Nog Lang geen Winter - Peter Terrin (2025)
Nederlands
Psychologisch
256 pagina's
Eerste druk: De Bezige Bij,
Amsterdam (Nederland)
De dag voor Simon naar Italië vliegt om de as van zijn ex Carla te verstrooien, ontvangt hij uit het niets een enorme som geld. Tijdens een nachtelijke chatsessie op de website van de bank breekt iemand in die beweert net als Simon vast te zitten op een alternatieve belevingsvakantie. Gestrand in een parallel leven. Het is het begin van een aangrijpende zoektocht. Simon wordt bijgestaan door zijn dochter Romy, de vrucht van zijn onstuimige liefde voor de veel oudere Carla, eind jaren tachtig. Romy werd geboren met een beperking, en de relatie met haar vader raakte al vroeg in haar jeugd ernstig verstoord. Na tien jaar stilte zoekt Romy weer toenadering: haar vader lijkt sinds een paar weken een andere man te zijn.
Simon is met zijn dochter Romy in Italië om de as van zijn ex-vrouw Carla uit te strooien. Hij denkt tijdens zijn reis regelmatig aan de smak geld die plots voor zijn vertrek op zijn bankrekening gestort is. Een mysterieuze man weet hem te vertellen dat Simon ooit eens de keuze heeft gemaakt om op belevingsvakantie te gaan en dat hij nu vastzit in een parallel leven. Er volgt een onderzoek naar zijn herinneringen en de verstoorde relatie met Romy, die de laatste weken meer toenadering zoekt en opmerkt dat hij de laatste tijd zo veranderd is. Ondertussen is het onrustig in de wereld door een overleden astronaut die op ruimtemissie naar een maan van Jupiter was.
Impressionistisch
Nog Lang Geen Winter is een nogal bevreemdende, dromerige roman die leest als een impressionistisch schilderij. Telkens wanneer je inzoomt om naar betekenis te zoeken, vervormt het beeld en raak je de grip op het geschrevene kwijt. Uitzoomen dan maar, en dan valt vooral de afstand tussen Simon en alle andere personages op, waarbij de relatie met zijn dochter Romy het meest in het oog springt.
Het dystopische science-fictionsausje dat over het verhaal ligt geeft de wereld die Terrin beschrijft eveneens iets afstandelijks en merkwaardigs. Je kunt nooit helemaal je vinger leggen op de personages en de wereld waarin deze karakters bivakkeren, maar het intrigeert enorm. Nog Lang Geen Winter is niet te bevatten, maar zijn ongrijpbaarheid maakt dit tot een bijzonder fijne leeservaring.
Zoeken
Terrin slaat niet met zijn vuist op tafel om zo een bepaald idee door de strot te duwen, nee, hij laat de lezer zoeken in een wereld die bekend en tegelijkertijd ontzettend vreemd aanvoelt. De uiteindelijke clou van het verhaal blijft dan ook in nevelen gehuld, maar de vraag of Simon in dit parallelle leven eigenlijk wel echt beter af is dan in zijn oorspronkelijke leven, dringt zich regelmatig aan de lezer op.
Je kunt een heleboel kanten op met de grote hoeveelheid details die Terrin prijsgeeft. Ik vond het persoonlijk heel leuk hoe Terrin de lezer telkens verrast door kleine details te noemen die je beeld van Simon helemaal veranderen. Door al die details – over het persoonlijke leven van Simon, maar ook over de wereld waarin dit verhaal zich afspeelt – lijkt het alsof je als lezer steeds dichter tot de essentie komt, maar in werkelijkheid wordt de boel steeds ondoordringbaarder.
De laatste pagina’s geven uiteindelijk toch de indruk dat alle mysterie en bevreemding van dit verhaal een oplossing kent. Aangezien ik enorm genoot van het dromerige, ongrijpbare karakter van Nog Lang Geen Winter vond ik het einde misschien niet helemaal bevredigend, maar man, wat een knappe roman heeft Terrin weer geschreven.
blogpost