Tussenjaren - Yannick Dangre (2025)

Mijn kennismaking met Dangre smaakt naar meer. Het voor het eerst lezen van een boek van een bepaalde schrijver is als het openen van een onbekende deur in een oud huis. Je weet niet wat je gaat aantreffen, maar die geur van avontuur en geheimen lokt je naar binnen.

Het plot klinkt nogal als een cliché, het verhaal zelf is als een oud, versleten pad in het bos. Velen hebben het reeds bewandeld en soms is het moeilijk om het pad te onderscheiden van de rest van de natuur eromheen.

Nou Shaky, beetje flauw dit. Klopt. Sorry. Een van de dingen die van mij niet zo hoeven is overal een metafoor aan vastplakken. Tussenjaren staat er bol van. Het geeft het geheel iets heel overdrevens en bombastisch. Sowieso ligt het sentiment er in dikke lagen bovenop. Al moet ik eerlijk toegeven dat me dat ook wel weer aanspreekt. Het komt allemaal erg gemaakt gewichtig over en soms lekker overdreven naargeestig.

Voor mij is dat minpunt dus op de een of andere manier ook het pluspunt van het boek. Het taalgebruik hield me volledig bij de les. Ik was gefascineerd door wat Charles meemaakte en vooral door wat hij dacht en voelde. Wat betreft het plot viel er weinig voor mij te halen, dit is al zo vaak gedaan. Het is echt de manier waarop Dangre het verhaal brengt dat bij mij ervoor zorgt dat ik hier echt wel van genoten heb.

4*

Yannick Dangre was mij eerder onbekend. Deze jonge schrijver en dichter is nochtans niet aan zijn proefstuk toe. Hij schreef eerder de romans De idioot en de tederheid en Vulkaansvrucht, en daarnaast nog veel poëzie. Voor mij was dit het eerste wat ik van hem las.

Charles, een gerenommeerde cardioloog, is op weg naar Napels. Drie decennia geleden is zijn vrouw Sylviane vertrokken met de noorderzon. Charles heeft haar sindsdien niet meer gehoord of gezien. Ze liet hem en hun 2-jarige dochter achter met enkel een brief waarin stond dat ze elkaar dertig jaar later op die plek zouden ontmoeten.

Het verhaal speelt zich onderweg naar dat moment af. In de tussentijd volgen we Charles' herinneringen aan het moment dat ze elkaar ontmoetten, de mooie momenten en ook de momenten waarop het mis begon te gaan in de relatie, tot het moment van haar vertrek. De spanning wordt sterk opgebouwd naar dat moment suprême. Er heersen veel vragen, waarbij het onduidelijk is of hij de kans zal krijgen om deze ooit te kunnen stellen.

Dangre gebruikt veel mooie poëtische zinnen die mij vooral aan het begin van het boek opvallen. De schrijfstijl is echter niet complex en het verhaal leest erg vlot. Naarmate ik verder lees, word ik steeds ongeduldiger. Ik WIL weten hoe dit verhaal afloopt. Ik moet dan ook bekennen, zonder te willen spoilen, dat ik uiteindelijk op mijn honger zat met betrekking tot het einde. Ik had graag nog meer gelezen. Dit neemt niet weg dat ik dit boek graag heb gelezen. Ik waande mij in Napels en voelde de hitte effectief op mijn huid branden. Ik voelde mee met Charles en kon mij goed in zijn hoofd en gevoelens verplaatsen.

Een prachtig literair werk waarbij ik zeker nog meer van deze veelbelovende schrijver wil lezen.

Heb Ask the Dust - John Fante (1939) gelezen, vlak na dit boek. Gaat ook over een allereerste, noodlottige liefde. Het verschil kon niet groter zijn. Bij Fante gaat het om twee personen die niet compatibel zijn, maar wier paden elkaar toch kruisen, met alle gevolgen vandien. Prachtig en hoe onwaarschijnlijk ook, heel geloofwaardig. En twee personages die met al hun fouten heel beminnelijk zijn.

Bij Dangre tref ik eveneens twee personages aan die totaal niet compatibel zijn: zij, een bloedmooie maar tergend wispelturige egocentrische aandachtshoer. Hij, een sloef. Geniale sloef weliswaar, want chirurg, maar op een of andere manier wou hij zijn vermeende dufheid en doelmatigheid compenseren met gedichtjes. Op de eerste paar bladzijden herhaalt hij enkele keren dat hij 'een zak' is, en… I couldn't agree more.

Als je erin slaagt om de aantrekkingskracht van zo'n onuitstaanbaar mens dat zelfs haar eigen kind geen moment aandacht waard vindt,
toch over te brengen, en als je er ook nog in slaagt om de waanzin concreet te maken die een man ertoe zou kunnen bewegen om al het waardevolle dat hij in zijn leven heeft opgebouwd, achter te laten… DAN zeg ik 'chapeau!'. Maar helaas, pindakaas: opdracht mislukt. Soufflé, pudding, ingezakt. Het einde (haar stem, hij draait zich om, hij gaat mee… really??? dat is het ? En wat nu?) was dan ook totaal onbegrijpelijk en diep teleurstellend.