How to Be Good - Nick Hornby (2001)

Erg lastig boek om te beoordelen. Aan de ene kant heeft het boek me erg aan het denken gezet. Je voelt mee met de hoofdpersoon irriteert je mateloos aan haar man, maar tegelijkertijd kun je (kon ik althans) de argumenten van hem niet weerleggen.

Dit bezorgde me weer een flinke dosis irritatie, dus ik denk dat ik het voorlopig toch maar bij 3,5 ster laat.

Ik vond hem beter als high fidelity, omdat hij veel specialer was, en even grappig, maar er zat in dit boek zoveel meer.

Daarom 4*

How To Be Good was mijn eerste kennismaking met Hornby en het is goed bevallen. Het boek leest als een trein en is nog grappig bovendien.

De eerste vijftig pagina's kunnen je trouwens makkelijk op een dwaalspoor brengen. Het boek begint met een huwelijk dat op de klippen dreigt te lopen en een hoofdpersonage dat vreemd gaat. Juist vanwege de lichte toon is dit gedeelte misschien wel het meest schrijnende. Het maakt je ook benieuwd naar wat Hornby van een psychologische roman zou maken.

Na pagina 50 wordt het verhaal een stuk maller. Er duikt een soort goeroe op en de echtgenoot van het hoofdpersonage bekeert zich tot het positivisme. De voormalige misantroop probeert zo krampachtig mogelijk een goed mens te worden, wat gepaard gaat met acties die even bizar als lachwekkend zijn.

Waar deze roman vooral over gaat is het verschil tussen intrinsieke goedheid (a la moeder Theresa) en het soort goedheid dat voortkomt uit puur egoisme. Wat Hornby laat zien is dat veel Westers altruisme voortkomt uit een verlangen zich te onderscheiden of het eigen lege leventje te vullen, op welke manier dan ook. Het is het soort altruisme dat vooral geen pijn mag doen en snel resultaat moet opleveren. Hornby laat daarbij zien dat tussen theoretisch idealisme en het leven van alledag nogal een kloof zit en dat een pragmatische insteek meestal veel meer oplevert.

Zoals gezegd kan er heel wat afgelachen worden, al zorgen de goeroe en de bekeerde echtgenoot ook voor heel wat irritatie. De logica waarmee ze hun standpunten verdedigen is nauwelijks te weerleggen, ware het niet dat deze logica puur theoretisch is en totaal geen rekening houdt met de (zwakke) aard van de mens.

Al met al prettige kost. Snel op zoek naar meer werk van Hornby.

3,5*

Zeker doen! Vooral The long way down is een aanrader!

dat had ik precies hetzelfde aegron!

Ik vind de meeste boeken van Hornby hartstikke leuk, maar hier vond ik niks aan. Kwam er nauwelijks doorheen.

Ik kan hem wel pruimen, gelukkig een helemaal ander verhaal dan High Fidelity maar toch even vlot te lezen. Ben nog maar een derde ver maar al heel benieuwd welke wendingen hij verder gaat nemen want het bovennatuurlijk element en de rare ingevingen van de man kunnen nog voor een leuk verhaal zorgen.

Heb 'm uit en moet constateren dat dit boek een moeilijk geval is. Enerszijds bevestigd het dat Hornby een van mijn favoriete schrijvers aan het worden is en doet het mij nog meer uitkijken naar de rest van zijn boeken, dit vooral omdat ik ook in dit boek erg graag heb gelezen en het vaak een glimlach op mijn gezicht heeft getoverd. Anderszijds kan ik niet blind zijn voor een aantal onvolkomendheden in het boek. Het verhaal is als een modern parabel bedoelt voor de dolende in echt verbondene, wil een mogelijke uitweg bieden voor de standard uitweg die scheiden biedt. Maar het vertelt dit aan de hand van wel erg onrealistische personages en erger nog: veranderingen in sommige personages zelf. Als David bekeerd wordt door GoodNews schrijft Hornby gemakshalve een ander karakter in het boek, het is gewoon moeilijk te geloven dat dit een en dezelfde persoon kan zijn. Hij had de metamorfose van David wat subtieler moeten laten verlopen

Absoluut eens met de kritiek van Grovonion2. Vind heb boek ook vooral verrassend in de eerste honderd pagina's ofzo. Daarna lijkt het te gaan over een constant balanceren tussen 2 opties (relatie/scheiden, Goed-doen/slecht-doen, wel-praten/niet-praten, trots/irritatie, zichzelf/de-rest-van-de-wereld), wat ik in de uitwerking niet zo kon waarderen. Dit balanceren kon misschien uitermate spannend zijn, maar er werden afgezien van Katie slechts eigenaardige stereotypen gebruikt - en een groot aantal keuzes blijft ook volslagen open. Ik had gehoopt op een paar ongewone wendingen of keiharde beslissingen. Wellicht zit het echte leven zo in elkaar ja, zo'n grote besluiteloosheid, maar ik had graag onverwachte slimmigheden gevonden in plaats van een schrijver die zegt: "Ja, ik weet het eigenlijk ook niet zo". Ik vond het stuk met David en Goodnews die beiden de meest door hen verwaarloosde mensen opbellen - en dan voor het eerst uit hun rol vallen en beginnen te schelden of toegeven ze eigenlijk weer te willen slaan erg grappig. Maar de schrijver doet precies hetzelfde: hard uit zijn rol vallen als het erop aankomt.

Desalnietemin stonden er tussendoor een paar mooie passages in, en de nodige dosis humor in de anekdotes, observaties en conversaties.
"I thought I was going to live with my wife. But then I couldn't find one."