Le Dedico Mi Silencio - Mario Vargas Llosa (2023)
Alternatieve titel: Ik Draag Mijn Stilte op aan Jou
Spaans
Sociaal / Kunst en Cultuur
236 pagina's
Eerste druk: Alfaguara,
Madrid (Spanje)
De Peruaanse journalist Toño Azpilcueta ademt en leeft Peruaanse muziek. Helaas wordt hij (nog) niet erkend als schrijver en kan hij zijn enorme kennis alleen kwijt in goedkope tijdschriften die hem weinig betalen. Op een avond gaat Toño naar een concert van een gitarist van wie hij nog nooit heeft gehoord. Zijn naam is Lalo Molfino, en zodra de eerste akkoorden klinken beseft Toño dat hij naar iemand luistert met een verbazingwekkend talent. In zijn artikel voorspelt hij een succesvolle carrière voor Lalo Molfino, maar enige tijd later komt hij erachter dat de muzikant in volledige anonimiteit is overleden. Wie was Lalo Molfino? Waarom lijkt niemand zich zijn naam of zijn muziek te herinneren? Toño begint aan een reis door Peru, vastbesloten een boek te schrijven over Lalo Molfino en de cultuur van zijn land in het licht van de muziek. De muziek die ontstond in de armste achterafstraten van Lima en het wonder verrichtte om, misschien wel voor het eerst, alle Peruanen onder dezelfde hemel te verenigen.
Dit was mijn eerste Vargas Llosa en ik heb zo het idee dat dit boek niet per sé heel representatief is voor de rest van zijn werken. Hoe dan ook een boeiend boekje, dat zeker aan het begin de nodige inspanning van de lezer verwacht. Vooral aan het begin waren er ontzettend veel voetnoten, waarvan ik me afvraag of ze echt allemaal nodig waren. Dat begin voelde meer als een soort essay over de muzikale geschiedenis van Perú dan als een roman. Daarna ontvouwde het plot zich wat meer en kwam ik mee en kon ik de de essayistische tussenstukjes ook meer waarderen.
Ik vond het verhaal achter de gitarist wel boeiend en ook zeker het proces van het schrijven van het boek, dat eerst een daverend succes bleek, maar daarna toch tot een mislukking leidde door het overmatig enthousiasme van de schrijver. De achtergronden vond ik ook interessant, maar ik snap dat dit boek niet voor iedereen is weggelegd, enige interesse in muziek en/of Perú is wel een must. En dan nog is het wel pittig, ik denk dat het voor Peruanen en Zuid-Amerikanen een feest der herkenning is, maar als leek zoals ik was het, zelfs met de voetnoten, lastig. De voetnoten vertellen namelijk in het kort wat een begrip of naam een beetje is, maar ik heb het idee dat je dit boek zoveel beter begrijpt als je wat meer kennis hebt over Perú en de geschiedenis ervan.
Hoe dan ook boeiend om er zo lezend toch het een en ander van mee te krijgen en te leren. De grote rol van de muziek in Perú, de verschillende klassen en de verovering door Spanje zijn allemaal boeiende thema's om over te lezen.