Dream Count - Chimamanda Ngozi Adichie (2025)

In deze roman over de frictie tussen droom en werkelijkheid staan vier Afrikaanse vrouwen om de beurt centraal. Chiamaka opent het eerste deel als ik-verteller, en komt in het vijfde deel terug om de cirkel rond te maken. Tijdens de corona-lockdown contacteert zij de andere drie via videofoon.

De vier vrouwen jagen hun dromen na. Hun oudere familieleden hopen dat ze zullen trouwen en kinderen krijgen, maar zelf willen ze carrière maken en de wereld zien. Alle vier emigreren ze van Afrika naar de VS, voor kortere of langere tijd.

Delen 1, 4 en 5 hebben een luchtige toon. Chiamaka blikt terug op haar voormalige relaties. Omelogor houdt een blog bij met advies voor mannen. In het tweede deel wordt de toon ernstiger, wanneer de succesvolle advocate Zikora te maken krijgt met abortus en alleenstaand ouderschap.

Het derde deel is het heftigste. Kadiatou is als enige niet afkomstig uit Nigeria, maar uit Guinée. Zij is duidelijk de minst gelukkige van de vier. Hier komen thema’s bij als vrouwenbesnijdenis, verkrachting, klassenjustitie, racisme en samenzweringsdenken. Haar verhaal is gebaseerd op het schandaal rond Dominique Strauss-Kahn (DSK), maar dit keer verteld vanuit de ervaring van het slachtoffer.
.
De tegenstelling tussen Afrikaanse en Amerikaanse cultuur zit erin verwerkt, maar ook subtielere tegenstellingen op kleinere schaal. Een optimistische boodschap is dat Afrikaanse vrouwen meer kansen krijgen dan vroeger, maar toch botsen ze nog vaak op onbegrip, vooroordelen en onrecht. Hun pogingen om dromen waar te maken bieden ruimschoots voldoende materiaal om van begin tot eind te boeien.

Een boek in vijf delen rond vier vrouwen, één ervan is de centrale figuur in het eerste en laatste deel om de cirkel weer te sluiten. En haar verhaal vond ik sowieos het leukst om te lezen waarin in elk hoofdstuk een ex langskomt en je vele kortverhalen op rij krijgt die toch veel beeld geven van die persoon, haar leven en de maatschappij. De overige drie vrouwen vond ik stuk voor stuk net iets minder interessant, ondanks dat het centrale deel wel het scharnierpunt is en waar alle zware thema's samenkomen.

Goed geschreven in een bepaalde speelse springerige stijl die af en toe wel de aandacht vereist maar Adichie is wel een hele goede verteller waardoor ze haar verhalen steeds goed kwijt kan. Maar mede door de drie centrale delen die ik wel duidelijk minder vond geen hele hoge score ook al heb ik weinig op dit boek aan te merken. 3,5*.