Autopsie - Jilt Jorritsma (2024)

mijn stem

3,75 (2)

2 stemmen

Nederlands
Psychologisch

232 pagina's
Eerste druk: Das Mag, Amsterdam (Nederland)

Op het drooggevallen wad bij Moddergat wordt het dode lichaam van een vrouw gevonden. Ze wordt geïdentificeerd als Mette Brun, die het wad en getij als geen ander kende. Haar zussen Riene en Brecht vragen zich af hoe ze heeft kunnen verdrinken en beginnen aan een labyrintische zoektocht langs de barre waddenkust, waar ze vroeger oesters raapten met hun vader en waar, volgens de Romeinse overlevering, waanzin en blindheid regeren. 'Autopsie' neemt een duik in ene verborgen wereld die onder het oppervlak van het zichtbare sluimert. Een even beklemmend als menselijk verhaal over gebroken familierelaties en de onmogelijkheid aan je eigen blik te ontkomen. Een gelaagde roman waaraan je je moet overgeven als aan de getijden en waarin je telkens opnieuw kopje-onder gaat.

Links

zoek naar dit boek op bol.com

2 BERICHTEN

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

psyche (crew)

geplaatst: 19 januari, 08:19 uur

Recensie Charlotte Remarque, De Groene Amsterdammer d.d. 15 januari 2025 (€)

Aan de familievloek valt niet te ontsnappen

Autopsie is een stemmige wadden-gothic, met thematische rijm en beelden die doen huiveren

the Cheshire cat

geplaatst: 8 juli, 14:55 uur

Thematisch gezien had ik hier wel oren naar. De schrijver vertelde bij VPRO Boeken dat hij vanuit Friesland in Eindhoven kwam te wonen en daar de aanwezigheid van water miste, afgezien van het riviertje de Dommel dat erdoorheen stroomt. Ik heb exact hetzelfde, opgegroeid tussen het water en thans wonende in een stad zonder, het Wilhelminakanaal daargelaten. Wat dat betreft heeft Eindhoven meer geluk, zo heb ik vorig jaar langs de Dommel verrassend genoeg een mooie wandeling gemaakt. Heeft wat weg van de singel rond de binnenstad van Utrecht, ook een fijne wandeling trouwens. Vanaf het station, tegen de klok in, is mijn tip. Want zo tussen 8 en 6 uur wordt het daar wat minder fraai.

Helaas leek het boek in dat VPRO interview boeiender dan het in werkelijkheid is. Het begon op zich wel aardig, maar allengs stapelden de irritaties zich op.
Brecht, een van de zussen, is een vrouw, maar dacht steeds dat het een man betrof. Normaalgesproken heb ik het niet eens door wanneer een mannelijke schrijver een vrouw wordt; René Appel bijvoorbeeld is daar een meester in.
Maarten 't Hart ook trouwens.

Maar hier voelde ik het niet. Waar dat dan precies aan ligt weet ik niet. Kan ook deels door de naam komen.

Het woord 'papa'. Het wordt hier te pas en te onpas gebruikt. 'Papa' is een normaal Nederlands woord natuurlijk, alhoewel.... ik gebruik het zelf eigenlijk nooit. Het is misschien een Brabants dingetje ('mijn vader' en 'ons pa' gebruik ik zelf). Al zullen velen 'ons pa' ook vreselijk vinden, maar goed, dat gebruik je dan ook niet in een boek.
Bij 'papa' moet ik altijd aan welgestelde families denken en kinderen die op hockey zitten. Ivo Niehe maakt het al helemaal bont door de klemtoon op de tweede lettergreep te leggen: "Papáá"
Op blz. 104 bijvoorbeeld: De bodem onder je voeten is nooit zo vast als je denkt, besloot papa zijn verhaal. 'Papa' had hier gemakkelijk door 'hij' vervangen kunnen worden.

Veel verwijzingen ook weer.
Een ontknoping aan het einde die gemakzuchtig is afgekeken van een bekende meme of internetfenomeen.
En ten slotte nog de onverschillige houding jegens de in het verhaal voorkomende huisdieren.
"De kat zoekt het maar uit."

Pardon?

Met zo'n iemand kan ik echt geen binding krijgen.

* denotes required fields.