wanhopig op zoek naar Katherine en naar antwoorden. In een zinderende race door de werelden van zowel de futuristische wetenschap als die van de mystiek, eeuwenoude mythen en volksoverleveringen, ontdekt Langdon de schokkende waarheid over een geheim project dat ons denken over het menselijk bewustzijn voorgoed zal veranderen.
1
psyche (crew)
geplaatst: 11 september 2025, 00:07 uur
Recensie Maarten Mol, Parool, d.d. 10 september 2025 (€)
De Amerikaanse schrijver Dan Brown is na acht jaar terug met een nieuwe thriller. In Het ultieme geheim – een glansrijke revanche op zijn vorige boek – speelt hoogleraar symboliek Robert Langdon opnieuw de hoofdrol. Het draait, spelend in Praag, om een revolutionair geheim rond ons bewustzijn.
En je trapt er als lezer gewoon weer in. Je weet wat je krijgt en dat krijg je ook keurig uitgeserveerd. Precies zoals het de bedoeling is van Dan Brown. Hij trekt je met zijn thrillers het niet al te geloofwaardige verhaal in en je laat je gedurende de roman bijna willoos door hem meevoeren.
0
psyche (crew)
geplaatst: 2 oktober 2025, 16:52 uur
psyche schreef:
En je trapt er als lezer gewoon weer in. Je weet wat je krijgt en dat krijg je ook keurig uitgeserveerd. Precies zoals het de bedoeling is van Dan Brown. Hij trekt je met zijn thrillers het niet al te geloofwaardige verhaal in en je laat je gedurende de roman bijna willoos door hem meevoeren.
En je trapt er als lezer gewoon weer in. Je weet wat je krijgt en dat krijg je ook keurig uitgeserveerd. Precies zoals het de bedoeling is van Dan Brown. Hij trekt je met zijn thrillers het niet al te geloofwaardige verhaal in en je laat je gedurende de roman bijna willoos door hem meevoeren.
En zo is het maar net, wat Maarten Pol 10 september j.l. in het Parool schreef. Wat mij betreft vooral een vakantieboek, waarvan ik gezien het thema al lezend eigenlijk vrijwel zeker wist dit gaat een zwakke afronding worden en dat werd het ook. . Maar ja, net zoals er ‘popcorn’ films bestaan, bestaan er ook vakantieboeken al had deze m.i. wel wat minder pagina’s nodig … erg uitgesmeerde race tegen de klok …
De film volgt ongetwijfeld.
3 of 3,5? Dan toch maar het laatste …
1
geplaatst: 12 oktober 2025, 19:48 uur
Vintage Brown schreef ik al vaker bij boeken van hem en ook hier past dat weer. Maar ook weer niet helemaal en eerder in lijn met zijn vorige Origin dan met de oudere boeken. Die oudere boeken waren leuke puzzeltochten waar de omgeving echt van belang was voor het verhaal en de thematiek, dat had Origin niet. En het recentere Inferno kwam met interessante ideeën en een gedurfd einde en was daarmee verrassend sterk.
Dit nieuwste werk kent wel de typische ingrediënten om spanning te maken met veel cliffhangers en vaak beetjes informatie die je krijgt. Vintage Brown want dat doet hij vaker. En het zou geen Brown zijn als de wereldberoemde professor Langdon niet weer eens wordt verdacht van criminele zaken - dit is allemaal wel erg veel gerecycle. En de plot is dusdanig mager dat er echt met gemak 250 pagina's uit hadden gekund. Ja, dit leest soepel weg maar ook doordat de taal niet heel bijzonder is en je prima woorden of zelfs hele zinnen kan missen zonder echt iets te missen.
Erger is dat de omgeving nauwelijks noodzakelijk is. Er is wat met die Golem maar eigenlijk is ook die niet echt nodig. Brown beschrijft weliswaar de stad maar eerder in droge Wikipedia-achtige stukken dan in smeuïg taalgebruik. En het is vooral dat dit een doodnormale thriller is zonder dat leuke gepuzzel erin (de paar puzzels hadden overal plaats kunnen vinden en zijn ook niet heel boeiend).
Kortom, soepel leesbaar maar eigenlijk ook niet echt boeiend. Goed voor een lange vliegtuigvlucht maar dat is het dan ook. Ik ben teleurgesteld. 2,0*.
Dit nieuwste werk kent wel de typische ingrediënten om spanning te maken met veel cliffhangers en vaak beetjes informatie die je krijgt. Vintage Brown want dat doet hij vaker. En het zou geen Brown zijn als de wereldberoemde professor Langdon niet weer eens wordt verdacht van criminele zaken - dit is allemaal wel erg veel gerecycle. En de plot is dusdanig mager dat er echt met gemak 250 pagina's uit hadden gekund. Ja, dit leest soepel weg maar ook doordat de taal niet heel bijzonder is en je prima woorden of zelfs hele zinnen kan missen zonder echt iets te missen.
Erger is dat de omgeving nauwelijks noodzakelijk is. Er is wat met die Golem maar eigenlijk is ook die niet echt nodig. Brown beschrijft weliswaar de stad maar eerder in droge Wikipedia-achtige stukken dan in smeuïg taalgebruik. En het is vooral dat dit een doodnormale thriller is zonder dat leuke gepuzzel erin (de paar puzzels hadden overal plaats kunnen vinden en zijn ook niet heel boeiend).
Kortom, soepel leesbaar maar eigenlijk ook niet echt boeiend. Goed voor een lange vliegtuigvlucht maar dat is het dan ook. Ik ben teleurgesteld. 2,0*.
1
psyche (crew)
geplaatst: 5 november 2025, 10:40 uur
Helemaal mee eens.
Er is wat met die Golem maar eigenlijk is ook die niet echt nodig
Goed voor een lange vliegtuigvlucht maar dat is het dan ook. Ik ben teleurgesteld. 2,0*.
Bij nader inzien gaat er nog een halve * af. Ja, lekker spannend lezen, ik las het aan het strand. Door zijn stijl verleidt Dan Brown tot doorlezen maar gezien het thema kun je als lezer eigenlijk weten dat er geen spectaculaire weetjes of ontknoping kan volgen. Alles wat Dan Brown over bewustzijn schrijft heb ik al eerder gelezen.
De teleurstelling wat betreft de Golem geeft de doorslag, ik kan namelijk dat gevoel zo terughalen en baal er weer van 2,5*
1
geplaatst: 8 augustus, 20:58 uur
Laat me beginnen met te zeggen dat ik alle Dan Brown thrillers heb gelezen. Dat doe ik niet om te pochen maar om aan te geven dat ik zo ongeveer wel weet wat ik van een 'Dan Brown' kan verwachten.
Dit gezegd hebbende kom ik nu bij Het Ultieme Geheim. Zoals zo vaak neemt Brown de lezer mee naar bijzondere locaties. Praag - staat al jaren op mijn bucketlist - herbergt vele bijzondere en markante bouwwerken. Brown beschrijft ze stuk voor stuk en nodigt daarmee uit om ze te bekijken op internet. In die zin lijkt HUG een beetje op een reisgids (maar dan zonder afbeeldingen).
Heb je daarmee een goed verhaal, een thriller? Natuurlijk niet, daarvoor zijn spannende situaties nodig, ontstaan uit motief, dreiging en actie. Die situaties moeten worden ondergaan door personages. Tenslotte is er ook nog een plot nodig, liefst logisch en geloofwaardig door een goed onderbouwde explicatie. Goed, ik ga ze vanuit mijn eigen standpunt even langs. Spannende situaties zijn er meer dan voldoende, dat mag ook wel als je bijna 800 bladzijden lang de spanningsboog van de lezer strak wil houden. Motief is ook aanwezig en voor dreiging en actie zit je bij Brown gebeiteld. De aanwezigheid van veel actie levert wel absurde en volledig ongeloofwaardige twists op. Dan de personages. Hier gaat een en ander faliekant mis wat mij betreft. Deze zijn irritant één-dimensionaal. Ok, van Robert Langdon wist je dat al van tevoren. Maar ook Solomon, Finch, Vesna, de Golem, Nagel en nog wat bijrollen ontkomen niet aan oppervlakkigheid. Robert Langdon blijkt wederom naast wetenschapper een first class superman te zijn. Bedenkt in fracties van een seconde hoe hij zich kan redden uit een bijzonder netelige situatie waar zelfs James Bond geen uitweg meer zou zien.
Tenslotte de plot. Daar bezwijkt HUG naar mijn mening onder z'n eigen gewicht(igheid). Als ik een ruwe verdeling mag geven: HUG beslaat 450 bladzijden vol spanning, actie, locatie beschrijvingen en situaties. De overige 300 staan vol met neuro-wetenschappelijke verhandelingen over bijzonder ingewikkelde materie. Met vraagstukken waar bestaande wetenschappers in onze reeële wereld nog lang geen antwoord op hebben. Brown somt een hoeveelheid zaken op die uitnodigt om verklaringen en uitleg te zoeken op Wikipedia. Maar de materie is dermate complex dat het de lezer gaat duizelen. Ikzelf heb in grove lijnen begrepen wat HUG inhoudt. Echter kreeg ik meer vragen dan antwoorden. Langdon en Solomon leggen in lange, opgerekte en veelal onleesbare en onbegrijpelijke volzinnen uit wat bedoeld wordt met bijvoorbeeld non-lokaal bewustzijn. Zij doen dat als wetenschappers onder elkaar en hanteren daarbij vakterminologie. Met daarin de irritante gewoonte om een zin halverwege te laten vervolgen door de ander.
De wetenschappelijke verhandelingen zijn in mijn optiek veel te complex en te langdradig. Die hadden met minstens 200 bladzijden ingekort kunnen worden. Dat zou de snelheid (en daar gaat het toch om in een actiethriller) ten goede komen.
HUG is een spannende actiethriller maar wel met onnodig veel ruimte voor wetenschap. Daardoor vliegt HUG enigszins uit de bocht en bezwijkt het onder eigen gewicht. Dan Brown heeft wel betere thrillers geschreven.
Dit gezegd hebbende kom ik nu bij Het Ultieme Geheim. Zoals zo vaak neemt Brown de lezer mee naar bijzondere locaties. Praag - staat al jaren op mijn bucketlist - herbergt vele bijzondere en markante bouwwerken. Brown beschrijft ze stuk voor stuk en nodigt daarmee uit om ze te bekijken op internet. In die zin lijkt HUG een beetje op een reisgids (maar dan zonder afbeeldingen).
Heb je daarmee een goed verhaal, een thriller? Natuurlijk niet, daarvoor zijn spannende situaties nodig, ontstaan uit motief, dreiging en actie. Die situaties moeten worden ondergaan door personages. Tenslotte is er ook nog een plot nodig, liefst logisch en geloofwaardig door een goed onderbouwde explicatie. Goed, ik ga ze vanuit mijn eigen standpunt even langs. Spannende situaties zijn er meer dan voldoende, dat mag ook wel als je bijna 800 bladzijden lang de spanningsboog van de lezer strak wil houden. Motief is ook aanwezig en voor dreiging en actie zit je bij Brown gebeiteld. De aanwezigheid van veel actie levert wel absurde en volledig ongeloofwaardige twists op. Dan de personages. Hier gaat een en ander faliekant mis wat mij betreft. Deze zijn irritant één-dimensionaal. Ok, van Robert Langdon wist je dat al van tevoren. Maar ook Solomon, Finch, Vesna, de Golem, Nagel en nog wat bijrollen ontkomen niet aan oppervlakkigheid. Robert Langdon blijkt wederom naast wetenschapper een first class superman te zijn. Bedenkt in fracties van een seconde hoe hij zich kan redden uit een bijzonder netelige situatie waar zelfs James Bond geen uitweg meer zou zien.
Tenslotte de plot. Daar bezwijkt HUG naar mijn mening onder z'n eigen gewicht(igheid). Als ik een ruwe verdeling mag geven: HUG beslaat 450 bladzijden vol spanning, actie, locatie beschrijvingen en situaties. De overige 300 staan vol met neuro-wetenschappelijke verhandelingen over bijzonder ingewikkelde materie. Met vraagstukken waar bestaande wetenschappers in onze reeële wereld nog lang geen antwoord op hebben. Brown somt een hoeveelheid zaken op die uitnodigt om verklaringen en uitleg te zoeken op Wikipedia. Maar de materie is dermate complex dat het de lezer gaat duizelen. Ikzelf heb in grove lijnen begrepen wat HUG inhoudt. Echter kreeg ik meer vragen dan antwoorden. Langdon en Solomon leggen in lange, opgerekte en veelal onleesbare en onbegrijpelijke volzinnen uit wat bedoeld wordt met bijvoorbeeld non-lokaal bewustzijn. Zij doen dat als wetenschappers onder elkaar en hanteren daarbij vakterminologie. Met daarin de irritante gewoonte om een zin halverwege te laten vervolgen door de ander.
De wetenschappelijke verhandelingen zijn in mijn optiek veel te complex en te langdradig. Die hadden met minstens 200 bladzijden ingekort kunnen worden. Dat zou de snelheid (en daar gaat het toch om in een actiethriller) ten goede komen.
HUG is een spannende actiethriller maar wel met onnodig veel ruimte voor wetenschap. Daardoor vliegt HUG enigszins uit de bocht en bezwijkt het onder eigen gewicht. Dan Brown heeft wel betere thrillers geschreven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.